Reisverhaal «Ko Phangan»

lang op weg met Bart en Joke | Thailand | 0 Reacties 28 November 2017 - Laatste Aanpassing 13 December 2017

Vroeg opstaan om op tijd te kunnen vertrekken, alweer... We nemen om kwart over vijf de taxi vanuit Bangkok en laten ons brengen naar het kantoortje waarbij we de tickets geboekt hebben voor onze dagreis. Daar staan al nog rugzaktoeristen klaar. Met een bus worden we gebracht naar Chum Phon. Daar staat de boot al op ons te wachten. Geen tijd te verliezen, het moet vooruit gaan!! Wat een verschil met Cambodja, time is money in Thailand. We kiezen een zeteltje uit en daar gaan we dan. 

Maar 'OMG', ik voel al na een paar minuten dat dit niet ok is. Het is een hovercraft die me kotsmisselijk maakt. En ik ben niet alleen. Er worden kotszakjes uitgedeeld. Ik voel al snel dat ik weinig kan zorgen voor de kinderen want ik kan met moeite voor mezelf zorgen. Het voelt alsof ik véél te véél gedronken heb en dat ik dan op een boot stap. M'n hoofd draait als een tol en ik weet dat het nog uren duurt vooraleer hier een einde aan kan komen. Heel veel andere passagiers hebben er ook last van al zijn er ook die vrolijk zitten te kletsen! Bart kan eerst nog lachen maar voelt zich al snel ook misselijk worden. Hij vult de kotzakjes op... De kinderen voelen zich ook niet lekker, ze willen papa helpen...   Uiteindelijk moeten we alle vijf kotsen. En vooral Myrthe en ik denken: dit moeten we nog eens doen want we moeten terug van dat eiland naar het vasteland... Maar kijk, na 3,5 uur komen we aan op Ko Phangan!

We hebben een slaapplek geboekt en daar moeten we nu ook nog geraken. Pfff, we zijn al uren onderweg... Een soort taxi die gedeeld wordt met andere toeristen voert ons naar Baan Kai: Kiri Tawan wordt gedurende 5 dagen onze verblijfsplek. Deze guesthouse ligt een klein beetje weg van de kustlijn wat dus ook wel meer rust betekent! 

Het afzien is niet voor niets geweest. We zijn aangekomen op stukje paradijs. Een rustige plek, een heel mooi appartementje in een groene oase. Als we in bed liggen, zitten we tussen de palmbomen als ik door het raam kijk. Maar ik wist niet dat een paar kikkers zoveel lawaai kunnen maken! Oorverdovend veel lawaai bepaalde avonden!!! Nu ja, het blijft een natuurgeluid, liever dat dan véél te luide feestgangers. 

Na een eenvoudig avondmaal gaan we vroeg slapen. Ik zit precies nog op de verdomde boot want het blijft draaierig. 

De eerste dag laten we ons brengen naar de MAKRO. Papie (man van guesthouse) brengt ons ernaartoe en wacht op de parking terwijl wij best veel inkopen halen. Myrthe zegt een paar keer: maar mama toch, dat is veel te veel, dat krijgen we nooit op in vijf dagen. Maar ik leg het koppig toch in ons winkelkarretje. 12 grote flessen Changbeer, 24 colaatjes, paar toastbroden, koekjes, fruit, 30 eieren, ... Aangezien het de makro is, moet je sommige dingen wel in grote hoeveelheden kopen. Het bezorgt me een huiselijk gevoel: volle frigo en dus veel mogelijkheden om te koken. Niet dat de Thaise keuken niet lekker is hé, maar in de guesthouse is het niet zo lekker en ontbijten maken we zowiezo liever zelf. 

We hebben een paar regendagen gehad. Erg jammer omdat we niet op uitstap kunnen, maar ja, we hebben een zalig appartementje en genieten dus van de rust!

