Reisverhaal «Taquila»
Peru
|
Peru
|
0 Reacties
25 Oktober 2011
-
Laatste Aanpassing 08 Juli 2014
Het eerste eilandje waar we logeren is Amantani. Als we op het eilandje aanmeren staan alle "gastvrouwen" ons al op te wachten. Wij werden toegewezen aan Sabrina. De inwoners kunnen zich dus 'aanmelden' om toeristen te ontvangen. Zij moeten daarvoor aan enkele regels voldoen: leren hoe je toeristen moet onthalen, en leren koken. Hun huis moet ook uitgerust zijn met een een toilet. Tja er stond een badkamer buiten in de tuin, maar er was geen water 
Praten met deze mensen was moeilijk want zij spraken enkel quecha en geen Spaans. 's Avonds nodigden ze ons uit op het 'grote feest', er is zelfs cola zeiden ze maar die was al op toen wij er aankwamen. We moesten hun traditionele kleren aandoen. Op het feest werd er aardig wat afgedanst door alle toeristen. Na ons primitief nachtje op Amantani kregen we lekkere pannenkoeken van Sabrina. Onze gastheer was hout aan het kappen. Ze waren al vroeg uit de veren want toen ik om 5 uur 's morgens stilletjes de trap afsloop met mijn geïmproviseerde pispot hoorde ik al muziek spelen en stond ook de buitendeur al open, tenminste als die niet de hele nacht had opengestaan want daar werd niks afgesloten. Na een lekkere maaltijd en nog wat foto's van de familie gemaakt vertrokken we met Sabrina naar onze boot. Eigenlijk hadden we een gezellige groep getroffen: een paar hippies, enkele gezellige Madrileense meisjes, een studente uit Lima en tja een hollander.
Vandaar ging de reis naar Taquilla, na het aanmeren moesten we een serieuze hoogte opklimmen om in het stadje te geraken. Op dit eiland was iedereen aan het breien ook de mannen. Op de marktplaats stond een groot gebouw waar hun breigoed werd verkocht. Alle inkomsten werden naar het schijnt onder de inwoners verdeeld. We hadden gelezen dat je daar wel echte alpacawol kon kopen dus dat hebben we dan ook maar gedaan. In dit stadje lopen de mannen allemaal met mutsen op. De vrijgezellen kan je herkennen aan hun rood met witte muts, de getrouwde hadden een effen rode muts. Als een koppel er trouwt moeten ze twee dagen en een nacht voor elkaar gaan zitten en elkaar in de ogen kijken, zo moeten we bewegingsloos stil zitten, zelfs als er een mug hen stoort. Als dit hen niet lukt dan zal ook hun huwelijk mislukken. Een trouwfeest duurt er 7 dagen!
We gingen de ene kant het eiland op en de andere kant er terug af. Vandaar terug naar Puno.
Amantani:https://plus.google.com/u/0/photos?tab=mq#photos/105900013451389874251/albums/5693130464480106145
Taquilla:https://plus.google.com/u/0/photos?tab=mq#photos/105900013451389874251/albums/5693131428131028001
