|
Mini-Olimpiadas San Rafael
De voorbije maanden is hier in San Rafael heel wat ‘movimiento’ geweest. Maar de voor mij meest memorabele gebeurtenis was toch die van de Mini-Olimpiadas op 23 mei 2008. Laten we zeggen een soort Special Olympics in het klein. De weken vooraf was er heel wat bedrijvigheid die het organiseren met zich meebracht.
Eerst en vooral wat brainstormen over hoe de activiteit er zou uitzien, de spelen samenstellen en een formele uitnodiging sturen naar het revalidatiecentrum in El Tumbador. De bedoeling was dat enkele kindjes van ons centrum in San Rafael het zouden opnemen tegen die van El Tumbador. Belangrijk was dat de spelen fair verliepen en dat de kinderen aan elkaar gewaagd waren. Zodat een kindje van 6 jaar met hersenverlamming het niet zou moeten opnemen tegen een 10-jarige met slechts leerproblemen. Het trainen kon beginnen!
Een week lang werd het San Rafaelense voetbalveld onveilig gemaakt door onze kinderen, hard aan het trainen om de medaille van de eerste plaats binnen te halen en ons centrum eer aan te doen. Ondertussen werden de mama’s en de volwassen patiënten opgeroepen om ook hun beste beentje voor te zetten: reclame maken, toegangskaartjes verkopen, relaties aanspreken, verkoop van versnaperingen op de dag zelf, aan de ingang staan,... Ieder onder hen sponsorde de verkoop naar eigen vermogen: iemand deed vlees kado, andere groentjes, nacho’s, limoenen, drankjes, saus, ... Zo werd de verkoop een mooie winst voor ons centrum. Ook verschillende dorpsgenoten gaven ons een duwtje in de rug: uitlenen van stoelen en materiaal, gratis gebruik van voetbalterrein, aanwezigheid van de pers, onze trouwe presentatoren,...
Nu konden we alleen maar hopen dat El Tumbador goed vertegenwoordigd zou zijn en de weergoden ons wat gunstig zouden zijn (onvoorspelbaar in de eerste maand van het regenseizoen). Tot op het allerlaatste moment ging het aantal van eerstgenoemden in stijgende lijn, zoals het de Guatemalteken behoort, van 20 naar 30 naar 35 naar 40 naar 50. Maar we waren heel blij dat padre Freddy zo goed met ‘de zijnen’ vertegenwoordigd was.
De dag begon heel beloftevol en zo eindigde het ook! Het zonnetje scheen, iedereen van ons centrum was in grote getale aanwezig en we mochten twee volle busjes met kinderen, padre Freddy, therapeuten en supporters vanuit El Tumbador verwelkomen. De dag werd ingezet met een stoet van kinderen, patiënten en sympathisanten van aan het schooltje in het park tot aan het voetbalveld in San Rafael. Dit vergezeld van grote luidsprekers en begeleid door politie en brandweer. Iedereen die het horen en zien wilde kwam op straat!
Deelnemers en organisatoren op het veld, toeschouwers in de tribune en ‘onze mama’s’ in volle actie om hun versnaperingen aan de man te krijgen. Na een hele reeks formaliteiten (dit duurt in Guatemala gemiddeld langer dan een activiteit zelf), konden de spelen beginnen: wedstrijdje hardlopen in autobanden, zigzaglopen, estafettelopen, kruiwagentje, zaklopen, balwerpen, koprollen, wedstrijdje kruipen en over een balk lopen. Allen ijverden enthousiast om de eerste plaats binnen te halen, terwijl ze om ter luidst door supporters werden aangemoedigd. De spanning stond op hun gezichten te lezen, de glimlach werd des te groter bij het halen van de eindmeet en hun trots kon niet op bij het ontvangen van hun medaille. Ook kinderen met een handicap kunnen een medaille winnen...
Als kers op de taart werden 130 maaltijden uitgedeeld aan alle deelnemers en vertegenwoordigers van de revalidatiecentra. De pers wilde dit hele evenement niet missen en ook deze keer kon ik aan een interview niet ontsnappen, maar ik begin het houden van redevoeringen (iets wat alle Guatemalteken machtig zijn) stilletjes aan onder de knie te krijgen. Ik was blij dat ook Bert en Katrien, twee enthousiaste Belgen die het project in San Rafael kwamen bezoeken, even konden meegenieten van deze momentopname. Ze hielpen dit alles voor een groot deel op foto vast te leggen, zodat we ook later nog kunnen terugblikken en nagenieten van deze geslaagde dag.
Groetjes,
Stefanie
|