Reisverhaal «Aconcagua»
Chili - Argentina - Patagonia
|
Argentinië
|
1 Reacties
25 November 2014
-
Laatste Aanpassing 04 Januari 2016
Ja ik ben er zot van!
Geef toe vliegtuigen hebben iets. Als je zo'n ijzeren vogel boven je hoofd ziet kan je toch niet anders dan kijken, ik toch, en met open mond dan nog. Telkens staar ik in de lucht als een vliegtuig overkomt. maar deze liefde of afwijking - what's the difference? is wetenschappelijk bewezen normaal. Een vliegtuig is een soort fallus symbool en zodoende trekt dit aan.
Maar ik heb het ook met bergen! Vooral hier ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik blijf staren en misschien wel met de mond open - er is niemand die er me attend op kan maken, zoals sommigen graag doen ;-)
Bergen bewegen, ja echt! Als je er in een auto of bus of zelfs met de fiets voorbij rijdt dan zie je ze naar elkaar toekomen, een beetje zoals een rits die sluit en je ziet ze ook weer uit elkaar gaan - zoals het leven is eigenlijk. Echt ik observeer dit fenomeen nu al weken en het blijft me verwonderen. Je maakt een foto en vijf minuten later krijg je een totaal ander beeld, zelfs andere kleuren. Dan weer oker, dan donkergroen en daarna blauw. Het is amazing! Fantastisch mooi is de natuur hier, ik kan niet ophouden met foto's maken. En het verlangen om alleen tussen die bergen te wandelen wordt steeds heftiger. Een berg geeft me het gevoel van vertrouwen. Als ik me tussen bergen bevind voel ik me 'vaderlijk' omarmt. Ze geven me kracht en zelfvertrouwen zoals een vader hoort te doen. Een berg met sneeuw zoals de Aconcagua vind ik mooi maar niet zo mooi als deze ertegenover met honderden kleuren. Sneeuw maakt me eerder bang. Sneeuw is niet zo betrouwbaar. Het kan je opslorpen.
Op de top van een berg, omringt door de natuur turen in het wijdse zicht. De wind in je haren voelen, de stilte, de ijle lucht, de geur, genieten van de inspanning van het beklimmen. Het blijft een overweldigend gevoel en ja ik hou ervan. Ik ben er zot van!
Vandaag stond ik zonder veel inspanning aan de voet van de hoogste berg van Amerika: de Aconcagua. Zonder veel inspanning want ik waagde het er nog eens op om naar een agentschap te stappen. Daar vroeg ik een uitstap met jongeren en geen 'banos' uitstap. De eerste stop was in een tearoom met bano's. ik kon nog net mezelf bedwingen om niet uit mijn vel te springen. Maar de rest van de dag was wel goed. We volgden zowat de route die San Martin in 1817 aflegde om te vechten tegen de Spanjaarden. San Martin was een 'grote' mijnheer. Hij vocht voor de onafhankelijkheid van Argentinia, Chili, Peru, kortom hij zorgde voor de onafhankellijkheid van gans Zuid-Amerika! Geen wonder dat hij overal een standbeeld kreeg. We maakten verschillende stoppen en het hoogtepunt was een wandeling aan de voet van de Aconcagua. Ook de Puente del Incas was de moeite waard. Door de aanwezigheid van mineralen in het bijna kokende water vormden zich gedurende milioenen jaren verschillende gekleurde lagen boven elkaar en er 'groeide' als het ware een brug.
We stopten ook nog in een skigebied om met een stoeltjeslift de omgeving van bovenaf te kunnen bekijken. Grappig want enkele weken terug stond ik aan de andere kant van de Andes ook in een skigebied rond Santiago. Chili ligt hier maar 1 uur rijden vandaan.
Dus mijn eerste lus heb ik achter de rug. Eigenlijk deed ik de volledige weg van de Dakar race!
Nu op naar het Patagonian Adventure!
De gids was fantastisch goed en hij bleef maar vertellen. Zo ben ik er ook achtergekomen waarvoor de rode linten dienen die de chauffeurs aan hun auto's hangen. Dit is namelijk een bijgeloof. Zij geloven erin dat deze linten hen beschermen tegen slechte invloeden en ook de negativiteit van andere chauffeurs. Langs de kant van de weg staan ook regelmatig 'kapelletjes' met heel veel rood eromheen. Dit is niet omdat hier iemand zou verongelukt zijn maar ook om geluk af te dwingen en slechte energie af te stoten. Soms liggen er rond deze plaatsen hopen plastiek flessen gevuld met water en dit is zo ongeveer om dezelfde reden. Eigenlijk om niet om tekomen zonder water - uiteindelijk is de streek hier nog altijd woestijnachtig.
Er is een legende over een vrouw die met haar baby door de woestijn reisde en omkwam van dorst. de baby overleefde door de melk te drinken die uit haar borsten bleef komen. De vrouw is heilig verklaart en de plaats werd een bedevaartsoord.
Net op tijd kom ik in de busterminal voor de nachtbus naar Bariloche. Twintig uur later ben ik ter plaatse en wordt ik opgehaald door mijn volgende CS 'vriend'. Ik koos voor iemand die gezond en natuurlijk leeft, veel fruit eet en massages geeft. Dat kan niet mis zijn, maar de werkelijkheid is heel wat minder, dit kon wel beter, maar we klagen niet want het is gratis!
Foto's: https://picasaweb.google.com/105900013451389874251...
