Reisverhaal «Moet er nog bus zijn»
Chili - Argentina - Patagonia
|
Argentinië
|
0 Reacties
10 December 2014
-
Laatste Aanpassing 14 December 2014
In iedere straat passeert op zijn minst 1 bus dus waarom zou je hier een auto nodig hebben. Alle verplaatsingen kunnen gemakkelijk per bus zelfs ellenlange zoals naar het einde van de wereld. Dertig uur bus brengen mij dus 'al fin del mundo'. Het uiterste punt van Argentinië is Patagonia en het uiterste punt van Patagonia is Vuurland en het uiterste punt van Vuurland is Ushuaia. Gelijk ook het uiterste dorp van de wereld.
Behalve dat je regelmatig een uur moet wachten - en deze keer was het zelfs meer dan 2 uur! - is met de bus reizen niet zo erg als het eruit ziet, meestal kan je de rugleuning enkele graden platter leggen en is er ook voldoende ruimte voor je benen. Soms krijg je zelfs eten, wat meestal bestaat uit een alfajoles of een sandwich. Alfajoles en mate zijn hun nationale bekendheden zoals onze Belgische frieten en chocolade.. Iedereen drinkt hier mate (spreek je uit als matee). families zie je naar het strand gaan met hun speciale mate schoudertas met daarin hun matepot (uitgeholde kalebas) de yerba of kruiden, hun ijzeren rietje (bombilla) en een thermos met heet water. Veel yerba wordt in de pot gedaan en daar gieten ze dan heet water over, her rietje gaat in de pot (er wordt vooral niet geroerd) en daar drinkt dan iedereen uit. Overal - ook aan het strand - kan je warm water krijgen voor de mate. Iedereen loopt dus een ganse dag te sjabberen aan de bombilla, ook de busschauffeur terwijl ze rijden. Het zou verslavend werken, tiens?
Alfajoles is hun tweede nationaal product, net zoals chocolade. Een alfajole kan je vergelijken met een soort 'princekoek' maar dan groter en dikker en met meer vulling ertussen. Je hebt ze in allerlei smaken en zelfs met drank. De beste die ik at waren - op advies van de gids - met rum erin. Daarna heb ik er nooit geen lekkere meer gegeten. Net zoals hun dulche de leche hangen ze na een tijdje je keel uit.
Zoals ik al zei is de bus niet zo erg, voor je geld krijg je prachtige uitzichten, en met wat muziek in de oren kan je enkele uurtjes genieten. Je krijgt ook altijd een superromantische film te zien, maar dat is al beter dan de 'Steven Segal' vechtfilms in Ecuador. Het uitzicht deze keer is wat eentonig want we rijden kilometers door de pampa's. Plat, groen gras met in het midden de kaarsrechte weg waarop we rijden, net zoals in de Amerikaanse films. Maar de laatste kilometers zijn echt wel mooi want dan rijden we uren langs het water en regelmatig zag ik walvissen die naar 'huis' trokken. Na enkele grenscontroles want we reden even over Chili en dan weer terug moesten we even de overzet op en dat was spectaculair want tijdens de overtocht volgden ons een heleboel dolfijnen, mooie zwart-wit dolfijnen. Prachtig!
Vuurland - met weet niet waarom het zo noemt - is prachtig om door te rijden. Telkens je uit het raam kijkt zie je een ander beeld, het ene moment zie je de zee in de verte met pampa ervoor. Het volgende moment is de zee vlakbij en nog een volgend moment ligt er een soort moeras tussen de baan en de zee. Dat moeras kan groen zijn maar soms ook rood en dat is prachtig. Nog een ander beeld is dat van grijze bomen die lijken alsof ze 'dood' zijn maar even later staan ze vol groen. Groene stammen en groene bladeren, prachtig!
Volgens mij noemt vuurland zo omdat je er gewoon geen vuur kan maken, volgens mij kan je er gewoon geen lucifer doen branden want het waait er zo verschrikkelijk, je hoort de wind constant huilen. Gelukkig was dit niet meer zo erg in Ushuaia, maar het regent er wel als we eraan komen. Vier uur later dan afgesproken sta ik aan mijn CS adres. Een leuke nette studio met een toffe eigenaar en ik mag in de living slapen op een zetelbed. Bueno noche zegt hij en ik dacht 'nu al het is nog klaarlichte dag' maar als ik op mijn uurwerk kijk is het al 24u. Zalig de zon gaat zo goed als niet meer onder. Op 21 december gaat ze helemaal niet onder, maar ik vermoed dat het nu misschien maar 1 uurtje meer donker is? In ieder geval heb ik het niet gemerkt, volgens mij bleef het gewoon klaar!
Niet simpel gaan slapen bij klaarlichte dag en vooral omdat je je niet moe voelt. Volgens Agustin is dit in de winter volledig tegenovergesteld, dan blijft het zo goed als de ganse dag donker en dan geraak je niet uit je bed zegt hij, maar hij woont hier graag, liever dan in Buenos Aires.
