|
|
|
|
| |
|
02 Feb 2007
|
Deel 3 ; Ko Chang
Normaal gezien zou ik ondertussen aan mijn avontuur doorheen Cambodja en Laos zijn begonnen, maar omdat den Diem zo zijn enthousiasme uitsprak over dit paradijselijk afgelegen eiland, en Jopie en Felke er ook naartoe waren om er hun 24-uren vlucht te verteren en slaap hadden in te halen na de harde (kartonnen?) bedden in Bangkok's budgethotels, en het bovendien enigszins langs de weg lag naar Cambodja, ben ik er ook naartoe gegaan, waarbij den Diem besloot om mij te vergezellen... Het relaas van onze belevenissen daar zit in de (bijzonder sappige) commentaar onder de 40-tal foto's als leidraad die ik sebiet, na dezen brief te hebben afgewerkt, op de site zal plaatsen...
Terug in Bangkok wilden we nog eens weggaan tussen het immer enthousiast dansende Thaise vrouwvolk die nogal schaars waren tijdens onze week op Ko Chang. Ik volgde de rondleiding van Dimi en Lau ( ne maat van Dimi die al een jaar in Thailand woont en er liefst niemeer weg wil), die wel vree vertrouwd lijken met het nachtleven van Bangkok, en kwamen terecht in Soi Koboy, of zoiet, oh boy oh boy...
|
|
02 Feb 2007
|
Vervolg deel 2, da nie volledig werd doorgestuurd, zo gaat dat ier van tijd...
met (geluidloos) klassevoetbal zoals Club Brugge brengt in zijn beste dagen... En vanaf 22u gaat de muziek luider, loopt de tent vol, en staat iedereen te shaken op verschillende podia die worden aangebracht... Maar spijtig genoeg gaan de cafees hier veeeeel te vroeg dicht en moeten we rond een uur of 2 verhuizen naar nen afterclub. Den inkom was een fles Johnny Walker kopen, geen probleem, en ebben der ons nog vree goe mee amuseert. Ik eindigde mee een gat aan m'n gat van 30 cm in mijn broek diek nooit horen scheuren eb en genen enen die mij iet zei! Zonder daar iet onder aan, da moe nogal een zicht geweest zijn elke keer dak door mijn knieen ging, zeker voor degenen die op de banken langs de kant zaten...
|
|
02 Feb 2007
|
Deel 2 ; Op zwier met jopie, Felke en den Dimi !
Ze waren nog maar 3 uur in bangkok of ik kwam ze al tegen, de lokale bieren proevend op het terras van hun net gevonden guesthouse... (voor de Wannes; Chang, Leo en Singha)
Van onzen tijd tesamen in Bangkok onthou ik vooral;
- Onze shopdag in BCK, Bangkok's grootste en meest gekende winkelcentrum waar ge dan ook alles kunt vinden... Zo vertelde toch Siriwan, een universiteitsstudente diek 's anderendaags, die ochtend in een gezellig parkske leerde kennen en die ons graag door Bangkok wilde gidsen... Felke had er meteen een welgekome vriendin bij, 't klikte meteen tussen die twee!
- Onze krabmaaltijd in Chinatown, waar Felke misschien wel meer dan een uur aan haar krabbeke peuzelde tot den allerlaatsten vezel! Zelden iemand zo'n uitgebreid orgasme zien krijgen zenne!
- Jopie's overtuiging om nen T-shirt te zoeken en te dragen met een afbeelding van de koning derop. Der is ier als het ware ne godsdienst met de koning als levende god. 95% van de bevolking leeft volgens het Boeddhisme, maar tot nu toe zag ik vergeleken met het aantal Boeddhabeelden een veelvoud levensgrote afbeeldingen van de koning en allemaal 's nachts verlicht! Hij hangt ier bijna in elke straat en in elk huis, zoals Mao indertijd in China, en wordt door iedereen aanbeden... Zijn verwezenlijkingen tijdens zijn 60-jarig ambt zijn dan ook bewonderenswaardig te noemen in de hectische tijden die Zuidoost-Azie de laatste 60 jaar kende, en is daarmee ook de langst regerende koning in de Thaise geschiedenis, en de langst regerende huidige koning wereldwijd... Zo maakte hij ondermeer een einde aan een door het gehele land geteisterden burgeroorlog door in een rechtstreekse uitzending den eerste minister en de leider van de oppositie geknield aan z'n voeten te krijgen, waarop hij hen liet weten hoe de nationale orde en welvaart konden worden hersteld! Kundet u voorstellen, Bush en Osama Bin Laden op CNN op hun knieen aan de voeten van Annan? Mensen dragen armbandjes of T-shirts met 'I love the king', maar niemand met een afbeelding zoals de Jopie er een zocht... En daar bleek een goeie reden voor... Mocht ge zonen T-shirt dragen smijten ze u volgens Siriwan direct den bak in! Naar 't schijnt een belediging omdat ij dan lager hangt dan uw hoofd en ge der letterlijk op zout neerkijken... Ook op geld staan is ier illegaal want de koning staat op alle munten en briefkes afgebeeld... Ha! Stel u voor, ge geeft geld uit om uw sympathie met de bevolking en de koning te delen en ze steken u in 't kachot! Daar kunde pas veeeel later om lachen peizek...
En de gevangenis ier, beter gekend als het 'Bangkok Hilton', kan wellicht wedijveren met de gevangenissen in Irak om den titel van 'zwaarst mentale plek op aarde'.Heb hier van 2 verschillende bronnen een idee gekregen hoe het er ier zou aan toegaan... Slapen gebeurd met z'n allen in een zaal, tenminste als er plaats genoeg is... Soms worden ze mee zodanig veel in een zelfde ruimte gepropt da nie iedereen tegelijk kan liggen! Den ene zou den anderen dan maar in beurtrol moeten wakker maken dat het zijnen tijd is om te maffen... Maar vaak geldt gewoon de wet van de sterksten... De wc is een groot gat in het midden van de zaal waarover ge moet 'squatten'. Bij het kakken best goe opletten (eventueel de hulp van ne medegevangene inroepen), want verkrachtingen zijn er schering en euh inslag... Bedenk daarbij nog eens de talloze psychische folteringen en vernederingen, waarbij bvb verschillende 'farangs' (neg. voor vreemdelingen, vgl met 'gringos') slaags worden gedwongen om bvb voor de rest van de gevangenen te masturberen tot eenieders vermaak... Dergelijke straffen en maatregelen doen u wel meerdere keren nadenken voor ge een dergelijk risico neemt, of maken het u misschien juist makkelijk in uw beslissingen daaromtrent... Er hangen ier dan ook verschillende briefkes aan de muur in talloze guesthouses van "nie weten wa gedaan? Bezoek een vriend die het heel moeilijk heeft en uw bezoek enorm apprecieert... Levenslang veroordeelt voor drugbezit". Zo is er ene klojo die 50gr marihuana onder zijn lang haar terug naar Duitsland wilde meesmokkelen in de wetenschap dat er heel zelden iemand wordt gecontroleerd bij het verlaten van Thailand, tenzij ze werden getipt... Maar dezen pechvogel kreeg op de luchthaven iemand over hem die achterover viel, en werd zelf ook vanachter opgevangen... door ne flik... bij zijn achterhoofd... 4 jaar cel, patat! Men weze gewaarschuwd...
- En tenslotte de nacht mee Dimi die begon in de Gulliver's, nen Iersen pub zoals we hem 't liefste hebben; groot, sfeervol verlicht, ne groten ronden toog in 't midden, goeie cocktails voor schappelijke prijzen, een vlotte bediening, 2 pooltafels en ne kicker en 6 Tv-schermen me
|
|
02 Feb 2007
|
Deel 1; de gathering en gevolgen...
Hello brothers and sisters uit het verre Brrrelgie!
Tis alweer een tijke geleden dak ier nog iet van mij eb laten lezen, der is ier dan ook zoveel afleiding, en zie bovendien dat mijn ex-medetrippers ook iet van hen hebben laten lezen, nu is het mijn beurt... Alweer een maand geleden, da betekent opnieuw nen brief in meerdere delen, want alweer veel te vertellen zo blijkt uit mijn voorbereide papierkes ier... En het is maar goe dak het nagenoeg volledig voorbereid eb, want den inhoud van Lies haar eerste bericht in anderhalve maand tijd laat mij blijkbaar nie ongevoelig en roept medeleven op, en zou den inhoud, of de toonaard, van dezen brief (onterecht) wellicht hebben beinvloed en zou ik het opnieuw hebben uitgesteld... De foto's van Maarten en verhalen van Joke doen ook deugd, tis nu mijnen toer; het relaas van de voorbije weken die mij heel wat hebben bijgebracht en doen verlangen naar meer...
Vooreerst was er de rainbow gathering, schitterend gelegen aan de kust van de Andaman Zee, aan een prachtig dik witzandstrand, 400tal meter breed aan beide kanten begrensd door opeengestapelde rotsblokken (er geraken bij hoogtij vergde wa klimwerk), en een vijftigtal meter diep tot waar het bos begon... Plaats genoeg voor de gemiddeld 500tal aanwezigen om geen gevoel van overbevolking te krijgen... Bovendien was de omgeving nog eens 'gekleurd' mee echt warme, liefdevolle, mensen die nie liever doen dan hun medemensen een goe gevoel te geven en te tonen en te laten gevoelen hoe graag zij hen zien...en alles wat de natuur voortbrengt... "t Was in het begin wel efkens wennen aan de talrijke knuffels en lofbetuigingen van onbekenden die mij om de hals kwamen gevlogen, maar vonnet omdenduur wel grappig en plezant dak er maar al te graag in meedee, soms graag in overdreef, maar der na nen tijd af en toe mee in opging, een beter gevoel aan overhield, en ze alsmaar liever begon te zien... En ik werd uitverkoren om er mij bij aan te sluiten. Gelukkig had ik net voldoende geld op mijn rekening om m'n 'instapgeld' te betalen naar het juiste pad... Zij leven zonder geld, dus ik had da toch nie meer nodig... Terug naar de eenvoud in harmonie met de natuur; slapen in hangmatten, tenten uit natuurlijk materiaal of op mattekes op de grond, koken op houtvuur, leven zonder uurwerk, maar met de zon die er gelukkig elken dag in stralende verschijning voor ons was, drinken uit de rivier, dat zolang niet langer dan 24u bewaard nagenoeg bacterievrij bleef, zelf gegraven wc's in het bos... Heerlijk! En er heel interessante mensen beter leren kennen, zoals Mikael, een van degenen die mij voor dees op het Krabi trance-festival had uitgenodigd... Brother in trance and oneness in dance, zoals hij het verwoordde... Licht autistisch en zeer wijze kerel, en nog maar 25 jaar... En bovendien de vele workshops om onze kennis te delen voor zelfontwikkeling, en voor sommigen zoals ik; 'heropvoeding'. Ik heb er veel van opgestoken...
Maar voor mijn pa een hartinfarct krijgt, ik heb de gathering, 't is geen sekte, na een tiental dagen bijzonder tevreden en voldaan verlaten, wel in de overtuiging ook aan m'n innerlijke en fysische gezondheid verder te werken!
Terug in Bangkok, waar ik de komst van Jopie (oa onze SGEE-voetbalspits) en diens Felke verwachtte (die 's anderendaags vanuit Belgie voor een maand zouden komen overgevlogen), hing ik op zoek naar een kopie van m'n tai chi chuan boekske diek godverdoememillejaardenondedju thuis had laten liggen en yesoleeejichaahalleluja, 50 tai chi boeken en den ene diek zocht. Bovendien nog de meest compacte en de goeiekoopste! 't Zijn vaak de beste... Ziet volledig zitten...
|
|
23 Jan 2007
|
Dag liefste kindjes!!!!
ik heb mij weer eens bezig gehouden en kijk wat er van geworden is!!! een
dozijn of 3 vol met verse foto`s van Nepal en India!! komt dat zien , komt
dat zien!! op dit moment zitten we in Mysore, city of palaces en de stad van de Insence en
sandelhout-olie! de geuren, kleuren en drukte heeft ons eindelijk bereikt na
een fantastische chill-out inzet van 2007 aan de stranden van Goa en
Karnataka! Daarna hebben we ons richting natuur begeven om enkele dagen in
de Jungle door te brengen! en nu terug in de stad! het kan verkeren!!! wij
beloven dan ook plechtig, omdat wij terug alleen reizen omdat ons reis-duo
ons verlaten heeft( Kim en Rembert hebben nog maar een maandje te gaan hier in India en
keren dan terug naar huis), om nu meer tijd te steken in verslagen, foto's
en andere nuttige dingen zoals elkaar!! bij deze al een beetje verwezelijkt!
er resten jullie nog verslagen van Nepal en India!!
Ik zou als ik van jullie was direct surfen naar het volgende site-je en die
foto's hun werk laten doen: Owel sta je dan binnenkort voor onze hotelkamer,
ofwel hangt u toestenbord vol met kwijl en creeer je kortsluiting! :
picasaweb.google.com/preates
|
|
08 Jan 2007
|
De 50 Thaise foto's staan op de site. Misschien helpen ze u nog aan een wintervakantie...
Tot binnen een tiental dagen, morgen volg ik de borden 'welcome home', naar de rainbow gathering die tot 20 januari tijdvindt... Zal me weer boeiende en leerrijke contacten opleveren, halleluja!
|
|
08 Jan 2007
|
Op weg naar d1 van de langstaartboten die mij zou wegbrengen kwam ik Daniel tegen die mij herkend had van op het "green spirit" festival, mij een tijd in het oog had gehouden, en mij zijn respect en appreciatie betuigde omdak zone goeien band had mee velen ( deze tripper was dan ook vree in vorm) en mij voorstelde om samen met een tiental van z'n vrienden mee te gaan snorkelen nabij 'chicken island'. Kon ik het snorkelcadeau van Leo die hij mij uit Belgie had meegebracht voor andere, en aangenamere, doeleinden gebruiken, dan ermee in mijnen zwemband (ook een cadeau, merci Leo), en een opschrift op mijnen buik, diek zoweinig mogelijk in mijne mond wil nemen, mag staan poseren voor ne foto (ja Leo, die komt er nog...). Ben dan ook gretig ingegaan op zijn uitnodiging, en da bleek net wat ik nodig had... Merci Daniel!!! Het werd een prachtige eerste kennismaking met de onderwaterwereld... Alsof ik in nen gigantischen aquarium was beland! Honderden, misschien wel duizenden vissen zwommen mij voorbij... Dat aantal werd serieus opgeschroefd door een gigantische school vree kleine viskes die mijn zwempad kruisten... Net voor m'n neus gingen ze pas opzij, maf... Mee anderen konde wa spelen, ze keken mij terplaatse zwemmend recht in de ogen en volgden al mijn handbewegingen... Wa zand laten op opwaaien en ze zwommen erachter, daarna zwommen ze terug naar precies dezelfde plaats als vanwaar ze vertrokken en wachtten mijn volgende beweging af... Als ik ermee stopte en doorzwom, zwommen ze tegen mij aan om verder te spelen... Deed mij onmiddellijk aan Chica terugdenken, mijnen trouw speels duits herderken deed ook alles om mijn aandacht terug te winnen... Die miste ik ook nog meer dan anders tijdens mijn dipke, maar soit...
We zijn er gebleven tot de zon onderging en waren met z'n allen getuige van 1 van de mooiste zonsondergangen van m'n leven! De foto's die ik hierna op het net zal trachten te krijgen laten u voor een deel meegenieten... Adembenemend... Den dag die de slechtste van mijn reis tot dusver dreigde te worden werd door een toevallige (?) ontmoeting 1 van de mooiste! 1 van de aspecten die reizen met zich meebrengt... Het onverwachte, het onvoorbereide, verrassende, en spannende, die een dergelijke manier van reizen met zich meebrengt...I love it!
En een mooie afsluiter van dezen ellenlangen brief, ik peins dak binnenkort nen boek kan schrijven... Of dan er velen em zouden willen lezen is wa anders, maar soit... we zien wel...
Ik ga nu nog wa aan de foto's werken en hoop die vanavond nog op het net te krijgen, voor alle eerlijke mensen een gelukkig en zorgeloos 2007 toegewenst, en aan de anderen veel moed en doorzettingsvermogen om daar verandering in te brengen! Ciao!
|
|
08 Jan 2007
|
Na zijn vertrek begon m'n soloreis en vertrok ik op zijn advies naar Railay beach, wat hij 13 jaar geleden al had bewonderd... En het is er nog prachtig, de tsunami lijkt eraan voorbij te zijn gegaan... Witte stranden, palmbomen en ander groensel, en gezellige houten paalwoningen die het nog idyllischer maken... Meer dan honderd meter hoge kalksteenrotsen rijzen er uit de oceaan, die door inwerking van de zure regen, voor enkele van de beste rotsklimlocaties van de wereld zorgen... En de talrijke koralen bieden de snorkelaars een heel andere wereld onder water...
Maar ondanks deze prachtige omgeving, toch een ferm dipke gekend... Voor den tweede keer, (na die in Ko phangan) drong het gemis van m'n reismakkers in Goa sterk door... Het besef dat ik dit alles met hen had kunnen meemaken, en er zo nog veel meer had van kunnen genieten, viel zwaar... Mijnen beste maat Martie, maar ook Joke...verdoeme! Ook het verlies van een eerlijke en onzelfzuchtige Lies kwam in mijn gedachten, maar omda zij dit alles had veroorzaakt, en ik mijn klopke wat haar betreft al eerder had gekregen en er mijn besluiten al had uitgetrokken, viel da lichter uit... Maar een combinatie van de twee viel zwaar... Ben ermee gaan slapen en mee opgestaan en heb dan besloten om te vertrekken... Aan da paradijs ontbrak mij op da moment teveel, was te onvolledig, voorlopig althans, en moest dus een andere omgeving opzoeken... Ik besloot naar de rainbow gathering te gaan, een bijeenkomst van mensen die van over de hele wereld samenkomen en waar thema's als vrede, liefde, geweldloosheid, respect, vrijheid, gezondheid, diversiteit, gemeenschap en harmonie met de natuur centraal staan... In schril contrast met de hedendaagse popcultuur en het kapitalisme van onze consumptiemaatschappij! Had er door velen van op 'green spirit' over gehoord, en voor uitgenodigd, kem er nu ook al heel wa over gelezen en wil da absoluut meemaken... Ontstaan uit de hippiecultuur van 1972 en sindsdien jaarlijks georganiseerd... ben benieuwd! Er beloven talrijke workshops plaats te vinden, zoals capoeira, massages, meditatie, en andere, zal er mij nie vervelen!
Maar ben er nog nie geraakt, want dit was een voorbeeld van reisplanning die maar vijf voet meeging...
|
|
08 Jan 2007
|
IK wist vooraf da Leo om 16u op de vlieger moest geraken, maar nie wanneer hij daarvoor ten laatste 't festival moest verlaten... Na enkele uren wanneer ik mij da voor 't eerst afvroeg kwam ik em in de morgen al gapend tegen, duidelijk net wakker geworden, allee zijn lichaam toch... Toen ik em vroeg wanneer hij moest vertrekken viel hij totaal uit de lucht; "aja das juust ik moe vandaag vertrekken". Ik; "wanneer moet ge hier weg?" "Euh... om half elf, hoe laat ist?" "Euh, half twaalf" "miljaar", rond zich heen kijkend naar zijn bagage zoekend alsof dat da daar ergens in de buurt lag... maar da lag wel enkele kilometers verder in een kamer, waar hij voordien al eens enkele uren naar gezocht had... "ah shit" bij het beseffen daarvan... "nee Leo", lag te kreperen van het lachen, "tis nog maar half tien". Ongelooflijk, een uur voor zijn reis een einde kende en hij weer naar 't grijze Belgie moest, was hij da totaal vergeten! Daar moet ge Leo voor heten peizek... Nog een anekdote van den dag ervoor; hij was ergens langs de kant in slaap gevallen, en toen hij wakker werd merkte hij da zijne camera en wa geld en bankkaart uit zijn buideltaske was verdwenen... Mee zijn vorige (vermeende?) plunderingen in het achterhoofd dacht hij uiteraard da ze hem nog eens hadden geript... Enkele uren later, toen hij teleurgesteld terugkwam van zijn kaart te gaan blokkeren en uren gezocht had naar onze hotelkamer, die we overigens deelden met 3 japanners, ging hij, zijn eigen terug wa beter kennende, toch maar eens gaan checken of hij ze nie ergens verloren had en iemand ze aan de organisatie had aangeboden, en u radet al, inderdaad, nen eerlijke vinder (zegt ook al iets over de sfeer daar en de aanwezigen), had zijne camera gevonden en daar afgegeven... En nog nen eerlijken achter den toog heeft em teruggegeven... Zijn geld en kaart daarentegen hebben wellicht een ander soort vinder gevonden, maar allee, de camera was 't belangrijkste... Totaal terug in feeststemming (daarom doet hij die dingen misschien onbewust?), vertelde hij aan den eersten die hem naar zijn overmatig gelukkige uitstraling vroeg, wat er gebeurd was. Bleek toch wel tegen de gast te zijn die em gevonden had en de camera perfect kon beschrijven! "t Feesten kon doorgaan...en hoe...
Uiteindelijk, na een toch wa emotioneel afscheid (duidelijk teveel gezopen...), nee, kem er mij vree goe mee amuseerd en ben em vree dankbaar dat hij mij gedachten kwam verzetten waar hij vree goe is in geslaagd, is hij net op tijd vertrokken...
|
|
08 Jan 2007
|
Nu efkens terug naar de belevenissen van de vorige 2 weken, met ups en downs...
Als ge in Thailand wilt fuiven en nie weet wa er te bieden valt, trek naar Ko-Phangan. Elken dag valt er daar wel iet te vinden die aan uw wensen zal voldoen... De full moon party's, alom bekend, trekken uiteraard de grootste belangstelling, maar daarnaast zijn er nog de kleischalere, en door kenners de betere, black moon, half moon, shiva moon, ze vinden er wel een gelegenheid voor... Op 't strand, in de jungle, buiten of binnen, voor elk wat wil(d)s... Den drank komt er in emmers, en staan er met honderden voor het grijpen... Geen geld? Sjot nen bal in 1 van de gaten, zorgt da ge bij de 2 laatsten uit de stoelendans eindigd...probleem opgelost... Aan Haad Rin, het zuidoosten van het eiland, pompen de vele bars aan het strand verschillende genres muziek in uw oren, ge zout er gewoon van beginnen drinken! Moeilijk om daaraan te weerstaan, Leo kan er van meespreken... De eerste 10 dagen heeft ij genen enen rustdag ingelast, voor iemand van 39 jaar, chapeau zenne! En in de meeste gevallen hebben we samen de zon zien opkomen, die meestal voor een adembenemende kleurenschakering zorgde... Ne hele nacht fuiven aan 't strand met de slag van de nachtelijke golven op den achtergrond en dan zo'n decor als climax, we werden er enkele keren vree stil van...
Den dag voor oudejaarsavond hebben we 't eiland vervroegd verlaten omdat enkele van de doorgewinterde fuifgangers die er woonden ons hadden getipt over een goa-trance festival in de jungle van Krabi...mijn favoriet! En omda we merkten dat den toevloed van vooral Engelsen, Duitsers en Israeli's met een egoprobleem (en wellicht nog wa andere, wil hier wel nie veralgemenen...) toenam waarvan de meesten er enkel een stuk in hun kloten komen zuipen, en het een serieus massagedoe werd die nie bijdroegen aan de goeie gezamenlijke sfeer, zijn we ze gevolgd, en wemmen ons die beslissing nie beklaagd... Wat volgde was een van de beste festivals uit m'n leven...
Green spirit, een driedaags goa- trance festival in de jungle van Krabi, de beste locatie voor een dergelijk festival, met een prachtige fluorescerende decoratie en verbazingwekkende licht-beeld-effecten met enkele diaprojectoren, die ieders aandacht en bewondering trokken... Bovendien met een schitterende line-up met live acts van ondermeer space tribe, silicon sound, Freakulizer, Mr Peculiar, psysex en Azax Syndrom, die wil ik nog vaker achter een draaitafel ontmoeten zenne!
Daarbij nog eens de goeie sfeer van de talrijke trancers waaronder enkele dj's van Kairoo records uit Antwerpen en hun entourage waarvan ik enkelen eerder al op Dance-a-delic en in Duitsland had gespot... "t Was in orde, da vond ook Leo die blijven feesten is tot hij er bij neerviel. Al had da frans meiske waar hij naast lag wellicht ook veel mee te maken... Ongelooflijk trouwens hoe de Leo sommige zaken kan voorspellen; 2 weken lang naast het net gevist, al lagen er wel enkelen op de rand, en hij vertelde mij de laatsten avond (moest op 1 januari om 16u de vlieger op), "goe kijken Gerd, de laatsten avond gaak iemand leren kennen, als fervent reiziger al een paar keren meegemaakt... En inderdaad 't was van da! Daar emmek medelijden mee... Moet ge van een dergelijk festival mee zoveel toffe mensen voor 't feest afgelopen is vertrekken naar winters Belgie, en de vele rekeningen die hem daar opwachten, (om maar over zijn uitnodiging van de rechtbank te zwijgen waar hij al meer van had afgezien dan hij veroorzaakt had), oeps, (en waarop ook ik ben uitgenodigd, dank u daarvoor, maar nee bedankt, blijf liever hier...), en dan moet ij dan ook nog 't meisken achterlaten waar hij best zijn 2 weken had willen vullen... Hard! Maar zijn afscheid was wel hilarisch! Pauze...
|
|
08 Jan 2007
|
Sawat dii khrap mi amigos,
Enkele dagen geleden ben ik dan eindelijk aan m'n solotrip begonnen, en ik geniet er met volle teugen van! Hoofdzakelijk al liftend zwerf ik momenteel door het prachtige groene en doorwaterde Thailand. En liften gaat ier enorm vlot! Ik kan er ier op wedden, en sinds de komst van Leo ben ik daar wa voorzichtiger in geworden, dat den eerste thai die alleen op ne scooter zit zal stoppen en mij zal meenemen... Sterker nog, veel kans dat hij mij zelf precies zal afzetten op de plek waar ik wil belanden, zelfs al moet ie daar nen omweg voor maken! Betalen met een glimlach, ge krijgt er nog nen bredere terug... Zalig... Voor grotere afstanden zoals de 100 km die ik eergisteren tot hier em afgelegd, bordje zoeken, bestemming noteren, 5 minuten later in nen otto, en nog geen uur later afgezet... Zo simpel is da hier... Zegt al heel wat over de thaise mentaliteit me dunkt! Tussendoor genieten van heerlijke curry's, rijst- en noedelgerechten in enkele van de goeiekope plaatselijke restaurantjes, wa inkopen doen, overal lachen de thai hier hun tanden bloot, of wat er van overblijft voor sommigen... Dat enthousiasme zou ook wel wa te maken kunnen hebben mee mijnen oranjegele hanekam die hier veel aandacht en goekeuring krijgt, de vele 'David Beckham, David Beckham's met de duimen omhoog die ik hier al toegeroepen kreeg, kan ze niemeer tellen... Voor de rest, af en toe in mijn nieuwe hangmat slapen, palmbomen genoeg om ze hieraan op te hangen, de muggen vinden da alleszins ook de max... Een stuk of dertig is mijn record, efkens mijn benen vergeten insmeren... Ik kan mee zekerheid vertellen dat er ier geen malaria zit, ik zou 't wel merken ondertussen... En die vrijheid, nog meer dan voorheen elke morgen bepalen wa ge dienen dag wilt en dus gaat doen, blijven of doorreizen, zoveel mogelijkheden... Al kunnen plannen hier snel veranderen, om de vijf voet, soms zelf letterlijk.. En ik leer uiteraard ook veel vaker medereizeizigers kennen, de volle pagina's in mijn reiscontactenboekske zijn op enkele weken verdriedubbeld, al heeft dat ook wel veel te maken mee mijn bestemming en het fuiven ier uiteraard... De vermeerderden tijd diek nu voor 't scherm moe doorbrengen om met iedereen in contact te blijven, zo willek het alleszins, moet ik er wel bijnemen... Ook een van de redenen waarom sommige verhalen op de site al wa achterstand oplopen, enig begrip daarvoor aan de ongeduldigen... (en da zijn er wel enkele...).
Nen andere factor die hierbij een rol speelt is de netwerkaanpassing die Thailand hier momenteel doorvoert en binnenkort voor een snellere internetverbinding zal zorgen, waardoor alles hier onaangekondigd soms in panne valt, daarbovenop nog ne keer de aardbeving in Taiwan, waardoor de hoofdlijn op den bodem van den oceaan die heel Zuidoost-Azie bevoorraad, is beschadigd, maakt ter ook nie gemakkelijker op...
En dat is ook de reden waarom ik nu alvast dit eerste deel toezend... Zo'n tekst opnieuw te moeten typen is om zot van te worden...
|
|
28 Dec 2006
|
Beste vrienden,
tussen het gefeest door toch de tijd gemaakt om jullie wat van de schitterende Annapurnatrekking te laten meegenieten, bij wijze van kerstgeschenk zeg maar... 70 becommentarieerde foto's om bij weg te dromen en u kennis te laten maken wat de wereld nog voor moois te bieden heeft! Laat het een stimulans zijn om te sparen en het zelf te ervaren, zeker voor degenen die het nog nie hebben mogen meemaken... En dit zijn slechts de foto's van de omgeving, we hebben het dan nog nie over de enorme gastvrijheid, vriendelijkheid, dankbaarheid voor onze interesse in hen en de daarmee gepaarde nederigheid, behulpzaamheid en oprechtheid van de warme bevolking, die we eeuwig in ons hart zullen dragen, die verhalen moeten nog volgen...
Als Leo m'n boekske nie verliest, komen ze kort na nieuwjaar...
|
|
23 Dec 2006
|
Deel 3, had daar dus weer een 'keiknappe Thaise griet' leren kennen, weer mee meegegaan, er kwamen dan nog 2 van haar 'vriendinnen' bij die ook in em bleken geinteresseerd, hij dacht dat ij daar de nacht van z'n leven ging genieten zenne! Zie em daar al liggen op zijne rug mee naar zijn mening de knapste grieten van het eiland om hem, hongerig naar zijn lijf, manmanman wa moet da een nieuwe ontgoocheling geweest zijn... Zijn vertrouwen in 't versieren moe ne fermen deuk gekregen ebben peizek, den ene keer laat hij em rippen, den anderen keer blijkt hij mee mannen in bed te liggen! "Kunde gij geen normaal land uitkiezen om op reis te gaan?" Zijn gezicht, nie te doen, kem daar plat gelegen van 't lachen... Ik hoor ze al zingen in de kantine van SGEE, Leo ladyboy, Leo ladyboy, Leo, Leo, Leo ladyboy! En in die van Kahuna, en van Samoerai... Hij zallet mogen horen... Hij die zoo graag mee een ander zijn stoten lacht, en daar zo kan in opgaan, payback time! En ij was nochtans gewaarschuwd want ook ik em mij ne keer ferm vergist... Tijdens mijne nacht in Bangkok, geeft Nah, een vree tof meiske die mij de Thaise massage gaf, mij ook goe liggen had... Ik had haar gevraagd om mij ne keer naar 't wildste nachtleven van Bangkok te brengen, nam ze mij mee naar een plek waar er in 't midden van de zaal een twintigtal vrouwen op een draaiende caroussel stonden te dansen in een bunny-pakske... Ze deed een teken naar degene diek de knapste vond en voor dak 't wist stond ze mij een tong te draaien... "Do you like boys" vroeg ze mij, euh nie in die mate, wel "she ladyboy". Ik kon m'n oren nie geloven, alles, behalve tussen de benen wa door de hormonen fel was gekrompen, was tot in 't detail afgewerkt! Voor nog geen 1000 euro. En Leo daarmee lachen, "ik slaap nie in 1 bed mee u zenne", en "zo ontgoocheld in de vrouwen da ge nu voor de venten kiest?". En nu dook ij der mee 1 in bed, HA! "ja maar Gerd, die was zooo knap, alles, kem er zelfs geen spijt van". Jonge ik em ier mee em al wa afgelachen, en da op nog geen 3 dagen, wa gaat da geven op 2 weken? Leo ladyboy, hij ziet den eerste voetbalmatch alvast nie echt zitten, om nog wa respijt te krijgen willem al zeker z'n vlucht uitstellen! Vanavond gaan we terug, hij is vastbesloten om het mij terug te lappen, benieuwd wa da ga geven!
Aan allen ne vree gezellige kerstavond, een beestig nieuwjaar en een zorgeloos nieuw jaar! Doei!
Leo Ladyboy...
|
|
23 Dec 2006
|
...en aan ieder om vanaf een zevental meter den bal in 1 van de gaten naar keuze te sjotten en zo den daarmee overeenstemmenden cocktail te winnen. De onderste gaten waren goe voor ne beker, de bovensten leverden nen emmer op! Der werd daar drank gegoten! Daarna was er binnen nen stoelkesdans die mij als winnaar nen emmer wodka-redbull opleverde, olee! Toen da Leo daarna nog ne mushroomcocktail bracht emmek daar staan springen, vliegen, dansen, vallen, opstaan en weer doorgegaan... Leo toen een tijke niemeer gezien... Tot als hij in 't midden van de nacht mee onze rugzakken naar mij toekwam met 't voorstel om in onze vorige strandhut te gaan uitchecken en dan terug te komen... Voor mij was da 't laatst van mijn gedachten op da moment zenne! Rond een uur of tien in den ochtend, stelde ik aan een meiske voor om in onze hut aan den anderen kant van 't eiland verder te feesten, dacht Leo zal daar wel ergens in de hangmat liggen, totaal vergeten dat hij daar al zou hebben uitgecheckt en we al in onze nieuwe hut konden, slechts enkele honderden meters verder! En diene misser zou mij spijten zenne want toen we daar mee hare scooter aankwamen volgde nen totalen anti-climax!
Leo stond daar naast den eigenaar en was al ons grief kwijtgeraakt, mijne rugzak mee daarin mijne camera, dure geheugenkaarten met al ons foto's, zijn geld (had 300 euro bij!), de sleutels van ons kamer en onze gehuurde scooter, mijn boekske met daarin de reisverhalen van de trekking, rafting... Had onderweg een Thaise griet leren kennen, dermee naar haar of een andere hotelkamer geweest, en die moet hem, zo weg als iet, volledig geript emmen... Had haar bovendien ook nog verteld waar onze scooter stond dus daar vreesden we ook voor... Dus in plaats van verder te feesten mochten we ons grief gaan zoeken., van een ontnuchtering gesproken! Tijdens ik mijn gezelschap daarvan op de hoogte bracht, stond onze geflipten eigenaar mee een samoerai-zwaard te zwaaien en eiste hij het onmiddellijk betalen van de rekening! Ik heb daar niet van gemerkt...Gelukkig had Leo nog voldoende euro's over in een of ander zijzakske (vindt zelf zijn geld soms nie, laat staan da ne dief daarin slaagt!), en kwam ij der zonder kleerscheuren vanaf... Elke keer als we nu tegen samoerai gaan voetballen, zal hij er wel aan terugdenken peizek...
Onze scooter stond er gelukkig nog, hebben hem verzet, de cafes afgelopen waardamme gezeten hadden, maar zonder resultaat... Alles kwijt en Leo met een gigantisch schuldgevoel uiteraard... Ik kon em troosten met de woorden da vergeleken met de klap diek een tweetal weken te verwerken kreeg, dit verlies slechts peanuts was... Bovendien had ik 't merendeel van de foto's al op DVD overschreven en den diene haddek nog... En die verhalen, 't zal een beknoptere versie worden zeker? Ben dan maar rond een uur of 4 in de namiddag, totaal uitgeput, ben eerst nog zonder resultaat da meiske gaan zoeken, in de hangmat gekropen terwijl Leo verder ging zoeken... Rond een uur of 1 krijg daar toch wel mijne rugzak op mijne schoot geworpen zeker! Mee alles der nog in! Kreeg em plotseling ne flash-back bij 't zien van een of andere verlichting dattem daar ook nog was geweest. Hij had mijne zak daar in bewaring gegeven om nog wa te dansen! Ongelooflijk! Mee dattem de rest was geript, geld en sleutels uit z'm buideltaske,dacht em da ze mijne zak ook moet hebben meegenomen zeker...'t Zal toch weer de Leo nie overkomen zeker?! Allee, daar hadden we weer een reden om te gaan feesten he, maar den dezen moest verstek geven. Ben 's nachts in de zee gedoken en mijn blauwe gezwollen grote tenen, (overgehouden aan het voetballen in Nepal in veel te kleine schoenen) op enkele scherpe rotsen gestapt en een van mijn nagels was voor drie-vierden losgekomen, ondertussen volledig en binnenkort is mijnen anderen groten teennagel aan de beurt... Soit, de Leo ging dus alleen gaan feesten en toen dat ij de volgenden ochtend voor de deur stond was em toch weer iet onwaarschijnlijks tegengekomen zeker? Was em nu mee ne vent in bed beland!
|
|
23 Dec 2006
|
Sawat dii khrap!
Zoals jullie weten hek ik kort geleden beslist om alleen verder te reizen, maar Leo, 1 van m'n beste vrienden van Belgie dacht daar anders over... Toen hij vernam wa Lies mij had aangedaan heeft hij in enen dag tijd beslist om mij hier in Thailand te komen opzoeken, amper 2 dagen later zat hij al op de vlieger, zonder medicatie, inentingen, niks van voorbereiding...Leo style! Nog geen drie dagen geleden kwam hij uit de struiken gesprongen en sindsdien hebben we hier al 't een en 't ander meegemaakt zenne! Diegenen die Leo kennen zullen daar waarschijnlijk nie van verschieten... Na een drietal uren op den boot richting Ko Phangan te hebben bijgepraat en vooral gelachen, vonden we onszelf voor den eersten avond een prachtig gelegen strandhut aan de paradijselijke westkust, vlak aan de zee. Bij vloed vloeit het zeewater onder onze hut door, dichter konden we nie zitten! Met enkele Leo-pinten maakten we al snel kennis met de wa geflipten eigenaar en 1 van z'n trouwe bezoekers, ne Japanees die gans den dag door met z'n waterpijp rondloopt, die er al 6 jaar kwam en hij droog voorstelde als z'n "fucking good friend". Hij had zijne vriend toen die wa Thais wilde leren kennen wijsgemaakt da de vertaling voor 'excuseer mij', 'bathang' of zoiet was, het Thais voor 'fuck your mother'! Kunt ge u al enkele situaties voorstellen waarda ge in de plaats van uw excuses aan te bieden zegt da ze hun moeder maar moeder gaan neuken? Damn! Zelfs voor mij is zo'n grap der toch al een beken over... In Nepal leerden we al nen Nepalees kennen die zich voorbereidde op een reis naar Belgie en ons trots z'n eerste kennis van de nederlandse taal meedeelde, zoals 'nice smile', 'lekker kontje'... We hebben em daar natuurlijk mee in de waan gelaten, mocht ge hem daar tegen komen, ben benieuwd wat hij nog allemaal geleerd heeft... Maar fuck your mother?! Ik ken een paar flikken in Gent die daar nie mee kunnen lachen, en in een land mee 60.000 thai-boksers... Toen ik hem mijn mening gaf da ge daar uwen maat ferm mee in de problemen kon brengen, zei hij superdroog; "I think he have problem" met daarachter een wat ontgoochelende "but he didn't"...
Leo bracht mij ook op de hoogte van z'n weddenschap met Wim, (onze voorzitter van de voetbalploeg, de Solitaire Gemeenschap van Elitaire EgotrAppers, kortweg SGEE) en Jopie, Pino en Karel ivm de volgende match tegen Kahuna, waar Leo door z'n reis verstek moet voor geven... We verloren al elke keer tegen hen, die lager gerangschikt staan, als (toeval of nie) Leo er nie bij was en da zou nu volgens Leo nie anders zijn... Bij winst zal Leo mee z'n bloot gat aan het standbeeld van Jacob Van Artevelde staan (allen daarheen!), bij verlies zijn Wim, Karel, Pino en Jopie aan de beurt! Foto's daarvan zullen ongetwijfeld op onze voetbalsite kunnen bewonderd worden! (sgee ingeven bij google, het is den eerste site die in beeld verschijnt). Gebruik voldoende pixels he gasten, ideaal voor op de wc van 't zwart gat"!
Verder op den avond kenden Leo en ik ook een meningverschil wat de hoogste waterval in de wereld betrof. Hij was zeker daddet de Angel Falls van zijn zo geliefde Venezuela was, ik meende mij als klein manneke uit mijne jeugdencyclopedie iet over de watervallen gelezen tebben en daddet over de Niagara ging... Over hetgeen wa de verliezer zou moeten doen emmen een tijke beziggeweest en 't werd alsmaar beter... Het komt erop neer dat den dezen (de Angel Falls zijn inderdaad de hoogste met hun 780m, de Niagara mag dan misschien wel 1 van de grootste zijn, ze zijn amper 50m hoog... ), 1 dezer dagen in volledige snorkeluitrusting, met een opblaasbaar zwembandje rond mijn middel en een opschrift "Anderlecht heerst, I'm cool" op mijnen buik op de site zal verschijnen! Bovendien mag ik er ook nog al snorkelend mee op de foto, gat omhoog... EN DA KOMT DAN OM MIJ TE STEUNEN!!! Zie mij daar al staan... En dan stelde ik ook nog voor dat de verliezer in z'n outfit hier tussen de verwachte 10.000 mensen oudejaarsavond mag vieren...Ambiance verzekerd!
De volgenden dag emmen we vooral rondgekeken naar een hut die wa dichter bij the party-scene ligt, en vonden er een, vlak aan het water een tiental meter boven de rotsen volledig in de uiterste zuidoosthoek van het eiland, enkel bereikbaar via ne steiger langs de rotsen... Een hut met een 2pbed en een hangmat ervoor, meer moet da nie zijn, en beneden een vree gezellige ruimte om het tussen het feesten door te chillen, en da voor 200 baht,elk 2 euro... De rest van de prijzen elders lagen driemaal hoger!
Na 't vinden van de geschikte plek gingen we de bars aan het full moon rave beach gaan uitchecken, ne keer kijken wa ze daar allemaal te bieden hebben niewaar? En ze kunnen er den ambiance goe inbrengen zenne! Der was daar oa nen bar die een bord mee gaten, iet groter dan ne voetbal, op 't strand had geplaatst en aan
|
|
18 Dec 2006
|
En ook den dezen is goe en wel aangekomen, al vond ik da samen met een aantal medereizigers na de chaos in de luchthaven lang nie vanzelfsprekend zenne! Ik was nie den enige die z'n twijfels had of hij wel in 't juuste vliegtuig was gestapt! En da voor een luchthaven mee amper vier internationale vliegroutes! Air Nepal, een speciaal geval! Maar onze vrees bleek onterecht, in tegendeel, ik kreeg een plaats aan de ramen aan het linkerkant van het vliegtuig, zoals ik aan de incheckbalie had gevraagd, en genoot de eerste 15 minuten van een SCHITTEREND zicht op de himalaya! Vanuit de lucht is den Everest heel goe te herkennen en hij is de grootste, nu ben ik zeker! Voor de rest genoeg beenruimte, lekker en gratis (nog lekkerder) eten en drinken, en vree goeiekoop... M'n ticket kostte me nog geen 200 euro, en dat in het hoogseizoen hier... Air Nepal, pas mal! (ne fransman leren kennen en die taal is wa blijven hangen...)
Goed en wel aangekomen in Bangkok, en Leo dezelfden dag in Phuket! Kan nog moeilijk vatten da we elkaar binnen een tweetal dagen zullen terugzien... En ik die dacht dak er voor een jaar vanaf was....
Nieje, 't gaat hier de max worden en als alles goe meezit zitten we binnenkort samen op den boot die ons naar het befaamde eiland van de full moon rave partys zal brengen, Po Kha-Ngan. Zware tijden voor m'n hoofd achter de rug, de rest van m'n lichaam zal ze graag overnemen!
En om het voor te bereiden op wat komen zal, zal ik het eens goe onder handen en voeten laten nemen, tijd voor een Thaise massage me dunkt! Doei!
|
|
17 Dec 2006
|
Namaste beste vrienden uit het verre Belgie!
Ons Nepalees avontuur nadert haar einde... En ik meen voor ons allen te kunnen spreken da we hier de mooisten tijd van onze reis tot dusver hebben beleefd! Vooral de gastvrijheid van de warme, oprechte, dankbare, nieuwsgierige, behulpzame en bijzonder genietbare bevolking zal tijdens onze verdere reis moeilijk kunnen worden geevenaard, lijkt ons. Doch we hopen van niet uiteraard...
Zelf ben ik er weer volledig doorgekomen dankzij de schitterende omgeving van het Royal Chitwan Nationaal Park en het gezelschap van Maarten en Joke, en Ashley.
onze wegen scheiden nu, zij gaan naar India waar Lies hen vergezelt, ik vlieg morgenvroeg naar Thailand! Ik ben er net op tijd in geslaagd, na enkele uren arbeid, om u de foto's te kunnen aanbieden, maar daar alle internetcafe's hier om 22u sluiten krijg ik hier nie meer gezegd wat ik wil. Den eigenaar staat hier zelfs ongeduldig mee te lezen, ondanks hij er de ballen van verstaat!
Moet dus afronden, wordt een dezer vervolgd...
Gerd.
|
|
11 Dec 2006
|
Beste vrienden,
door hetgeen onlangs is gebeurd, en waarvan enkelen gedetailleerd op de hoogte zijn gesteld, heb ik een punt gezet achter onze drie en een half jaar durende relatie. Eerlijkheid is de basis van elke goeie relatie, evenals medeleven, respect voor elkaars gevoelens... En die basis is er nie meer...
Verderreizen met haar wil ik niet, en omdat ze wellicht met Joke en Maarten de reis door India zal willen aanvatten, en ik hen niet wil laten kiezen, ben ik dus nu ook mijn reismaatjes kwijt die ondertussen nog betere vrienden zijn geworden... Daarom scheiden onze wegen en ga ik wellicht naar thailand, waar ik enkele van de vrienden ga opzoeken die we ondertussen hebben leren kennen... Moet er efkens volledig uit, en daar schijnt da goe te lukken... Reizen door India zou mij teveel doen terugdenken aan wat gebeurde, en hoe het anders zou kunnen geweest zijn...
Ge kunt nu wellicht begrijpen waarom de nochtans prachtige verhalen en foto's zo lang op zich laten wachten... Na enkele dagen amper geslapen en gegeten te hebben heb ik daar momenteel weinig zin in...
Wordt vervolgd...
|
|
03 Dec 2006
|
dag beste vriendjes!!!!
aangezien onze webspace stilaan aan het opgeraken is, staan er vanaf nu ook foto's op een andere site. mensen die benieuwd zijn kunnen steeds een kijkje gaan nemen op de site :
http://picasaweb.google.com/preates
dikke zoenen van de J&M XXX
|
|
25 Nov 2006
|
Namaste, vrienden uit het verre Belgie! (nog steeds vree plezant om te schrijven!) Het is alweer enkele weken geleden damme onze avonturen en deugden met ulle hebben kunnen delen, en dat is volledig te wijten aan al die verleidingen hier waarda we maar nie kunnen en willen weerstaan... Zoals ondermeer onze tiendaagse trekking naar en van het basiskamp van de Annapurna regio, een reeks van 5 bergtoppen ( Annapurna 1,2,3,4 en south) die het Nepalese landschap domineren. Vree wijs, verrassend, schoon maar ook vree lastig! Het heeft bij allen van ons ofwel bloed, zweet en/of jawel...tranen gekost...Een uitgebreid verslag plakt al aan mijn notitieboekske en binnenkort aan uw scherm eens terug in Kathmandu waar het internetten vier tot viif keer goeiekoper is en we toch een weekske op ons Indisch visum zullen moeten wachten... Voorts hebben we ondertussen ook een orgastische (elk ander woord zou tekort doen!) driedaagse raftingtrip beleefd op 1 van de heiligste wildwaterrivieren van Nepal, de Kali Gandaki, waar het landschap wordt verdeeld tussen gigantische kliffen, kleine stranden, heel wa rotsblokken en tijdens onze trip, een heel euh levendige lijkverbranding die weinig aan de verbeelding overliet!! En ne keer da ge in een pretpark beland als Nepal wilt ge vanalles ne keer proeven niewaar en ben ik deze ochtend gaan paragliden tijdens 1 van de zonnigste dagen die Pokhara te bieden heeft, boven het Pokhara Lake met zicht op de Himalayareuzen! Wat een tijd, wat een leven!
