Reisverhaal «Argentinië 1 : Salta en het Noorden»

Onderweg in Zuid Amerika | Chili | 2 Reacties 08 December 2017 - Laatste Aanpassing 14 December 2017

De grensovergang ...

tussen Bolivië en Chili in het zuiden van Lipez (Paso del Cajon) is eenzaam.  Het is echt een afgelegen plek met weinig verkeer.  Er is één man met dikke snor in een klein bureautje.  Twee uurtjes is het migratiebureau open in de ochtend, drie uurtjes in de namiddag. Wij passeren uiteraard op het moment dat de slagboom neerstaat en de deur van het bureau gesloten is.  Er staan nog een drietal wagens te wachten.  Tegen de tijd dat de grensovergang moet opengaan gebeurt er niets.  Iedereen blijft in zijn auto zitten en zonder beter weten wij ook.Als we na een half uur Europees wachten vinden dat het toch wel tijd wordt om open te doen, stappen we uit en kloppen streng op de deur.  Na twee keer kloppen schoffelt de grensbeamte uit zijn zetel, opent de deur en begint zichtbaar met tegenzin aan zijn taak.  Eerst de Chilenen, dan de Bolivianen en de Belgen mogen laatst.  Blijkt dat hij tussen de plooien door nog wat extra dinero’s vraagt voor de nodige stempels.  Blijkt ook dat wij eigenlijk nog 160 km hadden moeten omrijden om een uitvoerdocument van onze wagen te bezitten, maar dat hadden we bewust niet gedaan wegens te veel omweg.  Met de nodige extra’s tussen onze paspoorten laat de beambte ons gaan.  “Rijd maar door”, zegt hij en zwaait wat met zijn wijsvinger naar onze wagen en de slagboom.  Instappen en doorrijden dus, tot aan de slagboom.  Er van uitgaande dat de man deze wel zal openen staan we opnieuw te wachten.  Maar de deur van het bureautje is alweer gesloten en er gebeurt verder niets.  Wij staan stil voor de slagboom aan de Boliviaanse zijde.  Chili ligt één meter verder.  Na enige tijd geduld bonzen we opnieuw op de deur.  De grenswachter doet open, kijkt sip, sloft naar de slagboom met tegenzin en duwt deze uiteindelijk omhoog.  Andere wereld, andere referenties maar deze man leek te genieten van zijn macht enerzijds en anderzijds tegelijkertijd gefrustreerd en ongelukkig… Wij zijn in ieder geval in Chili !

Een korte stop in het noorden van Chili aan San Pedro de Atacama – een hub in de Atacama woestijn vol met rugzaktoeristen, touroperators, restaurantjes, etc – geeft ons even rust en de mogelijkheid om wat kleren te wassen.  Met wat korte uitstapjes in de buurt naar de “Valle de la Luna”, een oude Inca ruine “Pukarà de Quitor” en een uitstap naar Laguna Céjar vullen we onze dagen.  Laguna Céjar is wel bijzonder : ijskoud water, maar met meer zout dan in de dode zee blijven we vanzelf bovendrijven in het water. En als het water niet ijskoud was geweest dan had het zelfs aangenaam kunnen zijn voor langer dan 5 minuten !

   

Ondanks dat we bijna zeven maanden rondreizen is onze klok aan het tikken deze dagen : eind november hebben we een afspraak in het noorden van Argentinië te Salta, hoog bezoek komt eraan : de mama van Katya, tante Vieneke en Herman op visite! Zodus rijden we door via de Atacama-woestijn naar Paso Sico, een kleine grensovergang hoog in de Andes tussen Chili en Argentinië.  Het is alweer cruisen door verlaten bergen en valleien.  Overdag is het bloedheet, ’s nachts vriezen we uit onze tent. Het is slapen met thermisch ondergoed aan, mutsen op het hoofd en donsen slaapzakken.  Midden in de woestijn ligt er sneeuw, vicuña’s staan eenzaam langs de weg.  Straffe beesten trouwens, dankzij hun rode bloedcellen die 2,5 keer zo lang leven als bij andere dieren zijn ze in staat om in ijle lucht te ademen en te leven.  Wij hebben dat helaas niet en trappen alweer heel even op onze adem op 4600 m hoogte…

 

 

Aangekomen in Salta haasten we ons naar de luchthaven.  Net op tijd - wat een timing toch ! - zien we het vliegtuig landen waarin de familie van Katya toekomt.  Na bijna 4 maanden reizen is het weerzien hartelijk ! De volgende dagen zullen we samen doorbrengen, slapen in chique hotels, keuvelen en bijpraten, knuffels uitdelen en de streek ontdekken.  Zo bezochten we Humahuaca en Pumamarca, twee stadjes ten Noorden van Salta waar de rotsen wonderbaarlijk mooikleuren. Grootse formaties van steen en zandrotsen in allerlei verschillende kleuren, fascinerende zichten, achter elke bocht een foto-moment en dat in heerlijk ‘Belgisch gezelschap’.  

Aan de “Mirador del Hornocal” ontmoetten we samen drie andere Landrover-rijders die ons overlaadden met  reistips, flessen wijn en een uitnodiging om bij hen langs te komen als we in hun steden zouden passeren.  Ze verzekerden ons dat je met een Landrover nooit alleen rijdt.  “With Landrover you have family everywhere”, klinkt het hier.  Enfin, nog meer familie op bezoek dus 😉

 

 

We genoten vijf dagen heel erg van ons bezoek.  De vele (Congo) verhalen van Vieneke waren een lust voor de kinderen en onszelf !  Manny toverde heel wat spullen uit haar reiszakken, haar oneindige knuffels waren heerlijk en een iets ernstiger autoprobleem werd samen met handige Herman alweer opgelost.  De veertigste verjaardag van Katya vierden we allemaal samen, en mede dankzij de gezellige picknicks, de nodige hotel- en restaurantbezoekjes veranderden deze vijf dagen in ‘een echte ontspannende vakantie in de vakantie’ op onze lange reis!  Dank je wel alle drie hiervoor!!!

Toen onze wegen op dag vijf terug scheiden – onze bezoekers reizen nog drie weken verder rond in heel Argentinië – moesten we toch even aanpassen.  De eerste dagen waren een pak stiller en doellozer.  Gelukkig bracht de “Quebrada de las Conchas” alweer onwaarschijnlijke heerlijke zichten en vonden we onze draai weer.  Dit noordelijke deel van Argentinië is vaak droog en woestijnachtig; tussen de rotsformaties en stoffige zandvlaktes vind je af en toe verrassend groene valleien en nog meer zuidelijker wijngaarden.

We ontdekten de gemeentelijke campings in Argentinië.  In Colombia, Ecuador, Peru en Bolivië waren campings bijna onbestaande.  De eerste camping die we namen was heel klein en gezellig. De hele avond zagen we niemand, maar ’s morgens kwamen de gemeentelijke werkmannen om 7 uur het terrein op om het leeg gelaten zwembad te schilderen.  Dat is watertanden voor onze jongens, zodus na enige tijd staan Seppe en Bent met de borstel in de hand in het zwembad alles mee blauw te schilderen.  Een uur later is het smurfengehalte van de boys behoorlijk gestegen, de glimlach bij de werkmannen ook ! Een volledige fles tinner wordt gekraakt om terug aanvaardbaar door het leven te kunnen... 

Op een andere camping in Belèn loopt het een beetje mis.  We worden "gelokt" door een vriendelijke dame op het toeristisch bureau die ons entousiasmeert voor hun lokale "Complexjo Municipal" met zwembad én met water in het zwembad ! Wat ze er echter niet bij vertelt is dat het op vrijdagavond ook de ontmoetingsplek is van heel de lokale jeugd. Zoals steeds is onze pijp uit tegen 21.00u. Klaar om te gaan slapen liggen we allemaal in onze tent.  Tegen 22.00u komt een gemeentearbeider aan de tent schudden om nog even het "Biljeto" te  verkopen om te mogen overnachten. Hij legt ons ook uit dat er ’s avonds wat muziekoverlast gaat zijn. Hij wijst naar een plekje honderd meter verder waar het misschien wat rustiger is en stelt voor om te verhuizen.  Wat hij ook vertelt is dat de muziek in ieder geval om 4 uur ‘s morgens verplicht zou stoppen. Om 04.00u ?? Aangezien we allen al in bed liggen en rijden met een opengeplooide daktent niet aangeraden is, laten we de auto staan.  We liggen immers op een camping, zo erg zal het wel niet zijn.  Preventief halen we toch onze oordoppen boven en vallen in slaap.  Helaas, tegen half twee 's nachts is het niet te houden, enorm veel lawaai : naar buiten kijkend blijkt onze tent midden in de lokale openluchtdiscotheek te staan. Iedereen staat om ons heen : honderden jongeren hangen, drinken, staan en dansen letterlijk rond onze wagen. We zijn het centrum van het feest geworden. Omsingeld bovendien door auto’s en brommertjes en badend in wietdampen maakt duidelijk dat we echt niet het beste plekje hebben uitgekozen. Of misschien net wél, Bram ? Als de muziek regelmatig uitvalt ontstaat er telkens een luid “AWOE !!”- geroep van de vele dansers. Niemand lijkt nog op te merken dat er een gezin boven hun hoofd ligt te slapen, of althans probeert te slapen. Tegen 05.00u 's ochtends wordt het nog gekker : een auto parkeert op 1 meter naast onze daktent, zwiert zijn koffer open en daarin staan boxen waarmee je het Sfinxs-festival plezier kan doen.  Oorverdovend gedreun en zware beat is het gevolg.  Zelfs met oorstoppen doet het pijn op de duur.  Nog een vechtpartij erbij en het plaatje is kompleet.  Waakzaam houden we het hele gedoe een beetje in het oog. Seppe en Bent slapen intussen rustig door, niet te geloven. Het feestgedruis zou pas stoppen om half zeven in de ochtend… Vanaf nu weten wij dus dat we niet meer eindigen op gemeentelijke campings in het weekend 😊

