Reisverhaal «Kaikoura»
Nieuw Zeeland
|
Nieuw Zeeland
|
0 Reacties
01 Januari 2020
-
Laatste Aanpassing 06 Januari 2020
Het leuke aan reizen met nieuwjaar is dat je twee keer mag aftellen. Het is middag en ik zit op de bus naar Kaikoura, ondertussen ben ik aan het aftellen en meegenieten met thuis.
Vandaag ganse dag bus, het weer is zo raar, er zijn geen wolken, geen blauwe lucht, niks, zelfs niet grijs..gewoon vuil melkkleur en je kan recht in de zon kijken zonder bescherming, de zon kleurt abnormaal oranje. Het is drukkend en als ik in Kaikoura aankom ben ik moe. Paula, mijn kamergenote voelt zich ook 'lui' en als ik in het dorp rond loop lijkt het iedereen wat depri is. M grote verwachtingen kwam ik naar Kaikoura, maar dit rare dorp valt dik tegen. De kust werd in 2014 getroffen door een aardbeving en kwam toen drie meters omhoog, naar het schijnt lagen de kreeften allemaal op het strand en brachten de inwoners ze terug naar de zee. Het 'strand' is geen zand maar het zijn hopen kleine en dikke keien. Het lijkt kunstmatig maar toch moet het natuurlijk zijn want het is kilometers lang. Er zouden dolfijnen rondzwemmen in Kaikoura maar zonder boottrip kan je ze niet zien en deze excursies zijn allemaal volgeboekt. NZ is hectisch tijdens deze zomermaanden, alles is volgeboekt, geen goed idee om nu rond te reizen. Voor mij, op dit moment, valt Kaikoura tegen. Gelukkig ontmoet ik Paula, een toffe Italiaanse die voorstelt om met haar mee te rijden naar Picton.
De volgende ochtend krijgen we dezelfde grauwe lucht, maar toch genieten we van de mooie kustweg. Onderweg stoppen we bij de zeeleeuwen, er zijn ook honderden zeemeeuwen, we zien zelfs een albatros en ook dolfijnen.
Paula zet me af in Picton bij de ferry die me terug naar Wellington brengt.
In Wellington slaap ik in het appartement van Georgia. Deze ongelooflijk charmante dame kwam ik tegen die dag - toen ik de trein wou nemen die niet reed - op het perron van het station. Samen met haar zus probeerden we er weg te geraken en we hadden toen leuke babbels, ze nodigde me toen uit om bij mijn terugkeer bij haar te logeren en zou me rondleiden in haar stad. Toen ik haar contacteerde vertelde ze me dat ze een lastminute aanbod had gekregen en dus niet thuis was maar ze gaf me haar adres en ik mag er gaan slapen, de sleutel zit in de brievenbus. Dit is NZ! Mensen zijn hier klei-vriendelijk, enorm gastvrij en doodeerlijk. Voordeuren blijven open, auto's moeten niet op slot en je portemonnee mag je gerust op tafel laten liggen. Zalig!
