Reisverhaal «Van koud naar hot»
Chili - Argentina - Patagonia
|
Chili
|
0 Reacties
06 November 2014
-
Laatste Aanpassing 03 Januari 2016
Het is nog donker als de bus me komt ophalen. Ik ben klaarwakker, vol energie voor wat de dag gaat brengen maar de bus slaapt nog. Met faithless in de oren tuur ik naar buiten naar een immense sterrenhemel bij volle maan En ik ben getuige van het spelen van de zon en de maan. Shadowdancing. Samen werpen ze een oranje gloed op de bergen. Nog wat later kleurt de horizon blauw en roze, een aura vormt zich rond de aarde en de aarde wordt wakker.
When the lady smiles, Yes I love it..
De uitstap gaat naar de geisers van El Tatio. Deze vulkaan is op 1 na de grootste van de wereld, De allergrootste ligt in Bolivia en die zien we later op de dag ook in de verte achter alle andere broertjes. Het plateau waar we lopen is omrand met vulkanen en sommige zijn nog in werking. Alex, de gids vertelt er alles over en voor mij alleen herhaalt hij het nog eens in het Engels. Soms eigenlijk want dikwijls versta ik zijn Spaans, hij praat heel duidelijk. Er zijn twee vulkanen met de naam El tatio del Sud en de andere noemt El tatio del Norte. De geisers zijn spectaculair, sommigen spuiten tot 10 meter. Als we toekomen zien we er een in de verte uitbarsten. Sommige spuiten om de minuut. Je moet opletten waar je stapt want regelmatig komt er een toerist in de kokende massa terecht. De gevaarlijkste geiser noemen ze Sopa de touristas. De natuur is echt wel fantastisch, het is hier -7 en hier en daar is het water bevroren. De aarde is bedekt met allerlei mineralen en overal zijn gaten waar een rommelend geluid uit komt, plots komt er dan kokend water uitgespoten of beginnen die putten te pruttelen en te dampen. Er is ook een grote put (zwembad) waar je kon zwemmen in heet water. Terug op de bus krijgen we uitleg over alles wat we passeren, er lopen heel wat Vicunias naast de weg. Deze leven boven de 4000 meter. Zij zijn de kleinste van de lama-achtigen, daarna volgt de Alpaca en uit deze twee zijn de lama's ontstaan. De lama's leven op 2800 meter. Als ze hoger komen gaan ze dood omdat de vegetatie op die hoogte voor hen niet geschikt is.
Even later stoppen we bij een prachtige oase, de naam ben ik vergeten maar het is een afgeleide van 'putra' wat 'hoer' betekend. Deze oase kreeg deze naam als eerbetoon aan de vrouw die hier regelmatig langs kwam om de mannen 'te dienen' die in de ernaast liggende zoutmijnen werkten. Volgens de gids noemde ze Anna, maar ik denk dat dit een grap was, In deze oase zaten 'pata rojo' eenden met rode poten, zoals we die ook in Ecuador zagen. Nog verder op onze weg naar huis lag een grote plas met daarin een hoop 'Flamenco andinas', er zijn hier drie soorten flamenco's. De namen ben ik vergeten..
We bezochten ook nog een speciaal dorpje. Machinca, zo noemde het dorpje was al meer dan 100 jaar oud en er leefden slechts 5 mensen meer.
Een geslaagde uitstap dus. In San Pedro bezocht ik nog eventjes het museum en dat was toch wel door een Belg gesticht zeker, geboren in 1903 in Luik en in 1931 naar Belgisch congo getrokken als pater Jezuit. Daarna kwam hij naar Chili en in 1975 kreeg hij de eer om toegelaten te worden tot de Leopoldorde. Straf he die Belgen ;-)
Foto's: https://picasaweb.google.com/105900013451389874251...
https://picasaweb.google.com/105900013451389874251...