Ooit al met een auto gereden die spontaan toetert ? Wij wel. Zorgwekkend misschien niet, vervelend wel.  Een probleem in de electronica denken we, of iets met de batterij, of ergens een slecht contact ? Grondig onderzoek door onszelf bracht niets aan het licht.  Omdat we niet helemaal gerust zijn zoeken we hulp bij "Miguel’, de plaatselijke garagist in Belèn. De brave man blijkt gespecialiseerd te zijn in auto-electronica, alsjeblief, wat een toeval.  Hij zoekt en zoekt en zoekt en vindt niets.  Probleem met het alarm van de wagen misschien, veronderstelt hij, meer weet hij ook niet.  Hij werkt nog verder aan een creatieve oplossing om de motorbak  te herstellen die bijna niet meer openging, dus verloren tijd bij hem was het niet.  Maar daags nadien zouden we ontdekken dat een geklemde reservesleutel die in onze daktent verstopt zit het muzikaal euvel veroorzaakte... stom hé ?!

We volgen in Argentinië voor een groot stuk de “Carretera quarenta” : een legendarische route van 5.194 km van in het noorden van Argentinië tot helemaal in het zuiden.  Onderweg doorkruis jezomaar 18 nationale parken. Veel van de route is intussen geasfalteerd, een groot deel in het zuiden nog niet. De weg draagt een lang verleden en we vallen in herhaling als we de schoonheid moeten beschrijven die we tegenkomen.  Het nationaal park “Ischigualastro” is adembenemend. Tezamen met een gids doorkruisen we 45 km aan rotsformaties en dinosaurus fossielen.  Even verder houden we halt aan een verlaten mijn in de Andes bij Chilecito.  Een volledige kabelbaan slingert over de Andes, vanuit het dorp tot hoog in de bergen, 35 km lang.  Negen tussenstations liggen er verlaten bij. 150 jaar oude machines staan te wachten op bezoekers, maar we zijn er alleen. Machtig verleden dat hier uitstraalt ! Tussendoor ontmoeten we ook even een Frans gezin dat met vier kinderen (4, 7 en een tweeling van 11) op de fiets onderweg is doorheen Zuid-Amerika. Gezien ons eigen groot verlangen om hier te fietsen, kan je je al voorstellen wat het gespreksonderwerp van de uren nadien in onze auto was ! Vele gesprekken volgen, over het wel en wee, over de voor- en nadelen, over hoe het zou zijn geweest, enz. Als eindconclusie zijn we het met 5 eens dat hier fietsen met het gezin toch niet altijd evident is en dat we ontzettend blij zijn met de keuze's die we maakten.  Wat niet wegneemt dat nieuwe fietsplannen intussen al worden gesmeed...

 

Uiteindelijk belanden we in Mendoza, op bezoek met Mario en Lily, een koppel dat we eind november ontmoetten in het noorden van Argentinië.  Maar dat is voor een volgend verhaal ! 

Tot dan !

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «San Pedro de Atacama»

Argentinië 1 : Salta en het noorden (39)

08 December 2017 | Onderweg in Zuid Amerika | Chili | Laatste Aanpassing 13 December 2017

  • IMG 3014 (2)
  • Valle de la Luna
  • Laguna Cejar
  • Valle de la Luna

 

Plaats een Reactie

Vieneke Intussen zijn we al 2 dagen thuis. Heel onze Argentijnse reis verliep op wieltjes : alle busjes, taxi's en vliegtuigen op tijd.Ik had een voorgevoel :Schiphol , het vliegtuig taxiet naar de startbaan, herstart , herstart : niks 1 motor kapot. mochten we van geluk spreken dat het niet in de lucht gebeurde en er een ander vliegtuig kwam om over te stappen. dus enkel uurtjes in het vliegtuig mogen zitten en thuiskomst 19h30 ip van rond 14,30 de laatste 10 minuten van Antwerpen centraal naar Ekeren hadden we nog 10 minuten stop omdat het spoor niet vrij was! klinkt ook bekend zeker . In elk geval schitterende fietstocht in Buenos Aires en een chiek rijke mensen hotel. dikke zoenen Vieneke die haar eerste maté aan het drinken is. Geplaatst op 15 December 2017
Evi Na 2 dagen verbeteren dit lezen ... het zet me toch aan het mijmeren :-) Wat als ... die weidsheid en eindeloosheid, het ritme van de dag volgen zélfs moeten wachten aan een grensovergang in plaats van snel, snel want de volgende auto staat al klaar, minder drukte of er zelf voor kiezen. Ja, kostbaar hoor!!! Ik denk dat we toch wel een andere familie De Keulenaer zien terugkomen ooit :-D. Geniet zoals wij gedaan hebben van die 2 kostbare dagen sneeuw!!! Dikke knuffels aan iedereen! Geplaatst op 14 December 2017

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking