Reisverhaal «Gestrand»
Spanje
|
Spanje
|
1 Reacties
12 Augustus 2017
-
Laatste Aanpassing 13 Augustus 2017
20170812 dos Hermanas – puento serano
Na een korte nacht beslis ik maar om vlug te vertrekken, het zwembad gaat pas om 11u open en als ik daarop wacht dan zit ik terug in het heetst van de dag op de fiets… gisterenavond lukte het ook al niet om te zwemmen.. hopelijk blijf ik niet de ganse vakantie zo gejaagd, ik moet mezelf wat toelaten om te genieten, maar anderzijds ligt de deadline vast en dat is nefast voor mijn ingesteldheid.
Mijn GPS doet nog niet wat ik verwacht en ik neem maar de kaart en het boekje. Regelmatig stop ik voor en drankje en een lekkere tapas of om mijn bloedneus te stelpen. Tijdens de eerste helft rij ik grotendeels op een 'grote weg' met veel verkeer, niet zo leuk.. maar ik ga richting de Via Verde.. en na de middag hobbelen Dolf en ik tussen de schitterende landschappen, ook al is het klimmen en zie ik 46°C .. ik begin te genieten… we rijden voorzichtig bergaf want er liggen dikke keien.. tot daar het opgewekte deel want dan komt de knal!
Het is half vier maar de zon staat nog op haar hoogste punt en in die bakkende hitte begin ik te sleutelen, alle wat ik vastpak heeft gloeiend heet. Toch lukt het me vlug om mijn band te wisselen ook al doen mijn handen al pijn van het onderzoeken in de binnenkant naar mogelijke pinnetjes. Gisteren toen een tweede vrachtwagen chauffeur stopte, aan zijn T-shirt kon ik zien dat het een collega was van de eerste, nam hij een tang om sommige pinnen eruit te kunnen trekken. Ze waren ontelbaar!
Na enkele meters liep deze band terug plat… dan maar herbeginnen… mijn laatste reserveband.
Na vijf kilometer stopte ik aan een 'venta', de eerste plaats na kilometers met enkele levende zielen.. In het café zaten enkele habitués bezig hun paternoster bier op te drinken. Ik had heel wat beziens, iedereen rond mij om te weten vanwaar ik kwam en wat me bezielde om daar alleen als vrouw te komen. Ook misschien omdat ik onder het bloed zat, bloedneus en blijkbaar had ik een snee in mijn knie en hingt mijn been ook vol bloed.. Omdat ze mijn Spaans hier niet goed verstaan duurde het een tijdje, wel twee uur, eer ze door hadden dat ik gewoon een kom met water nodig had. Louis De Funez ontpopte zich direct tot professionele fietsenmaker. De enige vrouw in t café wou al direct vriendjes met me worden en bleef maar aan mijn arm hangen, ze zei dat ik goed moest kijken naar de Louis want dat hij me eens zou leren hoe ik een band moest plakken. Hij draaide de band heel spannend rond zijn been want dat was belangrijk, goed schuren en dan een half tubbeke lijm erop, den boel in brand steken,.. en dan vloeken omdat het plakkertje toch nog los kwam… opnieuw… tot hij merkte dat de gaten bleven komen en de doos met plakkertjes leeg raakte… enkele uren verder had ik me wel geamuseerd tussen de locals, maar ik was geen stap verder of geen gat dichter bij mijn doel.. of toch.. ondertussen had ik begrepen dat ze Louis aan het bewerken waren om mij mee te nemen naar huis, maar de Louis zei dat moeder de vrouw thuis zat. Maar ze vonden een ander slachtoffer die bereid was om Dolf en mij mee naar Montellano want dat is het dorp waar hij woont. Ik wou liever naar Puerto Serano maar daar was het feria en alle hostal waren complet. Hij propte mijn fiets op de achterbank van zijn rommelbak en mezelf onder de zakken en het stof naast hem en we hobbelden naar het volgende dorp.. Achttien kilometer mooi maar serieus glooiend landschap, dat had ik niet gehaald… mijn band stond terug plat toen ik Dolf uit de auto sleurde. Ondertussen waren we gestopt bij een Chinees.. een winkel waar je alles kan kopen van prullaria en ook fietsbanden.. maar toen ik hem beloofde de band te kopen zodat hij die toch eerst wou uit de verpakking snijden, zag ik – zoals ik al vermoedde – dat hij een ander ventiel had. Voor zes euro kocht ik dan maar de bijhorende pomp. Op die manier geraak ik misschien toch verder dacht ik, op voorwaarde dat het ventiel door het gat past van mijn wiel!
Op aanraden van mijn vriendjes werd ik gedropt bij café Bobi want el patron had cameras. In het café was het een hels lawaai, wat kunnen die Spanjaarden toch allemaal een herrie maken, nog slechter dan Hollanders. Er lopen ook altijd van die kinderen rond die los door de geluidsmuur schetteren, zelfs oordopjes helpen niet. Tussen het uitschenken van de pinten door gaf El patron me de sleutel.. Eerst trok ik het handvat van mijn Vaude tas kapot en daarna trok ik naar… buiten, achter het hoekje lag de deur en daarachter kwam ik precies in een klooster terecht. Ave Maria, hopelijk helpt ze me wat! De kamer is netjes, mooie badkamer, niks mis.. alleen kan je best de venster niet openen want die lijken wel luidsprekerboxen. Ok hier zit ik wel eventjes denk ik want een fietsenmaker is hier niet en in het volgende dorp is alles drie dagen dicht. Eten en naar stierengevechten kijken kan in het café..
Misschien had ik eergisteren toch beter gekozen om in het zwembad te duiken.. had ik toch al iets gehad.. nu stappelen de ongelukjes zich op: shampoo uitgelopen, waspasta uitgelopen, na het wassen trek ik de dop uit en al het water loopt in de badkamer.. het bidet had geen aansluiting,..
Maar ik hou de moed erin, het is nu half vijf ’s nachts en aangezien ik al vier uur wakker lig en daarvoor twee uurtjes heb geslapen dacht ik: misschien helpt schrijven…
Ondertussen zijn we de dertiende… dus nu gaat het keren ;-)
