Reisverhaal «New Plymouth»
Nieuw Zeeland
|
Nieuw Zeeland
|
0 Reacties
04 Januari 2020
-
Laatste Aanpassing 06 Januari 2020
Vanuit het appartement zie ik het rugby stadium van the white verns, de vrouwelijke all blacks. Toen ik in Wellington aankwam haastte ik me van de boot naar het appartement van Georgia. Het was koud, veel wind en druilerig. Binnen maakte ik het gezellig en zelfs de volgende dag duurde het lang tot ik buiten ging. Toen merkte ik dat het helemaal niet zo slecht was. Te Papa is een must do in Wellington, het enorme museum is groot, gratis en ook nog eens mooi om rond te lopen. Daarna trek ik de stad in want mijn rugzak is aan vervanging toe en nu het solden is moet ik wel iets vinden. De volgende dag sta ik al vroeg op want ik moet zo'n 285 km hitchhiken. Gelukkig moet ik niet ver stappen en ik zie ook nog een leuke bezienswaardigheid: het oorlogsmuseum, iemand vertelt me dat de schilderijen van belangrijke Belgische soldaten op de buitenmuur, door België werd geschonken.
Na 15' wordt ik opgepakt door iemand die me bedankt om te liften, ze gaat naar een baby-shower en moet ver rijden dus is ze blij met mijn gezelschap. Ze vertelt aan één stuk door en heeft het over haar vriend, hij is technical director in Hollywood en werkte mee aan 'the lord of the rings' en is nu bezig met de technische productie van de Avatar films. Daarna zit ik in de auto bij een koppel die zeven kinderen hebben en 20 kleinkinderen, dan is het de beurt aan een homokoppel en tot slot stap ik in de auto bij iemand die hier al 55 jaar leeft, huizen bouwde en oorspronkelijke van Den Haag komt, hij kan Nederlands praten maar om één of andere reden blijven we Engels praten, hij zet me af aan de deur van mijn host. Niemand thuis, het is een mooi, groot huis, netjes en nieuw. Op een bankje naast de deur eet ik mijn picknick op en dan komt een grote VW op de oprit gereden, de zijdeur gaat open en er komt een 'lift' uit, verbluft stond ik met mijn mond open en toen zag ik de gehandicapten sticker, oeps.. ik wist niet.. niet erg maar ik was toch wel eventjes geschrokken. Dit had ik niet verwacht en ik wil natuurlijk geen domme dingen zeggen of doen dus is het toch wel even wennen. Maar alles verloopt gezellig, ik maak eten klaar en we praten héél wat. Hij vertelt dat hij op zijn 22 in een rolstoel is beland. Hij helpt me om mijn laatste dagen in te plannen want wat ik wou doen, wandelen rond de Taranaki vulkaan, is weeral niet mogelijk wegens teveel wind en slecht weer. Overal waar ik kom hoor ik hetzelfde: het is de slechtste zomer ooit en de wolken en de wind en de vuile lucht komen van de branden in Australië..
