Reisverhaal «Working on the farm!»

lang op weg met Bart en Joke | Australië | 0 Reacties 17 Februari 2018 - Laatste Aanpassing 22 Februari 2018

Naar Newham met de trein

We sporen een uurtje naar Woodend en zijn de enige passagiers die er afstappen in het piepkleine stationnetje.

Narelle en haar vriendin Catherine wachten ons op en we maken ook voor de eerste keer kennis met Samantha (die 8 is) en Andrew, een pienter kereltje van 4. We verdelen onze bagage en onszelf over de 2 auto’s en rijden een goed halfuur naar ‘the farm’. Langs de weg is er maar weinig bebouwing. Veel bossen en open vlaktes, droge velden, dat wordt ons landschap voor de komende weken. De farm zien we al vanuit de auto in de hoogte liggen. En we vragen ons af of dit grote huis werkelijk het huis is waar we naartoe rijden. Het blijkt waarheid. Samantha moet uitstappen om het hek te openen die toegang heeft tot het domein.

The Farm

Aangekomen in het huis zijn we verwonderd door de schoonheid ervan. Het woonhuis is prachtig ingericht in Engelse stijl en we krijgen van Narelle een rondleiding. Onze monden vallen open van verbazing. We krijgen in dit prachtige, luxueuze huis twee slaapkamers met een fantastisch uitzicht over het heuvelachtig landschap. In de verste verre is er geen huis te bespeuren. A room with a view! Het huis ligt bovenop een heuvel omgeven door velden en akkers. We hebben bij onze slaapkamers elk een badkamer. Dit huis telt maar liefst 6 badkamers en heeft 7 toiletten! We zien het erg zitten om hier 2 en een halve week te verblijven. Ook Narelle, onze gastvrouw is fantastisch, ze ratelt aan één stuk door en verwelkomt ons nog een keertje.

Narelle heeft haar handen vol aan haar 2 kinderen en de werken op de boerderij. De school van haar dochter, Samantha, 8 jaar, ligt op 20 km. Elke ochtend brengt ze haar dochter zelf naar school (een schoolbus is heel populair in Australië maar komt niet tot hier) en elke namiddag moet ze haar dochter terug ophalen. En dan zijn er nog allerlei hobby’s hé, ons wel bekend, op maandag heeft ze nog vioolles, op woensdag zwemles, op donderdag tennisles, op zondag in de zomerperiode survivinglessen in de zee,… Afspreken met andere ouders om te rijden is hier ook geen optie. En haar zoontje, Andrew, 4 jaar, moet ook af en toe gevoerd worden. In Australië bestaat er geen kleuterschool zoals bij ons. Ze kunnen wel naar de kindergarten, iets gelijkaardigs (maar niet gratis!). Andrew gaat 3 keer per week tot 13 u. Haar man, Simon, is dierenarts voor honden en katten. Hij werkt in Melbourne (op een klein uurtje rijden van hier).Voorlopig heeft Narelle geen tijd om er een extra job bij te nemen.

Het domein waarop ze wonen is groot. gigagroot.  Het beslaat 162 ha! Allemaal velden om de koeien en schapen die ze houden te laten grazen. De eerste dag krijgen we tijd om ons volledig te installeren. Wat een machtig gevoel om de valiezen eens helemaal leeg te maken. ‘This is really amazing!!’ Net alsof we een sprookje binnenwandelen. Het uitzicht vanuit de slaapkamers is zo mooi! De kinderen zien het ook onmiddellijk zitten. Alleen de taal, dat wordt nog wat zoeken. Ook voor ons trouwens hoor. Ons Engels is zodanig versimpeld tot basiszinnetjes (bij te moeilijke zinscontructies begrepen ze er niets van in de vorige landen… dus: simpele boodschappen) . Af en toe serieus zoeken naar woorden, juiste werkwoordsvervoegingen, … gelukkig zijn we zeer goed in omschrijvingen bedenken en uitbeelden. Maar hoe verbaasd waren we dat de kinderen al snel ook Engels begonnen te spreken. Myrthe lijkt het veel makkelijker te vinden dan Frans! Samantha leert ook al wat Frans maar toch moet ik heel goed luisteren als ze vraagt ‘Joke, quelle est ta couleur préférée?’ (Engels accent hé).

Taakjes op de boerderij

Na een zalige nacht zijn we er helemaal klaar voor om erin te vliegen. Alhoewel we eigenlijk vooral benieuwd zijn wat er nu precies van ons verwacht wordt. Narelle heeft een takenlijstje opgesteld en ze doet met ons de ronde in de tuin om te tonen wat het allemaal inhoudt. 2 tuinhuisjes opnieuw schilderen, 2 grote houtstapels maken die dan klaarliggen voor de winterperiode, een tuinhuisje afbreken en opnieuw opbouwen op een andere plek … De grootste klus is een pad aanleggen van 30 m. Maar dat doen we pas in de tweede week. Narelle dacht dat we misschien niet zo handig gingen zijn, aangezien we leerkrachten zijn. Op een dag zegt ze: Ow, Bart, it seems that you can do everything!! Hihi, ja, handige man die ook meehelpt in het huishouden. Ook een héél aangename reisgenoot want na zes maanden samen reizen, komen we nog steeds goed overeen. Gelukkig maar! topteam...

Bart helpt voor de eerste keer een tractorwiel te vervangen. Hij graaft het pad uit met een bobcatkraantje samen met Simon.

We zien dat hier volledig zitten! Het is ook allemaal zo relaxed. Ze maakt ook duidelijk dat we het op ons tempo moeten doen, dat ze niet voortdurend zal controleren, … Ik vraag als het ok is dat ik in de voormiddag vooral binnenblijf en lesgeef aan de kinderen. In huiselijke kring lijkt me dat iets haalbaarder om er wat routine en discipline in te stoppen. Laat ons hopen.

Ik maak wat tijd om extra te sporten. Voor het ontbijt probeer ik paar kilometer op de loopband te lopen. Het is opnieuw wat opbouwen.

Ik doe wat taakjes binnen. De was opplooien bijvoorbeeld. Ook hier vind je kousen binnenstebuiten in de was of eenzame kousen (waar zou die tweede toch naartoe zijn?). Vaatwas vullen, vaatwas legen, gelukkig is die vaatwasser er! Keukenkasten uitkuisen en herschikken. Maar als het kan, ga ik ook wat meehelpen buiten. Schilderen, gravel in de kruiwagen scheppen, af en toe zoeken naar m’n evenwicht als ik die kruiwagen wil wegbrengen en legen, etensresten naar de varkens brengen, … Rondkijken en genieten van het prachtige landschap met talloze vogels.

Taco Tuesday

In Australië is iedereen enorm vriendelijk. Altijd zin om een babbeltje te maken, geïnteresseerd in wat je doet,… Als ik Narelle vraag over hoe gelukkig men is in Australië dan valt dat weer tegen. Blijkbaar nemen héél veel vrouwen antidepressiva. Er wordt verwacht van vrouwen dat ze het huishouden doen, zorgen voor de kinderen en velen moeten ook gaan werken. Weinig mannen helpen mee in het huishouden.

Narelle en Simon zijn blij dat ik graag kook en ik ben blij dat ik even een echte keuken heb om te koken. Win-win- situatie. Er wordt gevraagd aan onze kinderen wat ze heel graag eten en wat ze missen van thuis. Zo maak ik verse appelmoes met worst en puree. En tortilla’s met guacamole, zure room, gerookte zalm en groentjes. En pannenkoeken.

Er zijn bepaalde dagen waarop ze een vast menu hebben. Mouton-Monday (ze hebben veel schapevlees in de diepvries), Taco-Tuesday, whatever- Wednesday (zo is er nog wat ruimte), Thursday niets, Friday Fishday, Pancakes Saturday, Salmon Sunday. Nu ja, zo vast zijn die dagen niet maar is wel leuk. Myrthe en Nina willen graag ook een paar dingen overnemen thuis. Onze dinsdag wordt waarschijnlijk: Taco- of tortilla thuesday.

Normaal drinkt Narelle geen alcohol. Dat vertelt ze toch in het begin van ons verblijf. Maar op een avond ontdekt ze ‘pinot grigio’ en ‘pinot noir’. En op bepaalde avonden komt ze onverwachts thuis met een een flesje pinot. Ze wil verschillende soorten uitproberen. Na 1 glas is ze nog wat energieker dan anders. Grappig. Ik heb zo nog vrienden die normaal nooit drinken. Zou het onze slechte (of goeie!?) invloed zijn? Het toeternietoe, 't is gezelllig. En je moet toch toegeven: als je een stukje lamsvlees eet van op de barbecue, dan kan een glas rode wijn daar toch ongelooflijk goed bij smaken?

Internet hebben ze hier niet. Even weg van alle sociale media. Af en toe ga ik wel naar de bibliotheek om wat aan de blog te werken. Bart heeft wel wat mobiele gegevens waarmee het hoogstnodige kunnen opzoeken.

Uitstapjes in het weekend

Tijdens de weekends moeten we niet werken. Het eerste weekend gaan we samen op uitstap in de buurt op zaterdag. We nemen een lekkere picknick mee. We wandelen rond bij de hanging rock. Een legende vertelt dat er een groep schoolmeisjes zouden verdwenen zijn in 1901 in dit mysterieus gebied. Er is een boek over geschreven ‘picknick at hanging rock’.De plaats dankt zijn naam aan een grote steen die tussen 2 rotsen hangt. Je kan eronder wandelen, maar pas op voor je hoofd! Daar klimmem we ook op de rotsen. En op zondag staan we heel vroeg op om naar het strand te gaan. Samantha volgt er een cursus ‘overlevingszwemmen’ (heel bekend in Australië). Tijdens het tweede weekend doen we een uitwisseling van onze diensten. Wij gaan een ganse dag naar Melbourne terwijl onze kinderen op de boerderij blijven. Wat een zaligheid om rond te kunnen wandelen zonder alles te moeten uitleggen en tientallen vragen te moeten beantwoorden. En zij gaan de volgende avond eens lekker gaan eten op restaurant terwijl wij babysitten. Een tweetal keer komt er ook bezoek. We koken samen. Bart mag het vlees bakken op de barbecue. We zijn een team. De kinderen spelen met elkaar maar ook als er kinderen op bezoek komen, lijkt dat wel te lukken. Soms is Stan even de kluts kwijt als hij het niet direct begrijpt of als hij zich niet uitdrukken. Maar dan doet een mamaknuffel wonderen. 

Camper ophalen en inrichten

We vragen een extra dagje te blijven zodat we ons goed kunnen organiseren. Bart gaat 's morgens vroeg mee in de auto met Simon naar Melbourne om daar de camper op te halen. Hij passeert langs de Aldi om de eerste aankopen te doen. Ik blijf in het huis met de kinderen en geef nog eens goed les. In de namiddag wordt de camp[er ingericht. Het is best een grote camper, zeker in vergelijking met Japan... Ik hoorde dat velen zich afvroegen hoe we daar alle5 in pasten. Inderdaad, het was een uitdaging. Maar nu hebben we een keukentje met keukenkastjes. Met echte borden, glazen, vorken,... en geen plastieken briel. Je kan ook rechtstaan terwijl je kookt. Er is zelfs een klein afwasbakje met een kraan en een frigootje. In Japan zat al ons keukengerief in een grote plastieken bak en moest ik altijd buiten koken op 1 minivuurtje.

Evalueren en afscheid nemen

We zijn met z'n allen heel erg blij over ons verblijf bij Narelle en Simon. Het was een ongelooflijke ervaring voor ons maar zeker ook voor de kinderen. Binnen 3 jaar willen ze enkele weken op reis naar Europa komen.We hopen dat ze dat bij ons op bezoek kunnen komen. Ongetwijfeld gaan we verder contact houden. We zagen onze eerste kangoeroes, het was goed voor ons budget, ons Engels verbeterde, heel leuk om  nieuwe mensen te leren kennen, het was genieten van extra luxe en lekker eten ( zeer welkom na de Filipijnen), ... enzoverder Teveel om op te sommen... 

Enkele dagen voor we op grote reis vertrokken vroeg een vriendin ons wat we het meeste gingen missen van thuis. Bart en ik dachten allebei hetzelfde. Natuurlijk gingen we onze familie missen en onze vrienden. Maar zeker ook ons huis en vooral dan -ons bed-. Hier was dat bed nog beter dan ons bed thuis.Je kan je dus wel voorstellen dat het pijn deed om hier te vertrekken.

. We moeten nog niet definitief afscheid nemen want 2 dagen later spreken we nog eens af aan de kust.

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Richmond»

Melbourne & working on the farm (29)

31 Januari 2018 | lang op weg met Bart en Joke | Australië | Laatste Aanpassing 17 Februari 2018

  • op zondag: naar het strand!
  • en zo ziet dat afgewerkt pad eruit!
  • niet gemakkelijk om foto's van te nemen maar hier
  • het pad aanleggen!

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking