Reisverhaal «Sneeuw in de zomer»

op reis | Zwitserland | 1 Reacties 22 Augustus 2016 - Laatste Aanpassing 22 Augustus 2016

Of ik ook met Arjom Jerom rijd, vragen mensen me vaak. Tuurlijk, fluitje van een cent.

Joris zet ik af aan de voet van de berg. Die rijdt met de fiets tot boven. Aan het eerste stoplicht val ik stil… bergop vertrekken is weer even geleden. De tweede keer lukt het wel. De GPS valt de hele tijd uit. Ook niet echt bevorderlijk voor mijn stressniveau. En ondertussen maar schakelen. Van tweede versnelling naar derde, naar tweede, zelfs naar eerste. Wie van de Zwitserse Alpen wil genieten, moet er wat voor over hebben. Na een eindeloze klim, rijd ik Snornard binnen. Volgens de GPS is het 100 meter na het centrum naar rechts. ‘Makkie,’ zegt Gijs. Weet hij veel dat ik lichtjaren geleden pas na zes pogingen dat roze papiertje het mijne mocht noemen. Ik mis de afslag en moet op een drukke baan keren. Het zweet breekt me uit. Had ik al gezegd dat het zwoel weer is. En dat ik voor mijn dertigste al twee auto’s per totale heb gereden? Enfin, straatje gevonden, straatje in. Straatje smal, erg smal. Gelukkig staat Sarah ons al op te wachten, samen met haar dochtertjes Kyra en Maïwenn. Opgelucht plof ik op een stoel in hun door besneeuwde bergtoppen omringde tuin. Hier, ettelijke honderden meters lager, is het zomers weer dus de kinderen duiken in het zwembadje en als Helmuth en Joris thuis komen, trekken we het aperitief open. Het is een gezellig weerzien. Joris bracht jarenlang zijn vakanties door bij Helmuth en Sarah om skiles te geven. In een ver verleden, toen de dieren nog spraken en wij nog geen kinderen hadden.

De volgende dag, als Sarah naar kantoorvertrekt en Helmuth als gids de bergen in, staat voor ons de Dent de Nendaz op het menu. Wie in de Alpen is, moet ze veroveren. Dat is een natuurwet. Tenminste voor L.O.’ers en consoorten. Een beetje hulp mag. Dus nemen we de skilift tot boven en moeten dan nog 247 meter op eigen kracht stijgen naar de Dent. Weifelend kijken we naar boven. Gaan onze jongens dat kunnen? Op weg naar boven liggen her en der hopen sneeuw als kleine vijvers te glinsteren in de zon.

berggeit

 Sneeuw is koud zonder handschoenen aan, ontdekken Ties en Gijs al snel. Als we op de top staan vragen we een man een gezinsfoto te nemen. ‘Ken je me nog?’ vraagt hij ondertussen zijn zonnebril afnemend. ‘Fred?’ reageert Joris. En het is inderdaad de eigenaar van de skischool waar Joris voor werkte. Het is een kleine wereld, daar boven in de bergen. Hoe trots hij ook is dat de kinderen de top bereikten, toch heeft Joris het lastig om op ‘zijn speelterrein’ op kindertempo te moeten spelen. ’ s Avonds smaakt de raclette echter even goed als vroeger en ook de zelf gestookte Genepi blijft even straf. Wat is dat toch met al die zelfgestookte drank op reis, vraag ik me af.

De volgende dagen haalt Joris zijn schade in, hij loopt lange tochten in de bergen en komt hondsmoe maar heerlijk uitgeput thuis. Als we vertrekken, duwt Sarah nog snel een pot speculaaspasta in onze handen. Groot feest voor de kinderen want het is maanden geleden dat we dat nog proefden. En zo zijn we klaar om op kayak stage in Frankrijk te gaan. Joris als begeleider, wij als supporter.

 

 

 

 

Fotoalbums van Zwitserland

Zomerse sneeuw in Zwitserland (11)

22 Augustus 2016 | op reis | Zwitserland | Laatste Aanpassing 22 Augustus 2016

  • bergbloem
  • En nog meer speelgoed en Maïwenn als speelkameraad
  • berggeit
  • Twee jongens in de sneeuw...

 

Plaats een Reactie

john leuk hoor die verhalen van jullie! dikke kus John Geplaatst op 24 Augustus 2016

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking