Reisverhaal «rust dag of bus dag t is maar hoe je het bekijkt»
Chili - Argentina - Patagonia
|
Chili
|
0 Reacties
05 November 2014
-
Laatste Aanpassing 05 November 2014
Vandaag rustdag of busdag, te zien hoe je het bekijkt.
Mijn eerste dag dat ik hier was gaf de broer van mijn host mij zomaar een ticket voor de bus naar Antofagasta, vandaar dat ik zo lang in Santiago bleef hangen. Dus vandaag de bus op naar de stad met de Antwerpse naam a toffe gast a. Eventjes 21 uur rijden, maar tot nu toe loont het de moeite: prachtige uitzichten! en mooie muziek. Dank je Peter! Komt daarboven ook nog een romantische film met uitgerekend Richard Gere !!!! *slik* Het goeie aan zo'n romantische film is dat het Spaans heel duidelijk verstaanbaar is, simpele zinnen en ik heb wat bijgeleerd. Yo boy abuela. Me hija estas ambarazada.
De bussen rijden hier precies veel voorzichtiger dan in Colombia, tja slechter kan ook niet. En we krijgen zelfs eten: nootjes.. het blijft me achtervolgen, het wordt nog een trauma. Gisteren vertelde ik het aan Hilde en die zei: goh en de nootjes kosten hier stukken goedkoper dan thuis. Inderdaad hoe stom van mij. Ik doe dat anders nooit!
In de bus hangt een letterbakje waarop de naam van de chauffeur verschijnt, hoe lang hij al aan het rijden is en ook welke snelheid hij rijdt. Telkens als hij meer dan 100 rijdt doet het bakje piep en komt er een tekst dat je dit moet aangeven aan het ministerie van...Maar ze houden er zich precies wel aan.
De zon wekt me en maakt me gelukkig en ik wentel mij in haar stralen. Het lijkt dat ze enkel voor mij schijnt, alle andere slapen en door een kleine opening in de aangedampte ruiten straalt ze op mij alleen. Het lijkt me een exclusieve streling.
Een lyrisch moment overval me en doet me beseffen waarom reizen zo mooi is en zo weet je waarom je een gevecht aangaat tussen de liefde voor het reizen en de drang om thuis te blijven bij je geliefden. De bergen en zon omringen mij als ware het armen en benen en ik voel me helemaal gelukkig midden in de natuur, alleen maar niet eenzaam want ik ben niet alleen..
en dan komt de muze:
Als goud omringt de zon me
ogen krijgen voeding
bergen als gekneed deeg
zuinig geverfd door een prille kinderhand
badend in kleuren
oneindig open blauwe hemel
omringt door de natuur ben je nooit alleen
zelfs de schaduw koestert me
zij alleen die de liefde kennen
weten hoe het voelt om
liefde te voelen voor het reizen
de wereld is weid
open als de toekomst
niks is afgebakend
sluiers mist in de verte
omrand met mooi gedempte kleuren
als de toekomst
de weg omzoomt met kruisjes
van zij die gegaan zijn
lijken mild
want geef toe is het niet mooier om te gaan op een gloriepunt
dan te sterven op een ziektebed.
