Reisverhaal «Delhi: laatste dagen in India»

lang op weg met Bart en Joke | Indië | 0 Reacties 18 Mei 2018 - Laatste Aanpassing 22 Mei 2018

18 mei naar New Delhi

Vandaag staan we vroeg op en ontbijten nog vlug in het hotel. Enkele toasts met boter en een Chai en kunnen er weer tegen. De rit van Tatapani gaat verbazend snel en we zijn tegen 9 uur aan het station van Shimla waar onze trein vertrekt naar Kalka. We nemen afscheid van Kaku met een tekening een kaartje en een knuffel. We gaan hem missen. Misschien zien we hem nog eens terug op een volgende reis naar India. Wie weet? Volgende maand komt hij naar Europa. Hij bezoekt z'n vriend in Duitsland. En hij gaat ook naar Engeland. Misschien ontmoeten we hem in België. Hij is meer dan welkom. 

Toy train

De trein bestaat uit een wagonnetje of 10 en een diesellocomotief. Het smalspoor treintje is te vergelijken met een speelgoedtreintje. In de volksmond wordt hij dan ook de Toy Train genoemd. Het traject tussen Shimla en Kalka is wondermooi. Het is dan ook een door de UNESCO beschermd ritje. Het treintje tuft traag de berg af en de uitzichten zijn prachtig. Het traject is maar 96 km, je passeert en stopt in 20 stationnetjes, rijdt door 103 tunnels, rijdt over 800 bruggen,… Dit ritje duurt 6 en een half uur. We worden met 30 in een klein wagonnetje gepropt en we maken kennis met een Indisch gezin die ook naar Delhi reist. De meisjes maken vol belangstelling van de Indische papa wat schoolwerk en als we klaar zijn spelen we met z’n allen een spelletje Uno. Op de middag krijgen bij verrassing een maaltijd. We krijgen elk een aluminium schaaltje met rijst Dhal en een pikant aardappel curry’tje en twee kleine chiapatti’s Het is niet erg lekker, maar ’t valt wel mee. We trekken plots grote ogen als de jongste dochter op aangeven van moeder de aluminium schaal gewoon door het venster naar buiten gooit. Zorgzaam omgaan met de natuur en je afval op de juiste plaats gooien is hier duidelijk nog niet ingeburgerd. (Wat later deed ze het opnieuw met een leeg waterflesje!). 

Een bende jonge gasten maken veel plezier en zingen heel wat liedjes. Best wel ambiance!! 

Iedere keer dat we door een tunnel rijden (en het is donker in de trein) wordt er gejoeld en geroepen. Beetje irritant na een tijdje. Na 80tal tunnels stopten ze ermee. 

Trein naar Delhi

Rond 4 uur zijn we in Kalka en we zoeken onze volgende trein. Die naar Delhi. Hij vertrekt al binnen een half uurtje. Er is voor ons een aircowagon gereserveerd en we hebben inderdaad luxezetels in een bijna lege wagon. We installeren ons en spelen een spelletje. Kijken een filmpje en werken wat op de laptop. Stan valt uiteindelijk in slaap maar van ons lukt het niet. Om 11 u zijn we uiteindelijk in het station waar we een taxi zoeken naar ons hotel.

We kruipen er vlug in want we zijn doodop. 17 uur onderweg geweest vandaag…. De lange reisdagen beginnen in onze kleren te kruipen, van mij in m'n lip want ik heb een koortsblaas.  In Delhi willen we wat uitrusten. Geen te drukke programma's. 't is ook weer aanpassen omdat het opnieuw 20 graden warmer is. 

19 mei New Dheli

We slapen uit in een aardig hotelletje in Old Dheli. Tegen half 10 krijgen we in een ander filiaal van het hotel een eenvoudig ontbijt van banaan, toast, koffie of thee en een cakeje. Terug op de kamer is het tijd voor wat schoolwerk en vertrekken pas terug voorbij de middag om 13u.

We gaan eerst wat heerlijke Indische keuken proeven in een gezellig eetstalletje langs de main bazar en bestellen gewoontegetrouw wat chapati en butter paneer en een groentecurry.

Chandni Chowk of Old Delhi

Met de metro sporen we vlot naar de eerste stopplaats: Chandni Chowk. In deze buurt is alles multimedia wat de klok slaat. Hele smalle steegjes zijn volgepropt met kleine stalletjes en winkeltjes waar ze werkelijk alles verkopen van multimedia en elektronica producten. We wandelen rond met ons geld dicht bij ons wat hier kan het in de drukke straatjes wel eens fout gaan. Maar er gebeurt niets en we aanschouwen werkende mannen en velen sleuren met wel 6 tv’s en of dozen met producten op hun hoofd of schouders. Hier dichtbij gaan we opzoek naar de Sikh tempel.

Sikh tempel: Gurdwara Sis Ganj Sahib

Deze vredelievende gemeenschap met tulband heeft hier haar hoofdtempel staan. Prachtig is het om de gezangen van de priesters te aanhoren. Even naast de tempel is er een grote refter waar er gratis eten gegeven wordt. Er is ook chai die kan gedronken worden. Hier schuiven we aan en we krijgen allen een kopje en een pakje koekjes. We zetten ons bij de andere theeslurpers en genieten van dit moment. Het is mooi om de mensen te aanschouwen. Er wordt nog vanalles gebracht naar ons en we worden er een beetje ongemakkelijk van. Voorzichtig nemen we ook eens een kijkje in de keuken, megagrote potten staan er klaar om te koken.

We wandelen na de tempel verder naar de Vrijdagmoskee. De grootste van India. Daarvoor lopen we langs een smal straatje dat vol zit met juweliers. Veel goud- en zilversmeden. We kopen oorbelletjes voor de meisjes.

Vrijdagmoskee

De Vrijdagmoskee van Delhi of de Masjid-i-Jahan Numa is de belangrijkste moskee van Delhi in India. De moskee werd gebouwd door de Mogel Sjah Jahan (dezelfde opdrachtgever als van de Taj Mahal). Het gebouw was in 1656 klaar. Het is een van de grootste en bekendste moskeeën van India. Het ligt aan één van de drukste, centrale straten van Old Delhi, de Chawri Bazar Road. 

Aan de moskee wordt ons een toegang gevraagd van 300 roepies voor onze gsm. Dit vinden we raar want we worden er waarschijnlijk opgelegd. We krijgen ook een doek om de benen of schouders te beschermen. Op het binnenplein is heel wat volk. We worden weer steeds aangeklampt om op de foto te gaan. We laten het soms toe, maar vaak ook niet. Op de binnenplaats kunnen er wel 25 000 mensen bidden. 

We wandelen langs drukke maar gezellige straten terug naar ons hotelletje en houden wat stops in shops voor souvenirs en eten ook Indische gebakken patatjes. Erg Lekker. Tapas onderweg naar huis. De bedrijvigheid is ozo boeiend. Naast een eetstalletje zit een schoenmaker schoenen te repareren. En wat verder zien we een barbier de baard verzorgen van z'n klant (gewoon op straat hé, krukje naast het voetpad en 't is geregeld)...

Zondag 20 mei

We slapen alweer uit en na het ontbijt nemen we tijd voor les op de kamer. Tegen 13 uur vertrekken we in de hete middagzon naar the Gate of India. We versieren een tuktuk . Verder op het programma staan het children’s park, de zoo en waterfietsen aan het oude fort.

Gate of India

We worden als het ware aangevallen door verkopers die in ons veel geld zien en door Indiërs die met ons op de foto willen. We kopen wel wat sieraden maar dan hebben we er genoeg van. Het is zo erg dat het zelfs niet lukt om mooie foto’s te nemen van deze statige triomfboog. We haasten ons vlug van deze toeristische plaats vandaan en gaan rechts naar het children’s park.

