Reisverhaal «Adam's Peak»

lang op weg met Bart en Joke | Sri Lanka | 0 Reacties 31 Augustus 2017 - Laatste Aanpassing 31 Augustus 2017

Adam’s peak

Belangrijkste en populairste bedevaartsoord in Sri Lanka, een top van 2243 m hoog. Het is de heilige berg van het land, die vereerd wordt door zowel boeddhisten als hindoes als door moslims en zelfs christenen. De pelgrims beklimmen de berg altijd ’s nachts om op de top de zonsopgang te bewonderen. Maar niet alleen pelgrims beklimmen de berg, ook veel toeristen. Wij willen dit niet missen.

Volgens de boeddhisten was Adam’s Peak of Sri Pada (‘heilige afdruk’) de plaats waar Boeddha op aarde verbleef voor hij naar het hiernamaals vertrok. Hij zou er een voetafdruk achter gelaten hebben ter herinnering aan zijn verblijf daar. De christenen hebben hun eigen versie ervan gemaakt. Volgens hen is het de voetafdruk van Adam toen hij naar de heel vertrok. Wie er ook gelijk heeft, deze berg is in elk geval indrukwekkend en hij ligt in een prachtige omgeving.

Best om te starten met de wandeling om 2u AM. Gemiddelde 3u30 naar boven klimmen, dan ben je mooi op tijd om te genieten van de zonsopgang. Het naar beneden gaan, gaat iets sneller, 2u30 ongeveer. De afdaling is heel zwaar voor de knieën. Boven is het fris dus je moet warme kledij meehebben. We zouden het heel graag doen, zelfs met de kinderen mee. Maar in de regen kan het echt niet… We zetten onze wekker ’s nachts. MAAR we hebben al enkele zeer slechte nachten achter de rug en ook nu hebben we niet goed geslapen. Het is berekoud in de kamer, Stan wordt wakker omdat hij wil drinken, er is lawaai,… En het blijft af en toe regenen. We hadden het weer opgezocht maar de voorspellingen kloppen voor geen ‘liter’. We beslissen niet op te staan en proberen nog wat te rusten. Het is best een zware klim en als iedereen er uitgeput moet aan beginnen en in de regen, nee bedankt... Het heeft ook niet zoveel zin om de wandeling ’s nachts te doen omdat de top van de berg voortdurend in de wolken zit.

We staan vroeg op, sleuren de kinderen uit bed (weinig enthousiasme om op te staan). We pakken onze valiezen want we willen echt geen nacht langer in deze klamme kelderkamer slapen. Het is gewoon geen gezellige guesthouse. Toen we aankwamen, was er onmiddellijk een uitslovende man, lachend , z’n bruine tanden ontbloot. Hij stond naast m’n autodeur met z’n paraplu klaar. Zo erover, echt waar. Dan sleurde hij dolenthousiast onze valiezen naar de kamer om dan een fooi te kunnen krijgen. Sorry, ik draag eigenlijk liever zelf m’n valiezen (zeer goed voor m’n armspieren, nu ik even de Jims moet missen, hihi). ’s Morgens krijgen we ontbijt maar het is superzielig want voor Stan krijgen we niets. Ze verwachten waarschijnlijk dat we nog een ontbijt bijbetalen. Vergeet het, we verdelen het wel. We checken uit en om 8 uur beginnen we te wandelen. Het is droog. 2 wensen hebben we: 1. Dat het droog blijft 2. Dat de kinderen in form zijn om te klimmen … Iedereen heeft z’n stapschoenen, lange broek en warme pull mee. We nemen wat water en krachtvoer mee en ons fototoestel.

Het is mooi weer. We hebben deze morgen nog eens de weersvoorspellingen bekeken en nu voorspellen ze regen en onweer om 12u. Dus ja, het is echt hopen dat de voorspellingen helemaal niet kloppen want om 12 u kunnen we nooit terug zijn. Bart begint met de rekenles voor Nina. In het derde leerjaar leer je toch tellen tot 1000. Wel, de eerste 1000 trappen tellen ze samen. Ik stap vooraan met een dolenthousiaste Stan en een minder enthousiaste Myrthe. Ze blijkt het helemaal niet te zien zitten en ze is snel uitgeput. Ze ziet er ook helemaal het nut niet van in. Mja, da’s misschien ook wel te begrijpen. Is ook een beetje geschifte onderneming om zomaar trappen te willen doen. Héél veel trappen…Na de 1000 getelde stappen van Bart en Nina, telt Joke verder. Dit vooral om een idee te hebben of we die eindmeet wel kunnen halen. In het begin is de wandeling redelijk gemakkelijk omdat er telkens een paar trappen zijn gevolgd door een plat stukje. Er zijn héél veel kraampjes in het eerste deel maar er is niets open (misschien gaat dit vooral ’s nachts open?). Een trieste bedoening wel. Maar het is ongelooflijk genieten van het uitzicht: hellingen bedekt met theeplantages. Op de bergflanken zien we verschillende watervallen. Dat eerste deel gaat traag. Het duurt dus bijzonder lang vooraleer we aan 1000 treden zitten. Niet echt zo motiverend blijkt. Myrthe blijft achter, heeft last van haar ademhaling. Bart ontfermt zich over haar, geeft wat peptalk en krachtvoer en probeert haar uit te leggen waarom we dit willen doen (leg dat maar eens uit aan een tienermeid). Joke blijft vooraan stappen en telt telkens 100 trappen. Stan stapt zeer goed mee. We maken er een spelletje van en dat blijkt te werken. Nu, hoe hoger we komen, hoe moeilijker hij het heeft. Hij wil er vooral zijn. Nina loopt eerst bij papa, dan wil ze wat vooraan stappen bij mij. We komen niet zo veel mensen tegen. Een paar monniken in oranjebruine gewaden , er zijn ook 2 Duitse meisjes die ons inhalen en dan halen wij ze weer in. We hopen dat wij ook de top kunnen halen! Er passeren plots 2 Chinezen die afdalen (stappen achteruit de berg naar beneden). De man zegt dat het nog 45 minuten is. Ik geef het op om te tellen (‘k zat aan 3500 of zo maar misschien klopte dit wel helemaal niet meer…). Het wordt alsmaar kouder. Het lijkt alsof we in de wolken lopen. Dat vinden Nina en Stan héél erg leuk. Alleen als er ook nog een gure wind bijkomt en een héél mistige lucht, beginnen ze het te spooky te vinden. En ik zie Bart en Myrthe niet meer. Zou Myrthe het niet meer zien zitten? We kunnen haar moeilijk dragen. Dat heb ik wel af en toe met Stan gedaan maar da’s zottenwerk. We wachten. Na een tijdje komen ze eraan en Myrthe is weer heel wat vrolijker. Ze voelt dat we er bijna zijn. Nina wil vooraan lopen. De trappen blijven maar komen. Geen flauw idee wanneer we er eindelijk zullen zijn, maar het zal lukken! Door de sluierwolken kunnen we zo weinig zien. We houden er de spanning in. En plots is het zover: doel bereikt! Naar boven gewandeld in 3u30 minuten. We genieten van de rust, een boterhammetje met chocola en we babbelen wat met de Duitse meisjes.

Na 30 minuten rust ergens tussen hemel en aarde beginnen we met de afdaling. Ik ga af en toe achteruit (zouden die Chinezen dat ook doen om minder last te hebben van hun knieën?). Ik hoor dokter Backaert nog zeggen dat trappen doen niet goed is voor mij. Stan legt mij uit wat hij doet als hij pijn heeft aan zijn knietjes: mama, ik begin dan luid te lachen en dan gaat het al véél beter. Zaaaaaaaalig, Stannetje! We doen de afdaling in een dikke 2 uur . Vlug naar het bakkertje om onszelf wat te verwennen met frisdrank en broodjes. 

 

 

 

 

Fotoalbums van Sri Lanka

Sri Lanka (57)

27 Augustus 2017 | lang op weg met Bart en Joke | Sri Lanka | Laatste Aanpassing 27 Augustus 2017

  • IMG 20170820 192120
  • IMG 8124
  • IMG 20170820 181605
  • IMG 8130

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking