Reisverhaal «Fietstocht»
Chili - Argentina - Patagonia
|
Chili
|
0 Reacties
07 November 2014
-
Laatste Aanpassing 03 Januari 2016
Om 8 uur vertrek ik want ik heb een vol programma in mijn hoofd.
"Quebrada del diablo", de eerste bestemming ligt op zo'n 10 km rijden door een prachtige streek, dus foto's trekken is de boodschap dacht ik tot ik merkte dat de batterij van mijn fototoestel bijna leeg is, dus ik moet wat zuinig zijn, stom want het is hier heel mooi . Een smalle zandweg in kom ik aan een kloof, die na enkele kilometers terug op de hoofdweg moet uitkomen. Al de ganse weg rij ik helemaal alleen en nu hier in de kloof is er ook niemand te zien. Na een uurtje rijden kom ik op een splitsing, oeps.. net als ik beslis de weg te nemen met de meeste bandensporen komen drie mensen om de hoek. het blijkt een gids te zijn met twee Belgen. Volgens de gids neem je best steeds de 'hoofdweg' want hier een daar kom je enkele hardcore mountainbike wegen tegen. Na een tijdje vind ik het niet leuk meer om steeds die drie mensen in het vizier te hebben en op een plaats waar ze eventjes halt houden, trap ik eens goed op mijn pedalen. Voila ik heb het rijk weer voor mij alleen. En ik geniet, in het begin nam ik de "light" baantjes maar ondertussen heb ik er al veel plezier in gekregen en neem ik al eens de minst gemakkelijke optie. Tiens mountainbiken is echt wel leuk zo en ik heb door hoe het moet: kont omhoog en alles geven, vooral niet remmen en als je zand tegenkomt goe stoempen. Als je dan toch remt dan moet je dat doen gelijk de echte zodat je fiets schuift en je achterband naar voor komt ssccrrzzz haha Eventjes ging ook mijn fiets bijna over mijn hoofd, het zand was iets te diep daar waar ik remde.
En dan gebeurd het.. drie keuzes heb ik, de ene optie komt uit op een echt wel heel zwaar mountainbikeparcours, de andere twee banen hebben ongeveer evenveel bandensporen.
Misschien is het toch beter om eventjes te wachten op die drie anderen denk ik maar na een kwartier hou ik het voor bekeken en keer terug naar de laatste plaats waar ik hen gezien heb, ongeveer een kilometer terug. Noppes, die zijn spoorloos verdwenen?! Zouden ze dan toch die weg naar omhoog gekozen hebben, maar die liep echt wel hoog de berg op en ik had de gids "ciclistas" horen zeggen dus ik had toch wel het vermoeden dat dit een weg was voor 'de echte' hij zag er ook wel heftig uit.
Dus keerde ik toch maar terug naar het drie-keuzepunt en aangezien dit iets is voor toeristen is dacht ik niet dat ik het zware parcours moet nemen en ik koos voor de middelste baan, maar ongeveer een kwartier verder verminderden de bandensporen van 16 naar 8 naar 2 naar 1 euh.. waarschijnlijk keerden mijn voorgangers ook terug. Ondertussen kwam ik ook aan de andere kant van de berg in een magnifiek landschap terecht. Wel een fantastisch mooi panorama maar ik vermoed dat dit het niet is.
Plan B dan maar, ik haal mijn gsm boven maar wat dacht je geen ontvangst natuurlijk. Ondertussen was ik al meer dan 2 uur in dit gebied aan het rondtoeren dus dat klopte niet en ik besloot dan maar om de ganse weg terug te keren. Erg vond ik dat niet want het was fantastisch mooi.
Terug op de 'hoofdbaan' besloot ik om te gaan zoeken naar de exit. Enkele meters verder zag ik een fiets liggen in een smalle nis, en dit wekte natuurlijk mijn nieuwsgierigheid. Met veel moeite kreeg ik mijn fiets tussen de rotsen dus klom ik te voet wat verder hoger op. Daar kwam ik een Braziliaan tegen, hij was ook op zoek naar de "ingang" we raakten aan de praat en besloten om samen verder te rijden. Verschillende zandwegen kwamen op de hoofdweg uit, dus het werd ons helemaal niet duidelijk. Een koppel kwam ons tegemoet gereden, die waren ook de ingang voorbijgereden, dus ik was de enige die de ingang had gevonden. Goed van mij dacht ik. We besloten om maar terug te keren, want mijn fietsgenoot moest naar zijn vrouw.
Volgende stop was Pukara, een oude vestiging. Je moest daar een bergje opklimmen om boven te genieten van het uitzicht, daarna een iets grotere berg met hetzelfde doel. Het loonde de moeite want boven was het uitzicht inderdaad fantastisch. Tijdens de klim kwam ik de Italiaan tegen die ik ook de eerste dag in San Pedro ontmoette. We vonden het jammer dat we elkaar niet meer hadden gezien om enkele uitstappen samen te doen.
Vandaar reed ik ongeveer een 15 km naar de Valle de la muerte. Terug een adembenemende kloof die uitkwam op een grote 'zandberg'. In de verte zag ik de top en ja inderdaad die wou ik bereiken! Bloed zweet en tranen heeft het me gekost om er te komen, 2 minuten fietsen en dan moest ik terug afstappen wegens te diep zand, fiets omhoog stoempen dan maar, maar amaai mijn voeten verbrandden van de hitte. Uiteindelijk is dit woestijn en de zon stond pal op mijn hoofd. Het leek alsof die top niet dichterbij kwam, maar opgeven dat staat niet in mijn woordenboek. Doodmoe kapot liep ik tot op een schaduwplek, eigenlijk was het trippelen want mijn voeten waren aan het verbranden. Even uitrusten en genieten van het machtige uitzicht. Zo ver als ik kon zien, en dat was heel ver want het was een groot, diep dal zag ik geen kat, ik was er helemaal alleen en het uitzicht was zo overweldigend dat ik helemaal emotioneel werd. Tranen van geluk kwamen naar boven en ik heb toen een filmke gemaakt voor mijn geliefden thuis. Ik overwoog om de fiets hier achter te laten en te voet verder te gaan. Vanaf hier kon ik op blote voeten lopen in de schaduw. De top bereiken is fantastisch en het uitzicht was prachtig, en dan naar beneden haha dat was gewoon plezant zoals ik al zei: kont omhoog en alles geven en als de fiets schuin ging eens goed bbbbwwwoaaaahhh roepen want er was toch niemand. Zaaalig. Helemaal beneden terug in de kloof kwam ik een knappe jonge gast tegen. Eventjes wat gepraat foto's voor elkaar genomen en toen ik hem uitgelegd had hoe moeilijk het was wou hij niet meer gaan.. ik raadde hem aan om toch maar eens tot aan de voet verder te fietsen.
Toen dacht ik: terwijl ik nu toch bezig ben ga ik maar verder. Valle de la luna was terug ongeveer 15 km rijden en daar kan je een prachtige zonsondergang bewonderen. Dus ik trapte nog maar eens goed op mijn pedalen, negeerde de pijn tussen mijn benen wegens geen fietsbroek en Chileens zadel. Trouwens de mountainbike was een Trek en ik denk dat ik Sinterklaas eens ga aanspreken want het is echt wel leuk!
Aangekomen aan de ingang van Valle de la luna vertellen ze me doodleuk dat ik nog 11 km door het park moet rijden om op de bestemming aan te komen. Loodzware weg en op het laatste zooo stijl dat ik op een gegeven moment eventjes stopte om een foto te maken ;-)
Terug op de trappers stak ik twee mannen voorbij. Op het hoogste punt kwamen die mannen naar mij enne enfin euh ik kreeg serieus wat complimenten. Er kwam een pick-up aangereden met enkele fietsers erin.. zeurzakken, vrienden van die ene gast. De andere gast was alleen en we raakten aan de praat, hij is van Barcelona en heeft twee seats bij Barca, dus Jo, jij en ik mogen eens op bezoek gaan ;-) Hier moesten we onze fietsen achterlaten en nog een eind wandelen. Al tetterend liepen we samen naar boven, dit laatste stukje weg was zo prachtig, constant zeiden we tegen elkaar: muy lindo, fantastic, enz Naast de weg lag een woestijnkam waar je niet meer op mocht omdat die "kam" verdwenen was, maar wat we te zien kregen was zo prachtig, het leek net een "zee van zand". We klommen tot op het laatste puntje. Daar installeerden we ons, gezellig met wat koekjes en .. water.. om te wachten op de zonsondergang. We hadden alletwee een zware dag achter de rug, hij had ook een ganse dag gefietst en we praatten over koetjes en kalfjes half in het Engels en half in het Spaans. Als de zon onder was en we terugkeerden zagen we dat er eigenlijk wel honderden mensen naar daar waren gekomen maar uiteraard niet zo ver, de meeste komen met de bus als 'excursie'. De weg terug was door de zonsondergang nog mooier geworden. De bergen kleurden oranje en de horizon kreeg een diepblauwe en rode kleur. De mooiste zonsondergang ooit. Gelukkig kon ik met Chubby terugkeren want het was pikdonker en voor de veiligheid reden we langs de linkse kant van de baan. Dat was mijn idee, tja zo zie je tenminste wanneer ze je omver rijden. Het was een fantastische dag, vermoeiend maar toch wel zalig genieten en zoiets moet afgesloten worden met een etentje en een drankje.
Foto's:
https://picasaweb.google.com/105900013451389874251...
https://picasaweb.google.com/105900013451389874251...
https://picasaweb.google.com/105900013451389874251...
https://picasaweb.google.com/105900013451389874251...
https://picasaweb.google.com/105900013451389874251...