En nu is 't zaterdagavond en gaan we samen met een tiental medereizigers en locals die we hier ondertussen hebben leren kennen naar de wekelijkse goa-trance party die de "funky Buddha" voor ons in petto heeft! Dit wordt kateren morgen! Ga hier dus afsluiten, volgende week keren we terug naar Kathmandu en volgen normaal gezien de verslagen met gecommentarieerde foto's... Tot dan!
|
|
25 Nov 2006
|
Ik zal hier mijn ongelooflijke trip eens vertellen zi, voor iedereen die Tibet graag ziet, of mij ..
11 oktober was er een het korte weerzien van Lies en Gerd die het niet op tijd haalden in Chengdu om met ons mee de trein te nemen naar Lhasa. Jammer! en we hadden nu bergen verhalen om elkander te vertellen na 2 weken. Was me dat een opzwepend terugzien!Om op 1 uur zoveel mogelijk gezegd te krijgen ratelde de verhalen tussen ons. Nog veel gelachen en verteld, en dat op 1 uurtje! We moesten dringend gaan maar bleven aan elkanders gegieber hangen, tot de chauffeur dan uiteindelijk in plankgas wegreedt.Grappig, en we konden elkaar weer gaan missen voor een lange lange tijd..
De splinternieuwe trein stond klaar, onze nieuwe treingezellen ook !(Jenny &David beide uit Zweden) 3 dagen door de bergen naar 1 van de meest mysterieuze landen gelegen op het hoogste plateau van de wereld! Het hoogste punt die de trein haalde was 5069m. Een beetje hoofdpijn en een katergevoel ten gevolge van hoogteziekte waren 1 van mn enige kleine zorgen. Na deze 3 dagen levende film te volgen betraden we het land van spirituele traditie, tempels en kloosters. De verboden stad, Lhasa! Hoewel, al vlug bleek dat Lhasa niet zo verboden niet meer was. De nieuwe trein bracht ontzettend veel toeristen met zich mee, een gemak voor ons maar ten koste van de Tibetanen. Overal zie je de commerciele chinese invloed, de echte Tibetaanse cultuur is ver van Lhasa te vinden me dunkt. Natuurlijk zijn de mooi versierde mensen rijkelijk met turquoise in hun haar en oren , Buddhistische monniken die gedeben de wereld in sturen,.. buiten de vele toeristen een mooi ding in het straatbeeld.
Potala Palace : de dagelijks uitverkochte attractie van Lhasa
We hadden het niet meteen door maar na een lange rij wachten kregen we een ticketje voor de volgende dag 14 u. Ik dacht, de beperkte oplage zou de monniken niet teveel storen en de 10 euro is goed besteed.. Mijn veel te rooskleurige fantasie van Lhasa bleek in het niets op te gaan. Niets van dat! 90% van de inkomsten is voor de Chinese overheid , monnikken waren er amper nog, en staan te bedelen op straat! Dat was erover! Het Potala zelf was zeer indrukwekkend - grote bronzen en gouden beelden, alle graftomben van de Dalai Lama`s, prachtige locatie etc. Doch, het leek eerder een museum dan een leefbaar vertrek van de Lama. Bijna alle kamers en zalen zijn leeggehaald, daar de Dalai ook gevlucht is e..
Eigelijk zou iedereen uit protest uit Lhasa moeten blijven! zo wordt de platte commerce niet verder uit de cultuur gehaald.
We zagen meer Tibetaanse cultuur in Thagon - de wild west van China tegen de grens van Tibet. Yaks, nomaden, mooie cowboys op wilde paarden (of was het omgekeerd), tempels,..
Na de teleurstelling van Lhasa besloten we maar vlug om naar het platteland toe te gaan.
We zochten vervoer en 3 nieuwe reisgezellen, dat werd een landcruiser met Kiki achter het stuur, 2 Amerikanen en 1 Zweed, wijle weg! 5 dagen door een verbluffend landschap!!echt ongelooflijk!Op sommige momenten zouden we de omgeving echt niet in Tibet plaatsen! Zoals bv, kwamen we tegen:: een mini woestijn met zandduinen, kilometerslang rotsen en kleine keien, wildlife (steenbokjes, lynckx, grondeekhoorntjes, Yaks,..)
We passeerden piepkleine dorpjes met mooie taferelen van alle inwoners die samen werkten om de oogst op tijd binnen te halen, alles voor eigen voorziening voor iedereen. Is mooi om te zien hoe jong en oud samen werkt en leeft. Van superjongsaf tot oud heeft ieder zn taak opt veld. Leek me vrij zwaar werk voor zo kleintjes- en wij soms zagen als we den afwas moesten als kind doen-aiai !!
Op de 2de dag na een hele dag rijden kwamen we `s avonds aan DE Mount Everest base camp!5200m hoogte... Waw! en we mochten nog een 2 uur lange beklimming maken naar het base camp waar ons een basis tent met een lekker vuurtje stond te wachten. Zalig! een gevoel van overwinning (na de hel-koude tocht in het donker), het stilletjesaan een beetje warmer krijgen, daar hadden we zeker zo nen effort voor over! Na tvele bestoefen van onszelf konden we ons best zo snel mogelijk installeren onder een stapel dekens anders zou het warme moment a veel te vlug gedaan zijn in min 14 graden. Heb hele nacht gebibberd van de kou, als ge da ni gewoon bent...
Direct in beweging schieten was de boodschap smorgens anders hadden mijn handen en voeten geen gevoel meer, alles rondom was ijs!
Zo 2 nachten en 2 dagen van de mooie bergomgeving en de Everest genoten en magnifieke wandelingen gemaakt tot aan de gletsjer. Klefferen en klauteren door het rotsland
|
|
08 Nov 2006
|
Namaste beste vrienden,
We zijn ondertussen alweer enkele weken verder, genietend, terug mee ons gevieren!, van een schitterend (!) Nepal en wil hier snel nog iets laten weten alvorens damme morgenvroeg aan een tiendaagse trektocht beginnen naar het base camp van de Annapurna, een van de vele Himalayareuzen boven de 8000m die Nepal rijk is, en naar het schijnt de mooiste! En waarvan ik graag met een uitgebreid verslag zal weer keren, ook over de voorbije dagen, maar niet vandaag want mijne kop staat er nie op... Doei!
|
|
25 Oct 2006
|
Deel 3, heb hier geleerd de nieuwsbrieven in stukken te sturen want de verbinding is ier (zoals menig eten) nogal onbetrouwbaar, en 't zou niet den eerste keer zijn dak heel mijnen tekst kwijt ben, vandaar in 3 delen... Zitten nu in Lhasa te bekomen en zetten binnen een vijftal dagen de achtervolging verder op onze spitstrippers die momenteel temidden de festivalweek het jaar 1117 in Nepal aan het vieren zijn! Het lijkt daar een waar paradijs en kunnen nie wachten om onze talrijke ervaringen met elkaar uit te wisselen want ook bij hen val 't een en 't ander te beleven, zij het de laatsten tijd veel positiever dan bij ons me dunkt! Misschien maar beter snel opzoeken want zij vonden ne gunstige wind... Ik ga het hier voorlopig bij laten, zit hier al enkele uren voor het scherm en begin hier ver dubbel te zien. (En das nu ne keer nie van den drank). Er zijn ook enkele verhalen toegevoegd en wa praktische informatie en tips voor aspirant-reizigers, en niet te vergeten enkele mooie giant panda-foto's! Niet te missen, doei!
|
|
25 Oct 2006
|
Uiteindelijk pas de volgende morgen tot bij Liesje geraakt, (en neen, daar zaten die 2 knappe leraressen voor niks tussen), en onze momork redelijk snel verkocht, want onze trein naar Lhasa (hoofdstad van Tibet met de hoogste bergketens ter wereld) kwam snel dichterbij... En da was ook een avontuur zenne. Het traject beslaat zo'n 5000-tal km en bereikt een maximale hoogte van 5000m. Er zijn tal van zuurstofmaskers aanwezig tegen de hoogteziekte die al kan optreden vanaf 3000m. Om symptomen als koppijn, duizeligheid, misselijkheid ea te vermijden wordt sterk aangeraden zoveel mogelijk te drinken en te slapen en geen inspanningen te doen. Bij een lichaamstemperatuur van meer dan 38 graden wordt de treinreis sterk afgeraden. Was da geen uitgelezen moment om eens goe ziek te worden door een voedselvergiftiging? Ne kijken hoeveel da we aankunnen? Voor ons vertrek kregen we sandwiches mee van een anders onberispelijk guesthouse, sim's. Zaten in de (vermeerderde) prijs inbegrepen... Enkelen waren belegd met tonijn die we smakelijk net voor we opstapten hebben verorberd... Da was 21 oktober en draag er nog de gevolgen van... Liesje kon die eerste nacht voor het eerst in haar leven kotsen en diareeen tegelijk, olee, en mijn lichaam houdt blijkbaar liever alles op, waardoor dak nu al 4 nachten vanwege krampen nie kan slapen, maar wel sneller kan typen! Olee!
|
|
25 Oct 2006
|
Wat een tijd, wat een leven! Maar nie altijd even schoon...
Der is ondertussen alweer heel wa gebeurd zenne, zo hebbek bvb voor den eerste keer van m'n leven mee ne flik gedineerd nadak een valpartij van ne motard had veroorzaakt en ik voor de kosten moest opdraaien... Ik kwam nog maar juust van de garage! De rechterkant van de baan lag vol mee putten dus ben ik maar aan de linkerkant gaan rijden... "t waren die putten die ons bakske bijna fataal werden en ik dacht: mee alle chinezen, nie met den dezen!! En als ge ziet hoe da ze hier rijden, ge zout er nonchalant van worden, en geen Lies in de buurt om mij daarop te wijzen... (om onze momork terug te vinden ben ik er alleen achter gefietst, 70km mee nen serieuzen berg onderweg, amaai mijn benen...) Allee, ikke nen bocht naar links genaderd en boem patat ne motard, miljaar! Stelde eigenlijk nie veel voor want hij was aan kleine snelheid in ons tentzeil blijven hangen die daar wel heel handig over de rand van onze momork hing te wapperen...maar was mij da een spel! Binnen de paar minuten bleef den elft die passeerde staan, hadden blijkbaar niks beters te doen (of wilden ze leren hoe een toerist zoveel mogelijk geld af te luizen?, waarover verder meer...) Een kwartier later kwam den ambulance! De vrouw achterop had een klein hoofdschrammeke, en ocharme, ze moest wel heel dringend naar 't ziekenhuis blijkbaar... Dan den eerste flik, den tweede en tenslotte den derde die een half uur nodig heeft om alles tot in 't detail te schetsen. We zijn zo'n twee uur verder voor ik m'n sleutels moet afgeven en mee in den auto naar 't commissariaat, meer een hotelkamer, werd gebracht... Er werden 2 leraressen engels opgetrommeld om als tolk op te treden en toen werd mij pas duidelijk wat er mij allemal te wachten stond...In China moet na elk accident worden bemiddeld door de betrokken partijen onder het oog van de flikken tot als ze een akkoord hebben bereikt over de schadeloosstelling! Madam werd verplicht door haar familie om in het ziekenhuis te blijven om er zoveel mogelijk geld uit te slaan, tegen het advies van den dokter in maar die heeft het recht nie om iemand tegen haar zin uit het ziekenhuis te ontslaan! En deze zou mogen dokken! Ben ik dankzij de 2 knappe leraressen tijdig te weten gekomen, daar ze het meer voor rechtvaardigheid (of voor mij?) hadden dan voor die 2 zo doorzichtige comedianten... Ze wilden naast de al gemaakte kosten nog een verblijf van 2 dagen gesponsoord zien en een voorschot voor eventueel verder onderzoek! Dan kennen ze toch mijn koppigheid nog nie, enkel de gemaakte kosten en de schade aan de moto, en gene frank meer, al moest ik daar een maand blijven, blufte ik... Tot als ik kreeg te horen dat ik er mij zonder akkoord als bij wijze mocht gaan naastleggen tot alle 'onderzoek' is afgelopen!!! Slik!! Maar ben gelukkig door de overredingskracht van de flik en de leraressen der toch vanaf geraakt met het minimum plus nog een verblijf van 2 dagen voor madam, 850 yuan ofte 85 euro... Ik had haar graag een echte reden gegeven voor een verlengd verblijf zenne! We discussieerden uiteindelijk over slechts 20-30 euro, maar kon het gewoon nie verkroppen om hen ne frank meer te geven! En 't sterkste van al, ik dacht da grotendeels aan het ziekenhuis te betalen maar nee, 'k moest het nog allemaal in hun pollen geven ook! Maar allee, de goeien hadden zodanig medelijden mee mij of schaamden zich zodanig voor 't gedrag van hun landgenoten da ze mij naar een plaatselijk restaurant hebben gevoerd en de flik ons op een soort buffet trakteerde! En 't was toen al elf uur! Ongelooflijk! China, een land van uitersten, op zooveeele vlakken! Wacht op de verhalen van onze mototrip...
|
|
15 Oct 2006
|
Der zijn weer heel wa foto's mee commentaar voor de geinteresseerden onder jullie (ook bij oudere foto's). Het deugd te lezen da ons werk (en vooral tijd hier) om ulder een beke te laten meegenieten van onze reis, wordt geapprecieerd en is een stimulans voor meer... Vond vandaag, na de zwaren uitgang van vannacht, een geschikt internetmoment.. Net als mijne kop gadet hier ook traag, gelijk tempo dus... We hebben er gisterenavond weer een keet uitgepikt zenne! 'Babi 2 club', Sjiek spel daar zenne, een hippe zaal mee ne ronden toog in 't midden waar dak zelfs de wc's nie graag zou willen afbetalen zenne! Die decoratie, verlichting, gekleurde marmer... En kunnen die zuipen sich! Nog erger of bij ons! Daar sta gewoon de fles op tafel! En op elke (!) tafel he, chivas, jack daniels, ea, genen brol zenne... En der staan veel ronde tafels zenne, waar ge aan staat en waar enkelen na verloop van den avond op steunen, hangen en afvallen... Ge moest daar vree lang op uwen drank wachten, (bestellen, betalen en 20-30min. later kreegdet) Maar tegen dan hadden we al genen dorst niemeer. Iedereen wilt daar zijn fles blijkbaar snel leegkrijgen en nodigen u graag uit om daar aan mee te werken... Iet waar wij ze uiteraard nie in willen teleurstellen... En hebben daar velen geholpen, miljaar wat hebben wij daar allemaal binnengegoten! Op elke tafel stond er ook zo'n glazen vaas wa da ze tussendoor dronken, leek ons een lekker theetje, na vele traktaties (wilden absoluut geen geld om een fles te delen en een volledige was 30 euro) kwamen we der achter da zelfs da een mengsel van chivas, groene thee en ice-tea was! Alle, 't werd wel maar vier uur omdamme vandaag achter ons bakske wilden, maar hebben da dus toch uitgesteld... Gaan er morgen achter en trachten em daar in de kleinere dorpen te verkopen, en blijven dus opnieuw wel enkele dagan weg, mee ons gedrieen ondertussen, zie de foto's en de comments.
|
|
14 Oct 2006
|
Wat een tijd, wat een leven!
Maar da nie alles kan meezitten, daar zijn we de laatste dagen nog eens aan herinnerd. Het hoeft ook nie te makkelijk te gaan he... Onze gereserveerde kamers in sim's cozy guesthouse waar we nog 1 nacht een kamer konden delen met onze tripmaten, waar we zo naar uitkeken, hebben we nie meer gehaald... We hebben ze nog amper een uur kunnen zien, en hebben ons daarvoor nog vree mogen reppen ook... De schuld van die klotewegen hier in China! Een land van uitersten, op zovele vlakken, ook wa betreft hun wegen zenne! En 't zijn door de wegen waar 't gelijk meteoren regent dat onze momork het een beke begeven heeft... De centrale as waarop de ketting ligt draaide zonder de wielen... Gelukkig konden we ook deze keer snel op de hulpvaardige chinees rekenen en stond ons bakske in geen tijd bij ne garagist. Maar we hebben em daar wel moeten achterlaten bij gebrek aan wisselstukken... En zijn hier al liftend en met den bus nog maar een uurke voor hun vertrek in Chengdu geraakt, veeel te weinig om alles uit te wisselen en blijven dus nog 2 weken op onze honger zitten tot in Nepal... Ze wilden ook graag nog wa langer in China blijven, want hadden tier ook vree naar hun zin, maar hun visa verloopt spijtig genoeg binnen een week, een maand vroeger dan de onze, en hoe vriendelijk zier ook zijn, ge kunt dan maar beter maken da ge hier wegzijt... (En ook Tibet hoort officieel bij China)... En een verlenging voor 1 week kost 30euro pp en da was 't hen nu ook weer nie waard... Zij zitten dus nu in Lhasa uit te dokteren hoe ze in Nepal willen geraken, terwijl wij nog een tiental dagen rond Chengdu blijven toeren (vanaf morgen terug mee ons bakske want dan normaal gezien gefikst!) En wat een aangename grootstad, misschien wel de mooiste van China! Amper pollutie en verkeerslawaai want moto's (ook den onze) worden in de binnenstad nie toegelaten, en de vele scooters rijden allemaal op electriek! Toeteren wordt hier ook amper gedaan, der hangen hier zelfs borden voor! En vooral, we hebben hier al enkele lekkernijen (terug)gevonden! Stokbrood, croissants en koeken, ze lijken nog lekkerder of de Gentse! En kaas, choco, confituur...Ole Miljaar, da kan smaken! En of da nog nie genoeg was heeft 'sims cozy guesthouse' ons gisteren nog verrast op nen overheerlijken barbecue! En nu we de smaak terug te pakken hebben heeft het Tex Mex grill restaurant, hier ferm aanbevolen, sebiet ongetwijfeld ook nog van al dat lekkers voor ons in petto! En dan nog wa pinten gaan pakken zenne, (ook hier is 't zaterdagavond en de zondag voor de meesten den enigste vrijen dag), want 't is ook al veel te lang geleden damme nog ne keer goe zat zijn geweest me dunkt! En daar gaan we nu aan beginnen ook al emmen we nog zoveel te vertellen, zoals over onze nieuwe reisvriend van zeven weken oud, 't zal moeten wachten! Een dezer komen de nieuwe foto's! En 't ontslag van Franky Vercauteren! Doei!
|
|
09 Oct 2006
|
Hello everybody!
Neem hier graag efkens de tijd om ulle te laten weten da China de max is en ook een plaats in onze harten heeft veroverd. zenne! En dan hebben we het nie over haar grootsteden en andere toeristische trekpleisters, waar we tot een week geleden enkel nog mee hadden kennisgemaakt en opdringerige verkopers enkel geinteresseerd zijn in u zoveel mogelijk geld af te luizen, waar ge beter alles en iedereen in het oog kunt houden, en ge meer vergast dan (aangenaam) verrast wordt... Nieje, dan hebben we het vooral over haar kleinere steden en dorpen waar amper toeristen komen en die we de afgelopen week beter leerden kennen. Om onze ontdekkingstocht wa te vergemakkelijken hadden we al vrij snel een uitstekend vervoermiddel gevonden; neem het voorste deel van ne moto en het achterste van ne remorque, las ze aaneen, en ge krijgt ons 'momorkske', een superhandige crossmobiel op drie wielen met een topsnelheid van 80km/u (alhoewel de wegen en 't verkeer het ons amper toelieten), een laadruimte groot genoeg om al ons spullen in op te bergen en daar kon ons Liesje ook nog bijliggen..(der kan maar ene op het zadel en da zag ze na enkele pogingen, begrijpelijk, nie meer zitten), en kost geen geld qua verbruik (3L=1.5euro/100km) of onderhoud (ongelooflijk lage garagekosten waarover later meer). En dan nog in de schitterende Club-Brugge kleuren ook!!! Gloednieuw voor slechts 250 euro! Moesten er nie lang over nadenken en hebben er nu al zo'n 1500km mee rondgetoerd. En wat een landschap!, hebben al meer bergen gezien dan in gans ons leven tesamen (die van op den tv meegerekend, en een beke van het goeie teveel), da nog doorgaans in een stralende zon en op vaak nieuw geasfalteerde wegen (om het voorlopig zo positief mogelijk te houden...). En wat een bevolking! We vielen en vallen hier nog van de ene verbazing in de andere! Zo onvoorwaardelijk gastvrij, vrijgevig, hulpvaardig, betrouwbaar en oprecht geinteresseerd, maar ook vaak lachwekkend trots, ongelooflijk nieuwsgierig, de jongeren verlegen en wat onwennig... En kan zo nog doorgaan, en zal dat later ook, en illustreren met onze talrijke ervaringen en foto's. We genieten hier in die mate da we onze tickets voor de trein naar Tibet van overmorgen een tiental dagen hebben uitgesteld, er is nog zoveel China te ontdekken, (deze keer richten we ons op de streek rond Chengdu vanwaar de trein zal vertrekken), en we hebben nog wa tijd nodig om ons momorkske te verkopen... Naast het feit da Lies nog altijd met slapeloosheid (en vele daarmee gepaarde kwalen) te kampen krijgt, ik onlangs in m'n broek heb gescheten (ja lach maar, hebben dat ook gedaan, behalve op 't moment zelf!), is het ook spijtig da we dit alles en de trein en Tibet niet met onze tripvrienden Maarten en Joke kunnen delen want die zijn verongelijkt en nog steeds vermist!!! Nee, die hadden vooraf besloten de chinatrip kort te houden om zowel tijd en geld uit te sparen voor vooral Nepal en India, en zijn vorige week al richting Chengdu getreind en de buurt in afwachting van hun trein daar verkend. Hoe het hen daar is vergaan vernemen we zelf pas morgen, delen een kamer in sim's guesthouse, en dan scheiden onze wegen dus iets langer dan voorzien tot in wellicht Nepalees Kathmandu... Wij moeten ons nu spoeden want nog 500km van Chengdu verwijderd en worden daar morgen voor 16u verwacht of zijn er onze kamers kwijt... Tot later en Marc, alvast ne gelukkige verjaardag he! Doei!
|
|
28 Sep 2006
|
Eindelijk! De (beste) foto's die Lies en ik tot nog toe emme genomen, staan der op. Lies en ik trekken nu voor een tiental dagen mee onze tent het chinese platteland in, benieuwd hoe we ter daar vanaf brengen, en eindigen dan, hopelijk, in Chengdu waar we terug aan een lange treinreis beginnen... Deze keer ipv een van de oudste, de nieuwste! Die naar Tibet, dagenlang door de himalaya over hoogtes van 5000m... Hopelijk zonder panne...
|
|
27 Sep 2006
|
Veel nieuwe foto's op onze site over onze Mongolie-trip en China tot dusver, morgen komen er wellicht nog een pak bij, foto's door Lies, en mischien ook die door Maarten en Joke getrokken!
|
|
20 Sep 2006
|
Sayn bayna uu amigos,
wat een reis, wat een leven! Terug aangekomen in de zonnige hoofdstad van Mongolie na een, voor mij althans, heerlijk nomadenleven tussen de nomaden. Juist voor `t vertrek hebben we, na wa meer uitleg, onze Gobitrip nog omgeruild voor een trip door de countryside, in de plaats van 2 dagen te worden dooreengerammeld in een blikken buske door de woestijn om er op drie dagen ijsgrotten, dinosaurusresten en heel veel kamelen te bezien, om dan nog twee dagen te worden dooreengeklutst, hadden we het meer voor de 1700km lange trip in een schitterend golvend landschap van bergen, dallen, meren, vulkanen en grotten met onderweg oa `s lands eerste boedhistische klooster, een waterval, heetwaterbron, en de mogelijkheid tot paardrijden op de befaamde wilde (zo hadden we het ons toch voorgenomen) mongoolse takhi`s. Dit in een land met verwoestende zandstormen en de koudste hoofdstad ter wereld, met een temperatuur die in de winter kan dalen tot 50 onder nul en in de zomer stijgt tot een droge 40 en 1 dag al eens 37 graden is gewijzigd! Zijnde in de middle of nowhere met ons lot in de handen van de weergoden, onze (knuffel)beer Pasca aan het stuur en onze lieve 25-jarige jonge mama-gids-tolk Dava... We hadden zo`n vermoeden da nie lles naar wens kon verlopen...
Vorige woensdag 13 sept, nog maar amper vertrokken en er vloog een (naar mijn mening blinde) vlieg in mijn oog. Niets speciaals ware het nie da mevrouw er een geschikte plek meende te hebben gevonden om er haar tiental eieren in te deponeren! Verre van blind, want volgens Dava is dat hun liefkoosde broeiplaats omdat een oog de voeding biedt om in enkele uren al te kunnen vliegen! Slik!! Op da moment nie als een compliment ervaren zenne! Na veel oeioeioei van onze gids (maar dan in `t mongools uiteraard...) snel gevolgd door de rest, zat ik daar, schoon genesteld haha, klaar voor een eerste ingreep van Pasca, met een blik die het merendeel van de mongolen kenmerkt, doodserieus. "We have to get them out." "Oei, and if we not?" -"Problem." Maaaar ze zijn der allemaal in enkele pogingen, wel over een paar uren gespreid, uitgevist en konden we verder... Welkom op de countryside...
Na een eerste eenvoudig en lekker typisch mongools gerecht reden we met ons `uar`-busje verder, op weg naar `s lands oudste boedhistiche klooster, het in 1586 gestichtte Erdene Zuu Khiid. Abtai Khaan en co hebben er 300 jaar over gedaan om er zo`n 100 tempels, 300 gers (de traditionele tenten die momenteel nog door 1/3 van de 2 miljoen mongolen als woning wordt gebruikt) neer te zetten en er op haar hoogtepunt zo`n 1000 monniken in herbergde. Prachtig, tot de communisten (Stalin en co) de invloed van de lama`s op de te onderwerpen bevolking te groot zag worden en het hele complex bijna volledig vernielden, samen met hun inwoners; de oudste lama`s werden gefusilleerd, de rest van de monniken ouder dan 10 jaar werden de kop in geslagen en afgeslacht en kinderen jonger dan tien naar hun ouders teruggestuurd. Pas sinds 1990 zijn ze aan de wederopbouw van de tempels begonnen, er bleven er slechts drie overeind, en zebben dus nog heel wa werk... Maar kzijn hier vree aan `t afweiden, en in de 5 minuten die mij nog resten alvorens op den trein naar de mongools-chinese grens te springen, ga mij da nie meer lukken om m`n verhaal (dak eigenlijk nog maar juust begonnen ben) af te maken en zal ik de rest in Beijing neertypen. Ook de vele foto`s ga ik daar pas opladen want met deze verbindingssnelheid zit ik hier volgende week nog... Zal er de volgende keer wa meer tijd voor vrijmaken, beloofd!
|
|
13 Sep 2006
|
Amai, zoveel te vertellen, maar zoweinig tijd...
Dagje Moscou viel wa tegen maardaar hadden we ook nie zoveel van verwacht na onze kennismaking met de russische visumambtenaren, dus snel skippen... maar de treinreis oversteeg onze mooiste verwachtingen, SCHITTEREND!! Zo`n schone omgeving (het baikalmeer bij zonsopgang, miljaar!), bergen, rivieren, alle tinten die een herfst kan kleuren!, vree gezellig coupéke, veel gelachen en gezeverd, maar helaas te weinig tijd (dan nog zon trage internetverbinding mee een versleten toetsenbord, en `t ging al zo snel bij mij...), want vertrekken sebiet voor 7 dagen mee klein busje dieper door Mongolie langs meren, watervallen, warmwatergeisers, en gaan paardrijden, olé! Dus ook geen tijd meer om u een beke te laten meegenieten van de honderden foto`s die webben genomen, maar ze volgen! We hebben de taken wa moeten verdelen dus voorlopig nog geen commentaar van Liesje, Maarten en Joke, maar ook zij genieten mee volle teugen! Graag tot volgende week! Ook hier 25-30 graden terwijl er hier vijf dagen geleden 15cm sneeuw lag!
|
|
|
|
|
BELGIË
CHINA
INDIA
MONGOLIA
NEPAL
RUSSISCHE FED
THAILAND