Op Koh Phangan rijdt iedereen met een scooter. Ok, dit willen we ook doen! We huren een dag scootertjes. Alleen heb ik dat eigenlijk nog nooit gedaan. Ze willen me bijna de brommer niet meegeven maar ik zeg dat ik nog een beetje zal oefenen vooraleer ik de baan opga. Ik wil niet opgeven en na even oefenen lijkt het me wel te lukken. Moeilijk is dat niet maar toch, ik ben niet de enige die met een scooter rijdt hé, en niet iedereen rijdt voorzichtig... Myrthe zit bij mij achterop en Bart neemt de andere 2 kadetjes. Stan zit voor Bart en Nina achterop. Stan vindt het geweldig om vanop de eerste rij mee te rijden. Ik blijf het een hele dag keispannend vinden want ik wil echt wel niets tegenkomen! Maar kijk, het was eigenlijk superrrr!!         
's Avonds bel ik mijn ouders en ik vertel hen dat ik vandaag paar keer gedacht heb dat het toch wel jammer is dat ik niet met brommertje mocht rijden toen ik 16 was. 

We rijden naar de Phaeng waterfall, lunchen daar en maken een avontuurlijke wandeling. We rijden verder naar Koh Mae, een paradijslijk schiereiland in het noordwesten van het eiland. Even tijd om uit te rusten en te genieten van een paradijslijk bountystrand. Je kan te voet naar het het schiereilandje gaan langs een smalle zandstrook maar daar hebben we niet genoeg tijd voor. We willen absoluut voor de duisternis terug zijn. Ik heb gelezen dat het schiereilandje behoorlijk spooky is. Er zouden namelijk heel wat bungalows vervallen erbij liggen. De grond staat te koop voor 7,5 miljoen Amerikaanse dollars. Voor wie niet weet wat gedaan met z'n spaarcenten? De reden van sluiting van de parken ligt waarschijnlijk aan het feit dat hier verschillende vakantiegangers verdronken zijn maar dit heb ik gewoon gelezen op een blog dus ik weet niet precies wat er allemaal van aan is. 

Op de terugweg rijden we langs de westelijke hoofdweg. Jammer genoeg ligt die ietsje weg van de kust dus kunnen we de zee niet zien. We waren van plan nog even te stoppen in 'the secret beach' maar stoppen bij 'challenge phangan'. Een coole plek waar heel uitdagende activiteiten in het water te beleven zijn. We zouden dit heel graag op een andere dag komen doen maar voor Stan is dat echt nog veel te zot. En we willen nu ook niet meer dan 60 euro betalen als niet iedereen er iets aan heeft. 

Een andere dag gaan we wandelen. Het is weliswaar snikheet maar na twee dagen binnen zitten in de regen moet er een fysieke inspanning komen. We wandelen naar de grootste Yang Na Yai boom van het eiland. We herkennen hem aan de linten die rond de stam zijn gewikkeld en het bordje dat zegt “Biggest Yang Na” boom. Het sap van de boom is een dik hars dat wordt gebruikt voor het lakken van hout, in de scheepsbouw en dient als medicijn in de traditionele kruidengeneeskunde. Er wordt aangenomen dat de boom ongeveer 400 jaar oud is. 

Er is nog heel wat mooie natuur te zien in het binnenland en het is nog behoorlijk authentiek. Aan de kustlijn is het behoorlijk volgebouwd op vele plaatsen. Er is sprake van dat er een luchthaven zou komen op
Koh Pha Ngan en dan zal het ongetwijfeld nog meer toeristisch worden.

Wij vonden het echt wel een aanrader. Heel jammer dat we niet meer tijd voor konden nemen om nog te gaan snorkelen want dat moet ongetwijfeld super de moeite zijn. De vele regenbuien maakten er een beperkt programma van. 

We hebben een bureautje gevonden bij de pier van Thong Sala die het transport naar Phuket regelt. Met een gewone boot!!! Ons geluk kan niet op, we moeten die vreselijke spuugboot niet meer op! 

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Tambon Ban Tai»

Koh Pangan (15)

27 November 2017 | lang op weg met Bart en Joke | Thailand | Laatste Aanpassing 13 December 2017

  • Still in Love
  • Onze kinderen
  • Dit sleuren we al een tijdje mee!
  • Op naar Phuket!

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking