"Vilcabamba, the chilly place"

Bij aankomst in Vilcabamba weten we al exact welke hostel we moeten hebben. Het is er eentje met zwembad, sauna, jacuzzi, massage-assortiment, video-zaal, internet en nog een paar opties. Mareike verblijft hier ook maar vertrekt even na onze aankomst richting Peru. Het was dus een kort weerzien. Aangezien Vero zich nog steeds niet beter voelt houden we het rustig en gaan na wat gegeten, gelezen en gemaild te hebben vroeg slapen.

De volgende morgen vertrekken we ondanks de buikkrampen toch op een wandeling naar de top van de Mandango. Aan de voet komen we Negro tegen die beslist om ons te vergezellen. Negro is een hond die ons wel sympathiek vond. Op de kam van de berg ligt een indiaan al jaren te rusten en wij klimmen vandaag naar zijn borst en gaan daarna nog iets verder naar het topje van zijn neus. Aangekomen op de borst zien we aan de achterkant van de berg een heuse brand. Waarschijnlijk veroorzaakt door vuil dat werd achtergelaten. Aangezien het vuur niet blijft zitten en we geen risico willen nemen zetten we onze tocht verder naar de neus zonder veel rust. De omgeving is ontzettend mooi alleen echt jammer van het vuur en de rook. Op de neus van de indiaan zien we het vuur nog steeds oprukken maar toch nemen we even tijd om van het uitzicht te genieten. De terugweg is wel niet zo duidelijk als de heenweg, vandaar misschien dat de dame aan de ingang zei dat we langs dezelfde weg terug moesten keren. Het is wat zoeken maar uiteindelijk kunnen we toch plaatsnemen op een terrasje op het centraal plein van Vilcabamba. Ondertussen voelt Veronique zich al stukken beter. Eens terug in de hostal profiteren we van het zwembad en de jacuzzi. Voor we terug afzakken naar het centrum gaan we nog een 'slangendrankje' drinken samen met Jorge, een Spanjaard die werkt in de hostal. Hij is al 11jaar onderweg! Maar na 1 volgt 2 en dat is echt straf spul! Aangezien ik nu wel echt honger heb beslissen we om in diezelfde bar wat te eten. Jorge kan er blijkbaar wel goed tegen en bestelt tussendoor nog een slangendrankje voor zichzelf. (In de bokaal met drank die op de toog staat zit effectief een dode koraalslang!) Na het eten moet het eten nog doorgespoeld met .... yep. En alhoewel we ons spul aan Jorge hebben doorgespeeld voelde Vero zich echt slecht ... waarschijnlijk had het vooral te maken met het slangendrankje...
De volgende morgen komt de paardenman ons oppikken in de hostal om 10u voor een ritje naar een nabijgelegen waterval. Maar de gevolgen van de vorige avond zijn nog duidelijk aanwezig en we beslissen om de rit uit te stellen naar de volgende dag. De rest van de morgen spendeer ik in een hangmat samen met Harry Potter. Na de middag lopen we het centrum in voor een vegetarische schotel. Dit was zeker en vast een aangename culinaire afwisseling. Als we even later aan het marktplein passeren valt ons oog op een bord waarop massages worden aangeprezen. Veronique laat zich verleiden en geniet ... terwijl ik Harry Potter verder verslind.
Die avond bestellen we nog een dinner-by-candle-light in onze hostal. Het werd dus een dag van rust en genot die we afgesloten hebben met een filmpje. De volgende morgen blijkt dat de paardenman niet had gedacht dat we de rit vandaag zouden aanvatten maar een telefoontje later zitten we om 11u toch op een paard, ready to go. De Peruviaanse stijl van paardrijden blijkt niet te verschillen van die in Costa Rica dus we snellen al gauw in galop door het prachtig landschap naar de waterval. De tocht zou ongeveer 4 a 5u duren, maar na een dik uur zitten we de waterval al te bewonderen. We vragen ons luidop af of onze tocht niet veel korter zal zijn maar onze gids (een jongeman van 15j) vertelt ons dat de terugtocht langer duurt. Nog niet volledig gerustgesteld vatten we de terugtocht aan ... en wat blijkt... de Belgen hadden het toch bij het rechte eind. Drie uur na ons vertrek in de hostel zijn we terug. Als we vragen om er nog een ommetje bij te doen dan blijkt dat niet te kunnen ... We hebben wel heel veel gegaloppeerd en de paarden waren dan ook meer dan normaal vermoeid. In de Ruinas de Quinera genieten we nog van een douche waarna we in het centrum iets gaan eten. Terug in de hostal moeten we de tafeltennis- en pooltafel nog testen. 
Deze avond sluiten we een hoofdstuk af. We trekken weg uit Ecuador, richting Peru.