Reisverhaal «Ranakhpur»
India
|
Indië
|
0 Reacties
01 Mei 2008
-
Laatste Aanpassing 03 April 2014
Pfff ondertussen zitten we dichter
bij de woestijn en het is hier HEEEEEEEET we weten niet hoe heet maar het
begint op een sauna te lijken. Vorige nacht kon ik gewoon niet in slaap
geraken. We hebben een aftandse airco en daarbij nog zo een helikopter boven
ons hoofd maar het blijft snikheet. Twee keer ben ik onder de douche gaan staan
(maar daar komt alleen warm water uit) en dan zo bloot op mijn bed gaan liggen
onder die helikopter.. dat helpt 10 min.. en morgen gaan we nog verder. Echt
naar de woestijn dan. Een Engelsman in ons hotel zei dat iedereen ons zot
verklaard dat we dat nu doen. Maar anderzijds zijn we gisterenavond en daarnet
naar een poepchic restaurant gaan eten want ze geven NU 25 % discount wegens
einde seizoen.
Eergisteren namen we de bus van
Udaipour naar Ranakpur, de bus was EIK! Verschrikkelijk! Ken je dat gevoel
wanneer je ergens in het openbaar zo een vuilbak ziet staan en hoopt dat je die
niet met je handen moet opendoen om er iets in te smijten.. wel zo is gans de
bus, de zetels hebben een put met een kleurtje.. dat vindt ge bij ons nog niet
op het containerpark.. en dan de ramen .. we weten wel waarom ze die nooit
afkuisen : dat houd de zon tegen ! Op een gegeven moment was het
meisje voor mij in de bus door het vensterke aan het kotsen.. slik. Gelukkig
was het eventjes windstil, maar op die manier wist ik waar al die strepen onder
de venster vandaan kwamen.
De bus scheurde door de straten en
op sommige momenten zag Marc een beetje bleek, een boek lezen was moeilijk want
je werd telkens opgeschrikt door een snerpend geluid, net alsof je tegen ijzer
reed. Soms kwamen we de weg af en reden we in kiezels.
Na 2 uur klotsen zei de buschauffeur
dat we moesten afstappen. Ik was verbaasd maar voor ik kon reageren was Marc
ineens de bus af. Voor ik het wist stond ik aan de kant van de weg naast een
buffel en onder een boom vol apen en naast een vuilbak met rond ons al ons
rugzakken en .... in the middle of nowhere.. Marc zei achteraf dat mijn gezicht
goddelijk was: ik was in paniek zei hij.
Links in de verte een muur met een
gebouw achter, voor ons iets wat leek op een postkantoortje, een café en een
soort “gemeentehuis”. Dit was het.. stilte .. net een film van Enio Moreconne..
niks.. euh.. “en nu” zei ik tegen Marc. Achteraf toonde hij me een foto die hij
op dat moment van mij gemaakt had, ik zag er radeloos uit. Marc begon te
lachen .. ikke maar groen.. euh.. geen dorp geen hotel niks.. geen riksja geen
verkopers.. niks.. stilte en apen .. Die chauffeur heeft ons verkeerd verstaan
dacht ik waarschijnlijk dacht hij dat wij een tocht in het natuurpark wilden
doen want er was onderweg een natuurpark met luipaarden en beren en cobra’s,
kortom een hoop dieren. Marc ging een 100 tal meter verder om de hoek kijken en
daar stond de Jain tempel die wij wel wilden bezoeken, hij vroeg of er een hotel
was en oef, het gebouw in de verte links was het enige hotel. Er was gewoon
geen dorp.. dus we waren toch goed.
De tempel was schitterend : hij had
1444 pilaren met heel mooi snijwerk, prachtig!Het was zowat het mooiste wat we op
onze reis gezien hebben. Daarna zijn we ook nog met een taxi naar een ander
dorp gereden waar we ook een mooi fort konden
bezichtigen.Het hotel leek op een klooster,
buiten wat ongedierte waren we er zo goed als alleen. Die nacht.. amaai ik ga
de details besparen maar ik weet nu wat men bedoeld met: het loopt je benen af
!
