Reisverhaal «Gardenas»
Cuba
|
Cuba
|
0 Reacties
13 April 2013
-
Laatste Aanpassing 16 Januari 2014
Verschrikkelijke nacht! Onnozel van de jeuk lag ik in bed te woelen , mijn lichaam gloeide en jeukte en brandde, ik sta vol bulten. Onder de lakens, boven de lakens, het maakte niet uit, het was net of er vlooien in het bed zaten. Die beesten komen op de warmte af, toen ik gisteren stopte met fietsen en dit hotel binnenkwam met mijn natgeregende broek jeukten mijn billen verschrikkelijk! En nu vallen ze me terug aan. In de loop van de dag spoten ze hier in het rond met zo'n bladblazer waar verschrikkelijk veel rook uit komt, dit doen ze overal in Cuba, maar ik vermoed dat ze de beestjes onze kamer ingeblazen hebben. Ooit las ik dat muggen niet steken in de omgeving van een airco, dus zette we de airco aan. Daar lag ik dan met de ene kant het gesnurk van Mich en de andere kant de airco die evenveel lawaai maakte als een betonmolen. Zo goed als de ganse nacht lag ik wakker. Toen het klaar werd en ik de airco had afgezet wegens te koud dommelde ik eventjes in maar dan liet Nokia van zich horen. Wegwezen hier!
Door Cuba rijden geeft je het gevoel dat je met de teletijdscapsule van professor Gobelin 50 jaar terug bent gevlogen. Aan de rand zie je armoede, geen echte krotwoningen zoals in Aziatische landen maar hier en daar toch een bedelaar en ieder stadje heeft zo zijn 'blikken man' dit is een man of een vrouw die overal de blikjes en soms ook de lege flessen gaat ophalen. Die lopen er ook meestal sjoffel bij, De jeugd loopt erbij als in een clip, met hun broek op hun gat om hun Bjorn Borg of Armanni onderbroek te laten zien of met een Allways kapsel, bij sommigen is het eerder een schuurborstel. Als we onderweg iets drinken zien we hier Dolce Gabanna truitjes, mannen a la Stalone of ondefinieerbaar en vrouwen met verschrikkelijke lange kunstnagels, we zien ook gouden tanden, valse wimpers, maar vooral spannende kledij. Vrouwen met maat XXL wringen zich in uitdenaadspringende shorts, soms zelfs net een fietsbroek met daarboven een even spannend glittersingletje, liefst met iets van LOVE of hot erop.
Als we met de fiets passeren dan roepen ze meestal namen van hun bekende renners vermoeden we, soms fietsen ze even mee. Meestal fluiten ze of roepen ze joouuhh tegen Mich en als ze mij dan daarna zien een iets vrolijker jjiihaa. Gisteren vloot een vrouw naar Mich en ze zwaaide zo enthousiast dat hij vorige nacht heel onrustig sliep, tja je moet weten dat hier vrouwen rondlopen met goed zichtbare baarden en snorren. Vorige week zag ik zelf een harig decollete! Je zou van minder een nachtmerrie krijgen. Mich heeft hier trouwens meer aantrok dan ik, bij mij zijn het alleen mannen die achter mijn gaat fluiten, bij hem zijn het niet alleen de vrouwen maar regelmatig zwaait er ook eens een vriendje.
Onderweg realiseren we ons dat we de 1500 km voorbij zijn en we vinden het nog steeds leuk. Waar we brood kochten kwam een jonge gast fier zijn fiets tonen, hij had een Trek, maar wel wat moderner dan de mijne en in Carbon! Hij tilt hem met zijn ene vinger op, hij had ook klickpedalen en splinternieuwe schoenen. Hij zei steeds 'Vuelta' hieruit begrepen we dat hij zich wou meten met ons, maar tegen zo'n koersfiets kunnen wij met onze zakken niet op. Mich gaf hem een truitje, weer eentje gelukkig. Soms spelen we een beetje Sint Niklaas en dat geeft wel een goed gevoel.
Na 84 km houden we het voor bekeken, we hebben onze portie CO2 voor vandaag binnen. Ondertussen zijn we in Cardenas en dit was ons plan A dus zoeken we een casa. Het wordt straat in en straat uit rijden want er staat niks in den Trotter, dit gebied is onbekend. We hebben geluk, het eerste waar we aanbellen is bingo, mooi onderhouden, mini zwembadje, leuk balkonnetje en het lukt ons om wat af te bieden. Perfect! Nee toch niet, de buren hebben varkens en die zitten zo goed als onder ons balkon. Stinken!
Het stadje ligt er vervallen bij, veel huizen zijn de instorting nabij en overal ligt er puin en smurrie. De haven stelt niks voor, het water ziet zwart en we worden er aangeklampt door jongeren die 'dinero' en 'givemeadollar' roepen. Een lichtpuntje tussen al dat verval is de Club 55 als duplicaat van de 54, gezellig ingericht en het lijkt alsof we in een andere 'klasse' komen, behalve de prijs, die blijft low. We vragen een garçon naar een goed adresje om te eten. De QKo ligt ver buiten de stad maar met een goed voorgevoel stappen we 's avonds tot aan deze heerlijke oase. De garçons in klasse tenue brengen voor ons een tafel voor twee naar buiten en installeren ons naast het zwembad. De tuin wordt romantisch verlicht. De spijskaart is zoals een spijskaart hoort te zijn, er staan zelfs sushi op. We komen in een andere wereld terecht anders dan de laatste weken wanneer we steeds Pollo, Cerna y Pescado lezen op het menu. De ensalata bestaat deze keer uit meerdere ingrediënten dan drie sneetjes tomaat en evenveel komkommer. We vrezen voor de prijs maar na het aperitief, soep, hoofdgerecht en overheerlijk stuk taart met de beste koffie die Mich hier al gedronken heeft betalen we geen 15 euro per persoon. Nochtans waren wij net landlopers in vergelijking met het gelach dat na ons binnenkwam. Mammamia, vrouwen met micro rokjes en macro schoenen, duizelingwekkende décollete's, valse wimpers en nagels, glitterhandtasjes en mannen met geparfumeerde torso's. De gemiddelde hak van een vrouwenschoen is hier 10 cm. De volgende dag zagen we een vrouw op de fiets met hakken van wel 15 cm, ze zat op haar fiets als een kikker.
In de buurt was een dancing en wat we daar allemaal rond zagen hangen, de hippe Cubaanse jeugd, je houdt het niet voor mogelijk. Verschrikkelijk contrasterend hiermee zagen we een kilometer verder in het dorp. In een soort kerk was een feest aan de hang. Meisjes krijgen hier op hun 15de verjaardag een feest. Het noemt ook 'La fiesta de los 15 anos'. Vooraan zat een meisje op een troon in een bombastisch kleed met ruches en glitters, het zag eruit als een fel gekleurd trouwkleed. In met linten versierde banken zaten de familieleden en vrienden. Op zo'n feest wordt dan een portret gemaakt die ze dan in hun living ophangen. We zagen krotten van woningen waar toch zo'n enorme grote foto hing van hun dochter die er uitziet als een filmster. De volgende dag zagen we een moeder en dochter buiten komen uit een huis waar voor de venster verschillende knipsels hingen van een soort modetijdschrift met allemaal van die baljurken. Het was duidelijk dat zij er eentje kopen waren want de dochter zag er bijna 15 uit.
Toen we in de casa kwamen was het er ook feest want de zoon van 17 gaf een afscheidsfeest voor zijn vrienden, hij vertrok naar Canada, waar zijn vader al 6 jaar eerder naartoe was getrokken. Dit lijkt hier zowat het beloofde land, het is goed voor hem zei de mama want daar kan hij studeren en heeft hij een toekomst en stikum hoopt ze dat ze er ook naartoe zal kunnen. Zoals zovelen hier kijkt ze ook uit naar een betere wereld. Hopefull zegt ze in perfect Engels, een taal die ze al jaren oefent met uitzicht op een nieuw maar vooral beter leven.
Gereden van Eigueas naar Cardenas : 84 km
We slapen bij Angelo voor 25 CUC
Fotoalbums van Cuba
16 Maart 2013
|
Cuba
|
Cuba
|
Laatste Aanpassing 19 Januari 2014
