Reisverhaal «Argentinië 5 : Pinguïns en diesel op Routa Tres»

Onderweg in Zuid Amerika | Argentinië | 3 Reacties 27 Februari 2018 - Laatste Aanpassing 25 Maart 2018

Het meest zuidelijk bereikbare puntje van Zuid Amerika, Estancia Moat, hebben we onlangs aangestipt. Het blijft voor eeuwig gegrift in ons geheugen.

Elke stap die we sindsdien hebben gezet naar het Noorden is een deel van onze “terugweg” richting huis.  Die rijden we voornamelijk over de “Routa 3”: het is de belangrijkste weg die Ushuaia verbindt met Buenos Aires langs de Oostkust van Argentinië, volledig geasfalteerd en liefst 3079 km lang. Als we de Straat van Magellaan voor een tweede maal oversteken moeten we nog een klein stukje door Chili rijden, verder is het al Argentinië wat de klok slaat.

Het zou dus vlot moeten kunnen gaan, ware het niet dat asfalt ons uitnodigt om er af te rijden. Als we de zijwegen opgaan herademen we ! Weg van het iets drukkere verkeer liggen pareltjes verstopt langs de kust of in het binnenland.  Een van die eerste parels is het Parque Monte Leon : duizenden Magellaanse pinguïns komen er uitwaaien en vinden er hun broedplaatsen langs de kust.  Het is het einde van het broedseizoen als wij er zijn : de jongen verliezen langzaamaan hun grijze veertjes en veranderen in prachtig uitgedoste wit-zwarte pinguïns.  Ze dwarrelen met zijn allen tussen het lage struikgewas aan de kustlijn of duiken vanop het strand het water in.  Het is een heerlijk aandoenlijk schouwspel.  Mocht de koude en de wind niet zo hard rond onze oren blazen dan hadden we er zeker langer dan een half uur naar kunnen kijken. Straf dat die pinguïns zelf er niet de minste last van hebben !

  

Terug in onze auto rijden we lek.  Nummer 3 deze reis. Gelukkig is er vlakbij een “Gomeria” die het euvel vrij snel oplost.  Met een gerepareerde band vervolgen we onze weg.  En die loopt zo dicht mogelijk langs de kustlijn.  Daar waar het mooi en mogelijk is skippen we de geasfalteerde route.  Op andere momenten kiezen we bewust om enkele honderden kilometers door te rijden : we moeten immers op tijd in Uruguay geraken om onze auto naar huis te verschepen.

Iets verderop ligt het “Parque Nacional Bosques Petrificados de Jaramillo” . Toen de dinosauriërs nog vrolijk rondhuppelden stond er hier een oerbos. Het was de tijd van Gondwana, waarbij reusachtige bomen van het Jurassic park werden omvergeblazen door de hevige winden en bedekt door vulkaanas. In een periode van 150 miljoen jaar geraakten de bomen versteend. Ze liggen er nog, plat op de grond, 60 meter lang.Best wel impressionant om te zien… Onze jongens willen erover klauteren en klimmen, maar dat mag niet van de rangers. Netjes op de paadjes blijven is de boodschap. Stukjes versteend hout meenemen is ook uit den boze.Het kleinste stukje dat Bent verborgen had in zijn handpalmpje hadden ze in de mot, de sloebers. Met tranen in de ogen geeft hij het heel braaf af wanneer ze erom vragen. Als we willen vertrekken loopt hij naar de auto, haalt nog een tweede stukje steen dat hij stiekem meehad en gaat ook dat nog afgeven. Flink kereltje toch. Wat een opvoeding 😉

Sommige stukken aan de oostkust van Argentinië blijven tot de verbeelding spreken.  Hoge kliffen wisselen lange zandstranden af. De zee is eindeloos groot en ver. De zonsondergang ’s avonds kan elke keer als een postkaart worden afgedrukt. Eenmaal gaat onze adrenaline sneller tikken.  Op een zekere avond zetten we onze wagen neer aan een prachtige slaapplaats.We liggen naast het strand aan het begin van een 100m hoge klif. Tent wordt opengeflapt, kookvuur wordt klaargemaakt, Enya begint te lezen en de jongens gaan – zoals steeds – op ontdekking.  Na tien minuten staan Seppe en Bent iets hoger aan het begin van de klif onze aandacht op te eisen : “papaaaa mamaaaa”, roepen ze en zwaaien enthousiast naar ons in de verte.  Enige tijd later, als het eten klaar is, vinden we ze nergens meer.  Niet op het strand, niet op de plek waar ze aan het spelen waren.  Naar boven lopende op de klif ook niemand meer te zien. Het is er eng : er waait intussen een stevige wind en boven op de rotswand is het gevaarlijk en glibberig.  De rand van de klif brokkelt af, in verschillende trappen donder je daar 100m naar beneden. Nergens een Bent of Seppe te zien. Ook niet vanop de klifrand tot in de verte over het strand. Het hart bonst harder bij de bedenking dat ze toch niet naar beneden zouden kunnen zijn geva… Neen, dat kan niet, of toch ? Uiteindelijk vindt Katya de stoere boys een heel eind verder op het strand, uit het zicht, weg van wat nog aannemelijk terrein is. Hun spelenderwijs ontdekkend enthousiasme dreef hen té ver, gepassioneerd op zoek naar zee-egels en haaientanden… Grenzen afbakenen en afspraken maken, het bleek opnieuw een moeilijke oefening, zelfs na bijna 7 maanden onderweg zijn. Eind goed, al goed…

   

Oneindig lang rijden we naar het Noorden. Sommige stukken van de weg zijn honderden kilometers rechtdoor. Al lachend wilt Bent een baksteen op het gaspedaal leggen, eens zo gemakkelijk om te rijden denkt hij. De lange autoritten worden verpulverd door fantastische luisterverhalen die door onze boxen klinken. Ridders en schildknapen gaan op zoek naar verborgen schatten, brengen in het duister geheime boodschappen naar de koning, in het land aan de overkant van de rivier liggen struikrovers op de loer, eenzame kluizenaars kennen verborgen wegen over de bergen. Heerlijk spannend ! Als we willen stoppen volgt er steevast wild protest op de achterbank om het luisterverhaal toch te laten verderlopen…

Er zijn talloze toeristische spots onderweg om pinguins, zeehonden of zee-olifanten te kunnen zien. Wij kiezen ervoor om off-road naar verlaten en verborgen plekjes te gaan. Heerlijk rustig en minstens even betoverend. Dat is dan het voordeel van de 4x4, zeg maar.

Als we ’s avonds in de pampa’s rond Andaluz alweer op zoek gaan naar een slaapplek moeten we bescherming zoeken voor de wind. Alles is plat, er zijn geen rotsen, noch bomen, noch huizen.  We besluiten een uitgedroogde rivier in te rijden op zoek naar het diepst gelegen punt. Toch maar even checken dat dit okay is, want 1 km verder loopt de rivier de zee in. Maar we staan er veilig, helemaal alleen en in dit seizoen hebben we geen angst van opkomend water. Het wordt een supermooie avond met knaloranje lucht. Om zeven uur ’s ochtends kruipt Dirk uit de tent, naar buiten gejaagd door een hoogdringende boodschap.  Met nog prut in de ogen valt het op dat onderaan de auto diesel aan het weglopen is, help ! Een losgekomen koppeling breekt helemaal af bij de lichtste aanraking en meteen lopen onze beide dieseltanks in vol ornaat leeg, heeeeelllp !!  Katya kruipt ter hulp uit de tent en beiden liggen we twee minuten later plat op onze rug onder de auto.  Dirk duwt met één vinger een gat dicht in de eerste dieseltank,  Katya duwt de aansluitdarm dicht bij de andere dieseltank.  Hilarisch en beangstigend tegelijkertijd.  Daar liggen we dan met twee onder de auto.  De kinderen slapen nog steeds.  We roepen Seppe erbij, de meest technische van onze bengels en na enig aandringen ligt ook hij onder de wagen.  Er is in de eerste 150 km rondom ons niemand in de buurt, we zijn helemaal alleen.  Op dat moment weet geen van ons hoeveel diesel er al weggelopen is, of we het kunnen repareren, of we uberhaupt nog weg gaan geraken daar.  Zeer stressvolle momenten, geloof het maar.  De aansluiting valt niet deftig te repareren, die wisselstukken hebben we niet.  Met de moed de wanhoop wordt de hele auto onderzocht om te kijken welk onderdeel kan losgevezen en herbruikt worden om de tanks terug te kunnen aansluiten.  Oplossingsgericht denken is dan toch een kracht die we allebei bezitten blijkbaar.  Een uurtje later wordt de motor opnieuw gestart en rijden we voorzichtig de droge rivierbedding uit… Onderweg naar Trelew, de eerstvolgende stad ! Later wordt alles met één klein wisselstuk in 15 minuten in orde gebracht.      

  

De route loopt verder richting Uruguay zonder nog echte problemen als we een aanzienlijke lek ergens bovenaan de transmissiebak niet meetellen.  Die noodzaakt ons om elke 500 km een halve liter olie bij te steken onderaan de motor. We geraken niet bij het lek zelf, de halve motor moet hiervoor gedemonteerd worden.  Met het einde van de reis in het vooruitzicht kiezen we voor het bijvullen.  Vettige klus, maar in deze fase van onze reis de meest voor de hand liggende optie.  

Onderweg kruisen we nog honderden papegaaien en leren we de kunst om dichtbij zeeolifanten te geraken op het strand.  Die kolossen tot 300 kg rollen over elkaar, eisen hun territorium op, brullen of hurlen naar elkaar, en wij keken ernaar… 

 

Ter hoogte van Bahia Blanca laten we de Oostkust van Argentinië achter ons en rijden in één ruk met een grote bocht omheen Buenos Aires : we naderen we de grens van Uruguay. Het is het achtste land dat we binnenrijden zonder probleem. Eenmaal over de grens is het verschil met Argentinië weer duidelijk zichtbaar. Nette autostrades, geen vuil meer langs de kant, duidelijke signalisatieborden... Een ding verandert niet : alle mensen die we ontmoeten zijn even vriendelijk als in alle vorige landen ! Op onze GPS staat intussen Montevideo ingetikt : het is de laatste stad van onze autoreis. We hebben er afgesproken met Eduardo : hij zal voor ons als shipping agent onze wagen terug naar huis verschepen per container. Met een bang hart – remember onze eerste dagen in Cartagena – maken we kennis. Onbeschrijflijk hoe professioneel en vlot de hele procedure loopt. In een half uurtje zijn alle documenten klaar, stempels in orde gebracht, klaar voor verscheping. Eén dag later rijden we naar de haven. Het zijn letterlijk de laatste kilometers met onze wagen. Als we aankomen wordt een grote container neergepoot voor onze neus. De deur gaat open, de auto erin, stevig vasthaken in de container en deurtje dicht.  Met een zegel wordt alles proper afgesloten. Dag container, tot in Antwerpen !

   

Het doet iets om na 26500 km ineens te voet verder te moeten met een rugzak.  We hebben ongelooflijk hard genoten van de vrijheid met onze wagen. We hebben ongetwijfeld niet steeds het gemakkelijkste pad genomen, maar zo hard geproefd van het onderweg zijn. We hebben avonturen beleefd, de mooiste dingen mogen zien, intense tijd gehad terwijl de pracht van een continent als Zuid Amerika onder onze wielen voorbij schoof !

De laatste dagen brengen we nog door in Buenos Aires. Het is 4 dagen aftellen tot onze vlucht vertrekt, maar ook 4 dagen om de sfeer van deze stad op te nemen. Op dit moment is het minder dan 24 uur voordat we vertrekken… Letterlijk het laatste verslag dat hier wordt geschreven. Dank aan iedereen die heeft willen meelezen en mee-beleven ! Dank voor alle reacties, ook al hebben we niet iederen persoonlijk kunnen antwoorden. Wij hebben ervan genoten, hopelijk jullie ook !     

 

  

Tot in Borsbeek !

Hasta la vista !!

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

Veerle Offermans Welkom in het ijskoude Borsbeek! Veerle Geplaatst op 27 Februari 2018
Sofie,Jurgen,Jules en Jef Weet je wat we eindelijk kunnen zeggen? TOT MORGEN XXX Geplaatst op 27 Februari 2018
Elke Kom maar snel in warme kleren naar hier !!! We kijken ernaar uit jullie vast te pakken xxx Geplaatst op 27 Februari 2018

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking