Reisverhaal «Puerto Varas»

Chili - Argentina - Patagonia | Chili | 0 Reacties 14 Januari 2015 - Laatste Aanpassing 14 Januari 2015

Terug slecht weer in Chiloe, gisteren hadden we echt wel geluk met deze zonnige dag. Vandaag vertrek ik in de regen en het lijkt niet zo goed te lukken, de eerste 3 km moet ik stappen, maar dan krijg ik toch een kleine lift en daar sta ik dan weer.. Je hebt het gevoel dat het lang duurt omdat er heel wat wagens passeren zonder te stoppen, maar uiteindelijk stond ik er geen half uur denk ik als een vrachtwagen mij oppikt. Deze brengt me naar Puerto Montt. De chauffeur vervoert normaal mosselen van het vaste land naar Chiloe. Daar worden ze gewassen en voorbereid voor export naar Spanje en andere landen. De mosselen zijn hier reuzegroot, zo groot als een hand. In Puerto Montt rijdt hij speciaal rond en zet mij zorgvuldig af aan het busstation zodat ik eigenlijk niet anders kan dan de bus nemen, maar ach het was maar een klein eindje naar Puerto Varas. Als eerste indruk van dit stadje dacht ik gezellig maar na een tijdje vond ik het toch wel te toeristisch en het soort toeristen dat mij niet ligt, te rijk.. De hostal is netjes en wel ok maar niet goedkoop, eten en drinken is hier duur. Tegen zes uur land ook Stephan in de hostal, hij vloog met zijn fiets zei hij, wind in de rug en de weg was als nieuw. We zoeken een lekker restaurantje en maken plannen voor morgen. Ik besluit om te liften naar Petrohue dat is een plaats op het einde van het Llanqahue meer, het meer waar ook Puerto Varas aan ligt maar dan wel 61 km verder. Stephan wil tot in Ensenada fietsen, dat ligt op 50 km.

De volgende dag lukt het liften niet zo goed en na 3 auto's die me elk een klein eindje verder brengen besluit ik op de bus te springen die net stopt als de laatste chauffeur mij afzet. Lago Todos los Santos is mooi en zeker met de Osorno op de achtergrond. Van hier kan je een boot nemen naar Argentinia. Hij komt net aan en er staat een paard en een vrachtwagen op, groter is de boot niet. Het strand is zwart. Daarna loop ik 6 km terug tot aan de Saltos del Petrohue, dit zijn prachtige watervallen. Deze plaats bestaat uit zwarte lavarotsen en door diepe gleuven stroomt het water en stort het naar beneden. Prachtig! Alleen jammer dat er zoveel toeristen lopen.

Vandaar stap ik verder want ik had onderweg een bord gezien en blijkbaar zou hier een wandelweg zijn van 6 km die een verbinding maakt tussen deze weg en een baan die naar de vulkaan Osorno gaat. Aangezien liften niet zo goed gaat beslis ik deze weg te wandelen zodanig dat ik dan dichter bij het 'centro de montagne' kan komen waar je een stoeltjeslift kan nemen naar de besneeuwde top. De sendero kan ik niet goed vinden en ik loop op een aardeweg, na een uur stappen verandert deze in een waterval zonder water. ik beslis om verder te stappen, op sommige plaatsen waren de keien zo groot dat ik moest klauteren. En dan zijn er momenten dat je moet beslissen: verdergaan of terugkeren. Maar zoals ik nogal een doordrijver ben ging ik steeds maar verder en verder. Soms stond ik voor enkele zware beslissingen, hoge 'stapels' maar ik bleef erin geloven. Anderzijds vroeg ik mij wel af of ik wel veilig bezig was want ik liep er zonder gsm, had ook alleen maar een pakje koekjes bij en die keien waren ook niet zo veilig. Maar na iedere bocht denk je misschien.. en telkens zie je de top dichterbij komen en dat geeft ook wel terug moed om verder te gaan. Maar ik hoorde niks, geen auto's, geen geluid in de verte niks.. uiteindelijk kwam ik aan bomen en nee geen weg,.. ook op de berg zelfs in de verte zag ik niks dat op een weg lijkt, ik kon wel al enkele paaltjes zien in de sneeuw van de stoeltjeslift maar die waren zooo klein.. Na 3u30 stappen besloot ik maar wijselijk om terug te keren, na het klefferen over de rotsen, als ik terug in het zand moest stappen voelde ik toch wel wat vermoeidheid.. niet alleen mijn voeten maar ook mijn handen! Ik had drie 'blaren' omdat ik de ganse weg met een stok met bladeren (net een tennisracket) rond mij heen moest slaan. Overal vliegen hier een soort kevers en die zoemen met tienen tegelijk langs je lijf en je hoofd, je wordt er zot van! Naar het schijnt zouden ze 20 dagen leven.. Dus proberen om tussen al die vervelende 'helikopters' zen te blijven is niet gemakkelijk.. en opeens zag ik de straat. Ik schakel naar een tweede vitesse en opeens zie ik de bus passeren.. ik zwaai met twee armen tegelijk en ik zie hem inhouden, na een loopje zie ik hem achteruit rijden! Een hele vriendelijk chauffeur had me gezien! Ik ben wel gelukkig als ik op de bus zit.. alleen is het jammer dat ik nu niet meer naar het centro de montagne kan want deze sluit om 16 uur. Stom maar al bij al had ik wel een mooie dag. Als ik in het stadje kom en van de bus stap merk ik pas hoe vuil ik ben en ook dat ik gloei van de zon. Na een douche bekom ik maar mijn gezicht is zo rood als een pioen.. een ganse dag ik de gloeiende zon gewandeld en dan zo'n inspanningen..

's Avonds krijg ik een bericht van Stephan, hij is niet verder geraakt dan Ensenada. Even denk ik om morgen terug te liften en de berg op te gaan, maar mijn tijd is te kort, nog maar enkele weken en het zit erop, dus ik moet me wat strakker gaan plannen. 

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking