Reisverhaal «Zuidelijke Shetlandeilanden»

31 December 2007 | Antarctica | Laatste Aanpassing 09 Januari 2008

Maandag 31 december

Vanaf vandaag zijn er dagelijks twee landingen gepland, dus wordt het ontbijt vervroegd naar 7u30. De rugzak met extra warme kledij staat nog klaar van gisteren en we kennen de routine van het klaarmaken voor ontschepen, dus we hebben niet veel tijd meer nodig. Om 9.15u worden we afgezet op Half Moon Island, een eilandje dat deel uitmaakt van de zuidelijke Shetlandeilanden en dat de vorm heeft van een croissant. Op het strandje hetzelfde spektakel van gisteren: kinbandpinguins die af en aan komen gehuppeld en in het water duiken of er met een sprongetje uitwippen.

Wat verderop over de heuvel liggen de broedplaatsen, maar wij kiezen deze keer voor een wandeling naar een overigens onbemande argentijnse wetenschappelijke basis verder op het eiland. Het wordt ploeteren door de sneeuw, waarin we af en toe tot aan onze knieën doorzakken. Onderweg moeten we wat ommetjes maken voor broedende zuidpooljagers (skua’s), want die durven al eens agressief uit de hoek komen. Wanneer we op een smalle richel in het midden van het eiland lopen, hebben we een prachtig zicht op het veel grotere eiland Livingstone, dat volledig met ijs of gletsjer bedekt is.

Ondertussen is het hard beginnen waaien en sneeuwen, wat heel normaal is hier in de antarctische zomer. Heldere hemels heb je maar af en toe. Op de terugweg naar de landingsplaats maak ik nog gauw een ommetje door een stukje diepsneeuw om een paar mooie foto’s te proberen maken van enkele grote zeeleeuwen die daar liggen te luieren. Voor we terug naar het schip moeten, rest er nog wat tijd om de pinguinkolonie te bezoeken. De beste manier om kort bij de pinguins te geraken, is jezelf zo klein mogelijk maken en gewoon wachten. Op die manier komen ze zelf soms op enkele centimeters voorbij gehuppeld.

Na de lunch is het wachten op de 2e landing die gepland is op Deception Island, 3u varen hiervandaan. Ondertussen kunnen we genieten van de mooiste antarctische oceaanzichten: eilanden met besneeuwde bergtoppen en gletsjers. Heel even is er zelfs een streepje blauwe lucht te zien. Maar de wind is ondertussen opgelopen tot 45 knopen (ongeveer 90 km per uur) en een uiterst precieze navigatie is belangrijk om Deception Island binnen te kunnen varen, waardoor het een tijdje onzeker is of het wel zal lukken. Antarctica zelf bepaalt waar we kunnen landen en niet de expeditieleider. Dit is de rode draad door onze hele cruise.

Deception Island is eigenlijk 1 grote actieve vulkaan. Het landgedeelte is de kraterrand die boven de oceaan uitsteekt. Duizenden jaren geleden is er door een uitbarsting een smalle doorgang ontstaan, waardoor schepen de kilometers brede krater kunnen binnenvaren. In het midden van die doorgang zit 3 meter onder de zeespiegel “Raven’s Rock”, waarop al menig schip vastgelopen is, vorig jaar in maart nog een cruiseschip met 250 passagiers aan boord. Eenmaal binnenin de krater ben je relatief beschut tegen de sterke oceaanwinden. Onze kapitein acht het veilig genoeg en omstreeks 17.30u kunnen we aan land gaan in Whaler’s Bay (Walvisvaardersbaai) in de krater. Hier werden begin vorige eeuw vele walvissen verwerkt en sinds WOII werd het een britse marinebasis, maar 2 uitbarstingen in de jaren 60’ hebben zo goed als alles vernietigd en sindsdien is de baai beschermd als werelderfgoed.

Ondertussen is de zon helemaal doorgebroken en voor het eerst in Antarctica hebben we een helblauwe lucht. Het zicht vanbinnen in de krater is uniek: rondomrond een besneeuwde kraterrand, een groot kratermeer in het midden, op de oevers overblijfselen uit de walvisvaardersperiode en op het strand enkele pinguins om je te begroeten. Het water aan de oevers is op sommige plaatsen warm door de vulkanische activiteit: de gidsen graven een grote put net voor de oever, die zich vult met heet water. Wie wil kan zich even onderdompelen in het koude oceaanwater in de krater en zich dan snel weer opwarmen in het warme water in de poel. Ik heb helaas m’n zwembroek vergeten, dus een zwempartijtje in de antarctische wateren zit er niet in.

Iets na 20u volgt het nieuwjaarsdiner: een groot buffet met warme beenham, varkensgebraad, rosbief en een vispotje. We delen de tafel met Jan, Anneke, Rein en Hermien, 2 leuke nederlandse koppels. Om 22u verhuist iedereen naar de bar en net voor middernacht krijgen we allemaal nog een glaasje champagne. Exact om 00u toasten we op het nieuwe jaar op het dek van een schip in het midden van een actieve vulkaan in Antarctica: absoluut uniek en onevenaarbaar. Buiten is het trouwens helemaal niet donker. Je zou denken dat het gewoon een donkere, bewolkte dag is. We kraken nog een paar flessen champagne en wanneer we om 2u willen gaan slapen botsen we nog op een paar russen. We vragen waar de “russian party” is en we worden prompt uitgenodigd in de kajuit van Anna en Vlad, waar we vergast worden op Amarula en heel wat lekkere hapjes. Zij spreken heel weinig engels, dus de communicatie verloopt soms wat moeizaam, maar het lukt toch om ietwat een gesprek te voeren. Nadien worden we nog meegetroond naar het zaaltje van de russische bemanning, waar nog een 4-tal man aanwezig is en de vodka rijkelijk vloeit. Omstreeks 4u vallen we als een blok in onze kajuit in slaap.