Reisverhaal «on the road: van Negombo naar Anuradhapura»

lang op weg met Bart en Joke | Sri Lanka | 0 Reacties 21 Augustus 2017 - Laatste Aanpassing 21 Augustus 2017

We proberen niet te lang te slapen maar als ik uit mijn kamer strompel, merk ik dat de andere gasten al vertrekkensklaar zijn. Ontbijt om 7 uur, daar zijn we nog niet aan toe. Maar het is natuurlijk wel een feit, dat het beter is om op tijd op pad te gaan om de hitte te vermijden. 

Gisterenavond kregen we van de gastvrouw een cake en kaarsjes voor Stan zijn verjaardag. Een chocoladecake, mjammie (weliswaar helemaal anders dan die van bakker Demunter in Leffinge maar toch niet slecht). De kaarsjes bleken fopkaarsjes te zijn: Stan bleef maar blazen en telkens opnieuw flikkerden de kaarsjes opnieuw op. HI-LA-RISCH !! We verdeelden de cake en gaven er ook aan de andere gasten in onze guesthouse: een koppel uit Oostenrijk en een koppel uit Spanje. Hele toffe Spanjaarden, hun reis in Sri Lanka zit er bijna op. Ze huurden een tuktuk en reisden zo door het land. Ook zij zijn meerdere maanden op reis, nu al 4 maanden onderweg en nog grote plannen voor de volgende maanden. 

We krijgen nog een ontbijtje, rekenen af en nemen afscheid. Ons voornemen om vroeg te vertrekken is compleet mislukt, we raken pas weg om kwart voor 10. Volgende keer beter...

En dan... de autorit... Bart heeft al met heel verschillende (huur)auto's gereden en op veel zotte plaatsen maar dit is hier toch echt wel een geschift land om te rijden. Voor veel mensen zou het links rijden al een reden zijn om het moeilijk te vinden maar dat is op zich niet zo moeilijk. Het gekke is gewoon dat er vanalles op de weg komt: auto's natuurlijk, maar ook de kleine tuktuks, verschillende soorten bussen, tractors, volgesjouwde brommers,... En wie er nu eigenlijk voorrang geeft, hmm..., helemaal niet duidelijk, gewoon gaan op het moment dat jij denkt dat het lukt (en liefst niet te lang wachten!!). Ik zit geen moment helemaal op mijn gemak. Af en toe houd ik het handvat vast boven me, net alsof ik naast mijn dochter zit die moet leren autorijden (nog even mee wachten please, dit is niet goed voor me...). 

We rijden een tijdje achter een vrachtwagen waarbij het achterportier openstaat. Er liggen allemaal zakken in de vrachtwagen en boven op die zakken zit er een man. 

Als een tegenligger wil inhalen, word je dikwijls letterlijk van de weg gereden. Hup, vlug naar links gaan, en hopen dat er daar geen voetganger/fietser/diepe put in de weg... is!! We hebben dit in Italië ook al meegemaakt maar hier is het precies nog straffer. 

Je ziet af en toe brommertjes geladen met véél te véél mensen. Met helm, zonder helm,... Veel te veel kinderen erop. 

Een paar keer steekt er iemand over, gewoon, zonder veel te kijken als er verkeer afkomt, ze gaan wel stoppen... En ja, we gaan wel stoppen.

Het getoeter komt van overal. Op hol geslagen tuktuks die zomaar op de weg komen getuft. Buschauffeurs die denken dat ze alleen op de weg zijn. 

Verkeerslichten en zebrapaden zie je nauwelijks. En hoe snel je mag rijden is ook een raadsel. Nu ja, meestal kan je gewoon ook niet snel rijden omdat er een traag voertuig voor je zit en je toch even wil wachten om in te halen...

Soms moet je ook eens uitwijken omdat er een hond op het midden van de weg stil blijft staan (stom beest, we komen eraan, we komen nu héél erg dicht, ga aan de kant, komaan, nu, ... ok dan, we rijden wel rond je want je beweegt geen meter...). Of een beetje verder zijn er een paar koeien op stap. Zonder boer. Wandelingetje aan het doen? Geen flauw idee. We halen ze wel in... 

Maar wat ben ik zot content dat Bart dit gewoon durft en vooral goed doet!! En ja, 'k ben ook wel content dat we als verzekering gekozen hebben voor de 'full option'...  Myrthe vraagt na 3 uur als ik mij ook verveel. En nee, ik moet toegeven: ik heb me nog géén minuut verveeld!! 

Na 3 uur en een half komen we aan in Anuradhapura. Op zoek naar een slaapplekje! 

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking