Reisverhaal «Mulu NP»
Malaysia
|
Maleisië
|
0 Reacties
11 November 2018
-
Laatste Aanpassing 15 November 2018
Toen ik gisteren op het appartement kwam bleek er ook nog een Argentijnse en een Peruviaan te slapen. Samen met de Canadees hebben we nog enkele uurtjes zitten babbelen. ’s Morgensvroeg ga ik op zoek naar fruit, een moeilijke opgave want in kilometers omtrek is hier geen fruit te vinden. Wel een Starbucks! Als ik het bijna opgeef loop ik voorbij een etalage waar taartjes in staan.. dat is lang geleden. Het lijkt me iets gezellig en dat is het ook, leuke muziek, boeken, spelletjes en vooral héél lekkere dingen. Ik begin met een detox beker: een mix van groentjes en fruit, daarna een lekker stukje buttercake met een bol ijs en daarbij een heerlijke chocomelk. Het beste ontbijt ooit!
Om twee uur neem ik het vliegtuig naar Mulu. Er zit slechts een man of tien op, maar het is ook niet zo groot, het is zo met twee propellers. Prachtig om het regenwoud te zien met zijn kronkelende koffiemetmelk kleur kronkelende rivieren. In Mulu kan ik te voet naar mijn AA homestay (nee ik heb geen drankprobleem). Tweehonderd meter verder is het park. Daar krijg ik een soort placemate met alle mogelijke tochten erop. Enkele zijn gratis andere moet je verplicht met een gids doen en dus betalen. Nadat ik een planning voor de komende dagen heb opgemaakt, even een babbel gedaan met een man die ook in onze hostal in Kutching sliep en lekker mijn buikje heb vol gestoken, is het tijd voor de nightwalk. Samen met de gids en twee Duitse meisjes gaan we op pad, tussen de padden eigenlijk want die kwaken er heftig op los. We zien wandelende takken, slakken, twee parende duizendpoten (het meisje is trouwens altijd de grootste), enkele prachtige wormen, stekelige beesten en enorme grote spinnen. Voor het eerst in mijn leven zei ik: wauw wat een mooie spin! We zagen ook piepkleine kikkertjes, prachtige slakken en uiteraard glimwormen als we onze pillamp uit deden. In het donker nam de gids iets vast dat licht gaf en wij moesten het vasthouden… toen hij zijn lamp terug aan zette hadden we een gewoon stokje in ons hand. In het donker geeft dit stokje licht omdat er binnenin fungus (paddestoelen) groeit. Straf! Één van de meisjes zag echt van alles, veel beter nog dan de gids en toen ik dacht dat ik iets gezien had was het een doodgewone kakkerlak! Toen ik op mijn kamer kwam deed ik toch maar vlug mijn deur dicht want er vlogen rare beesten in de gang, ik vermoed gewoon krekels of zo maar ik had genoeg horror gehad.
Terwijl ik dit aan het schrijven ben breekt een daverend onweer los.. daarnet op weg naar huis hoorde ik geroffel in de verte en werd de ganse hemel verlicht, mooie slingers zag ik. Ondertussen is het beginnen watergieten. Jets schreef dat ze op het vasteland een tyfoon verwachten.
De volgende dag vroeg uit de veren en na een lekker ontbijt met pannenkoeken en honing klimmen we in een soort prauw. Het bootje brengt ons naar een dorp waar we kennis maken met een nomadenstam, althans dat zijn ze ooi geweest. Onder het Britse bewind besloot the government dat deze stam maar eens moest ophouden met rond te trekken en te leven als nomaden. Ze kregen grond en steun om houten huisjes te bouwen. Dit was in 1963 en de meeste 'barakjes' staan nog recht en zijn nog steeds bewoond. Later in ‘90 waren enkele huizen verwoest en toen bouwde het Britse ministerie nieuwe longhouses met een school voor de kinderen. De bungan – zo noemt de stam - leven van de toeristen die souvenirs komen kopen. Er was één meisje dat goed Engels kon en ik maakte een praatje met haar. Zij was er geboren en voor haar is het normaal om zo te leven maar op mijn vraag of haar grootouders dit ook zo hadden gewild gaf ze me gelijk dat het voor hun niet leuk was, zij hadden liever hun nomadenleven. Ze was nog nooit verder geweest dan het dorp en op mijn vraag hoe het zat met huwelijken bevestigde ze terug dat er binnen de gemeenschap gekozen werd,.. inteelt dus..
Als we verder varen zitten enkele vrouwen op de oever de was te doen, een klein ventje is zich helemaal aan het insmeren met zeep. En wat verder zit een man zich te wassen achter zijn boot. Het leven zoals het is langs de oevers van de rivier. Even later horen we dat het water uit de grot komt, the Clearwater Cave.
Maar eerst the wind Cave: een prachtige grot met als hoogtepunt de koninklijke kamer. Als ik thuis kom zal ik terug een probleem hebben om de mooiste foto’s uit te kiezen, ik trok mijn batterij leeg. Daarna daalden we af in the Clearwater Cave, dit is blijkbaar de langste grot van de wereld. Uiteraard deden we hiervan maar een klein stukje. Er is een andere optie waarbij je verder gaat maar dan moet je een klimbrevet hebben en je moet ook door het water zwemmen en nee zo avontuurlijk ben ik niet. Ik kan me wel voorstellen dat het hier een paradijs moet zijn voor klimmers. Mulu is UNESCO werelderfgoed en een Britse expeditie (van National Geographic) zit hier nog steeds om nieuwe gangen te ontdekken.
Nadat wij onze ontdekkingen hebben gedaan nemen we met zijn allen een sprong in het heldere maar ijskoude water. Als ons bootje terug aanmeert bij de HQ ben ik uitgehongerd en ga ik bij de buren een lekkere Laksa eten. Deze pikante soep met flinterdunne noedels en ei is een Maleisische specialiteit en ik heb zo het idee dat iedere huismoeder haar eigen recept heeft.
In de namiddag wandel ik met een ander groepje naar de Lung Cave, die is niet lang maar 300 meter hoog en ook prachtig. De gids die we nu hebben is de beste, hij laat ons dingen zien die ik gisterenavond in het donker zag. Ook in de grot geeft hij veel uitleg. Daarna dalen we af in de Deer Cave, hier geen stalactieten of -mieten maar bats! Biljoenen vleermuizen hangen op het hoogste punt in de grot en het stinkt verschrikkelijk naar ammoniak. De grot is op zich ook wel mooi omdat ze mooi groen is van de algen, maar ze is tegelijk heel vies, vol spinnenwebben, stront, kakkerlakken,..
Als we terug buiten staan is het de bedoeling dat we wachten want tussen 17-18 u komen de vleermuizen naar buiten, op voorwaarde dat het niet regent, want als het nat is werkt hun echelon (systeem waarop ze kunnen vliegen). Inderdaad na een kwartiertje wachten zagen we een eerste groepje komen, net een zwerm zwaluwen. Daarna nog een zwem en nog een… en toen leek het op rook die uit een schouw komt. Een brede slinger kwam buiten langs de ingang van de grot, ze vlogen langs de muur van de grot naar boven en zo het licht in.. ik trok foto’s, maakte een filmpje met mijn fototoestel en toen ze nog bleven komen ook nog een filmpje met mijn smartphone en toen bleven ze nog komen. Ik vermoed wel een half uur lang. Wat een schouwspel. Prachtig!
Het was een mooie dag, ik ben blij dat dit park op mijn route lag.
De volgende dag sta ik terug al vroeg aan het park want vandaag ga ik een canopy tocht doen. De 480 meter lange hangbrug hangt bijna in de toppen van de bomen. Onderweg vertelt de gids over de verschillende bomen, ik onthoud de meranti boom en de Bornean want dat is mijn lievelingsboom. Het is deze die zo dunne vlakken heeft en wel heel breed kan zijn, wij zagen een prachtexemplaar. Deze was wel drie meter breed, twee centimeter dun en dan terug zo’n bast van drie meter. Gezaagd zien ze eruit als een ster. Ze zijn jammer genoeg niet zo sterk. De gids gaf ons de uitleg als een leuk verhaaltje: soms laten apen zaadjes van een boom op de grond vallen net naast zo’n Bornean, tegelijk beginnen er dan twee boompjes te groeien die verliefd op elkaar worden en die verstrengelde zichzelf rond elkaar. Zo groeien die twee om en om elkaar als een vlecht tegen de Bornean boom, samen groeien ze dan rond hem..en zo knijpen ze hem dood.. omdat hij dikwijls hol is binnenin is hij te zwak om zich te verweren. We leren ook nog over wilde bananenbomen, die hebben zo'n gele vrucht ipv een rode. De bananen hebben ook pitten en zijn niet lekker.
Deze ochtend heb ik trouwens voor het eerst in mijn leven gele watermeloen gegeten.
De wandeling was leuk maar niet waauw, buiten bomen was er niet veel te zien. Tja hier zitten ook geen wilde dieren dus,..
Samen met een Fransman uit Lyon deed ik nog een laatste wandeling en toen zaten mijn ontdekkingen hier erop. Morgen wou ik nog een grot gaan bezoeken maar er zijn geen andere geïnteresseerden en alleen mag je niet met een gids mee. Dus tijd om te lezen en wat te genieten van de rust. Daarna het vliegtuig op naar Kota Kinabalu, de hoofdstad van Borneo.
https://photos.app.goo.gl/oPUB3Zgpa1FpfGJ99