Children’s Park

Deze grote speeltuin heeft heel veel speeltoestellen, sommige zijn wel wat in verval geraakt maar het valt reuze mee. We spenderen hier wat tijd en vooral Nina en Stan spelen voluit. In het park zijn er werken aan de gang en daardoor zijn enkele toegangspoorten afgesloten. Als we weer bij de toegangspoort staan zien we een bibliotheek voor kinderen. Children’s Library. We gaan binnen en de kinderen neuzen in de boeken, we lezen wat verhalen voor en genieten van de airco.

Terug buiten is het door de werken even zoeken hoe we het park kunnen verlaten om naar de dierentuin te wandelen. We vinden algauw de weg en wandelen langs het museum voor moderne kunst. We kijken even binnen maar bezoeken het museum niet. De beelden in de tuin zijn wel mooi. 

Zoo

Na een tijdje zien we een bordje naar de zoo. Zo komen we bij de ingang. Het is kwart over vier en merken dat de ticketverkoop maar tot 16u30 is. Het park zelf is open tot 18u.

We besluiten om de zoo niet meer te bezoeken omdat we eigenlijk geen dieren willen zien en ook omdat we honger hebben. Voor de ingang rechts is er een grote ‘food court’. We bestellen er massala dosa en gebakken rijst en ook wat momo. Het is alweer heerlijk. Wel schoolreisgevoel. Drukte van jewelste. Alleen locals. Het is verschrikkelijk om te zien hoe weinig respect Indiërs tonen voor landgenoten. Ze hebben géén geduld. Als ik sta aan te schuiven voor drankjes heb ik medelijden met de ene man die iedereen moet bedienen. Iedereen roept maar, er is géén duidelijke wachtrij, er wordt geduwd om sneller bediend te worden. Ik bekijk het even en besluit dan ook maar te roepen... 

Naast de ingang van de zoo is de ingang van het oude fort.

Oude fort en waterfietsen

We bezoeken het fort niet, want we hebben genoeg van forten maar willen graag waterfietsen. We vragen even hoe we aan het meer dat zich rond het fort bevindt, kunnen komen. We krijgen te horen dat het meer uitgedroogd is en dat de waterfietsen het dus ook niet meer doen. We schieten allen in de lach.

Aan de ingang van het fort zit een kunstenaar portretten te maken. Myrthe wil graag een portret van haar laten maken en dus speelt ze model. Er is heel wat belangstelling van Indiërs die allemaal meekijken hoe Myrthe zich in een pose zet. 

We tuktukken terug en doen nog wat souveniers in ter hoogte van ons hotelletje.

Maandag 21 mei Salaam balaak trust toer

Na het ontbijt haasten we ons naar de afspraakplaats van de toer die we boekten. Te boeken op hun website. Salaambaalaktrust.com 300 roepies/pers.

Salaam balaak trust is een organisatie die zich inzet voor de opvang van straatkinderen. Ze hebben 6 opvangtehuizen en een opvangruimte bij het station waar ze kinderen kunnen verzorgen en eventueel terug sturen naar huis.

Tijdens onze reis zagen we al heel wat bedelaars gezien en omdat het onze filosofie is om niet te doneren is het dan fijn om op het einde van onze reis iets te kunnen doen wat impact heeft. Dit project is gelegen in het hartje Pahanganj, rond de Main Bazar Road. Vlakbij ons hotel dus. 

Je krijgt uitleg over de verblijven (shelters) van de straatkinderen en je bezoekt er ook één op het einde van de toer. Verder ga je op stap met een gids die via het project ontsnapt is aan het straatleven. Onze gids is 19 en spreekt zeer goed engels. We wandelen door de wijken waar we anders waarschijnlijk niet langs komen, tonen ons hoeken en kanten van het station en vertellen over de overlevingstechnieken maar ook over het leven en hun dromen.

Voor veel arme mensen is de stad als ‘het beloofde land’. Iedereen kent wel een oom of ver familielid die naar de stad getrokken is om daar te werken. Soms leven hele gezinnen op straat en laten de ouders de kinderen bedelen of proberen iets te verkopen. Soms zijn kinderen ook achter gelaten door hun ouders of zijn ze ze kwijtgespeeld (gebeurt vaak tijdens grote feesten). Op een goeie dag verdienen ze 200 roepies. Sparen kunnen ze niet doen aangezien ze ’s nachts op straat slapen en beroofd kunnen worden. Wat ze dan doen met dat geld? Eten zou je denken… Maar nee, meestal gaan ze daarvoor naar de tempel (daar krijgen ze gratis eten). Ze kopen drugs of lijm dat ze opsnuiven (om zo high te zijn en hun problemen te vergeten). Op vrijdag gaan ze héél graag naar de cinema om de nieuwste bollywoodfilm te gaan zien. Maar eerst moeten ze zorgen dat ze er goed uit zien (te slordig= mogen de cinema niet binnen). In het station mogen ze niet liggen. Er liggen er altijd onder de brug bij het station.

Salaam Balaak probeert de kinderen te overtuigen om naar het dagcentrum te komen of naar het opvangtehuis. Er wordt contact opgenomen met de ouders (als die te vinden zijn) en er wordt gekeken als ze die mensen kunnen helpen of hoe de toekomst eruit ziet.

In het opvangtehuis zitten we samen met een groepje kinderen. Ze zijn een bordspel aan het spelen. Zeer triestig hoor als je weet hoe die kinderen aan hun lot overgelaten werden. Maar wel hoopvol dat ze hulp krijgen.

Je koopt per persoon een ticket aan 300 Rs (liefst in de voormiddag). Je kan meer doneren maar er is absoluut geen druk. Ik hoop volgend jaar een actie te kunnen doen op onze school. 

Salaam Baalak City Walk: details

Van maandag tot zaterdag om 10 uur aan de ‘Indian Railway Reservation Center’ langs Chelmsford Road. Kost Rs 300 per persoon. Alle gelden gaan rechtstreeks naar de organisatie en er wordt geen winst gemaakt met het organiseren van deze tours. Je betaalt op het einde van de toer in het opvanghuis. 24 uur op voorhand boeken op hun webstite. www.salaambaalaktrust.com

Na de toer genieten we nog een namiddag van het inpakken van valiezen en het aankopen van de laatste souvenirs. We gaan nog een laatste keer eten bij ons favoriet straatstalletje. Het is alweer megalekker en spotgoedkoop. Waarschijnlijk zelfs bijna de goedkoopste maaltijd van de hele reis (140 roepies met z’n allen). De afwas wordt hier met de hand gedaan. Achteraan in het stalletje staat een grote ton met water en er staan wat teiltjes op de grond waarin er afgewassen wordt. Voedselinspectie België zou de boel hier snel sluiten maar wij zien hoe alles vers gemaakt wordt en hoe het er altijd volzit.

India, het was leuk. Overweldigend. Boeiend. Ontroerend. Tegenstrijdig. Prikkelde alle zintuigen. 1 maand reizen voelt als 3 maanden. Vermoeiend. Bloedheet. Koel. Heerlijk eten. Zeer veel getoeter. Weinig geduld.

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «tatapani»

New Delhi (15)

21 Mei 2018 | lang op weg met Bart en Joke | Indië | Laatste Aanpassing 24 Mei 2018

  • De Gamma
  • Salaam Baraak Trust
  • Frietje Stekken
  • Fotosessie @ Vrijdagmoskee

Tattapani (11)

17 Mei 2018 | lang op weg met Bart en Joke | Indië | Laatste Aanpassing 20 Mei 2018

  • even niet meer blond...
  • hier eten we samosa!
  • mmmmmm...
  • zonsopkomst in Tattapani, klaar voor een lange dag

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking