Reisverhaal «Chili 2 : modderstromen op de Carretera Austral »

Onderweg in Zuid Amerika | Chili | 0 Reacties 15 Januari 2018 - Laatste Aanpassing 08 Maart 2018

Nieuwjaar hebben we gevierd ...

in een berghut op de hoogste bergtoppen rondom Barriloche in Argentinië. Nu werd het tijd om opnieuw de grens over te steken naar Chili en de Carretera Austral te ontdekken die ons verder naar het zuiden van Patagonië moet brengen.

Eerst houden we even een tussenstop in Osorno aan een Landrover dealer.  Onze wagen vertoont enkele lastige punten : om onverklaarbare redenen kunnen we soms niet starten, alle lichten van het dashboard beginnen dan te flikkeren om even later bij herhaalde pogingen normaal te doen.  En dan starten we weer. Evenzeer gaat de passagiersdeur vooraan wel op slot met de centrale vergrendeling maar niet meer open.  Of soms weer wel.  Wij hebben een vermoeden van electronica-problemen maar geraken er zelf niet helemaal mee weg, letterlijk en figuurlijk.  De batterij ontkoppelen en de boordcomputer zichzelf laten resetten helpt soms, soms ook niet.  In de Landrover garage hopen we dat ze de wagen kunnen aansluiten en de fouten in de boordcomputer kunnen uitlezen maar dat lukt niet.  “We hebben één computer in Chili die dat kan, mijnheer, maar die is nu in Santiago.  Hij wordt uitgewisseld tussen de 3 dealers in Chili, dat kan nog enkele weken duren …”  Nou, 1500 km terug naar het Noorden rijden voor een computer zien we niet echt zitten, enkele weken wachten evenmin.

Dus kiezen we het onzekere voor het zekere.  Het past helemaal in de filosofie van de weg die we gaan volgen, de Carretera Austral.  Diep in het zuiden van Chili ligt een gebied van eilanden en meren, bossen, rivieren, bergen en ondoordringbaar woud.  Voor eeuwen was het afgesloten van de rest van de wereld.  Bevolkt door indianenstammen die in weer en wind hun weg vonden, bleef het onbereikbaar voor de rest van Chili.  Totdat eind 1800 de eerste pioniers hun drang om nieuwe werelden te ontdekken niet konden tegenhouden.  Of totdat de overheid van Chili greep wou krijgen op dit deel van hun land dat zo ontoegankelijk was.  Het heeft tientallen jaren geduurd voordat er wegen doorheen liepen.  Generaal Pinochet – wie kent hem nog – heeft er echt werk van gemaakt.  Dictator-gewijs liet hij van Noord naar Zuid de Carretera Austral aanleggen. Het is nog steeds een avontuurlijke route, veel grindweg, mooi en ruw, met weinig voorzieningen en af en toe een dorpje. Onderweg helpt iedereen elkaar als je problemen hebt of in nood zit. Het geheel past een beetje onder het motto “you never know what you’re gonna get” ! En nog steeds geraak je niet helemaal in het zuiden van Chili : de weg start in Puerto Montt en eindigt 1500 km verder tussen de gletsjers aan Villa O’Higgins. Nadien is er geen doorkomen aan… Intussen is het een populaire route geworden in de zomermaanden januari en februari, het toerisme lonkt, ook voor ons.

Zodus op weg ! De route zelf is absoluut de moeite waard. Slingerend tussen de bergen gaan we soms traag vooruit. Bulten en putten in de weg laten ons tegen 40 km/h vorderen. Regenbuien maken het er niet gemakkelijker op, donkere wolken pakken samen en storten liters water naar beneden. De lucht schenkt ons alle variaties aan kleuren, van licht tot donkergrijs tot bijna zwart maar evenzeer felle regenbogen als de zon even komt piepen. Onze daktent houdt het primavol als we ’s nacht stortbuien trotseren. ’s Morgens slaapzakken laten luchten of condens laten uitdrogen is er helaas niet meer in deze dagen.

Deze weg loopt tussen heel wat meren, dus je bent ook verplicht geregeld een overzet te nemen. Bij de eerste overzet blijken alle ticketjes voor de dag uitverkocht.  We moeten een hele dag wachten en bovendien weten we niet of we de volgende ferry opgeraken.  Wikken en wegen, wachten op een plek waar weinig te beleven valt en niet weten wat er nog komt de komende dagen.  Of twee dagen terugrijden om via een ander route terug op de Carretera te geraken.  We kunnen niet echt beslissen en staan maar wat uit te stellen als de ferry wordt volgeladen… We sluiten aan in de rij en laten de omstandigheden het lot voor ons in handen nemen.  En ja hoor… We hebben geluk, het allerlaatste plekje op de ferry mogen wij hebben!  Super blij dat we eropzitten en tegelijkertijd weifelend of het wel een goed geluk is want wat komt er de komende dagen?  We bereiken Chaitén.  Het dorp is de plek waar we vast komen te zitten : enkele kilometers verder werd de volledige Carretara Austral enkele weken geleden weggespoeld door een modderstroom over een lengte van 9 kilometer ! 15 mensen blijken omgekomen te zijn… Er is geen doorkomen meer aan.  De overheid schat dat het wegruimen van de modder en het herstel van de weg nog enkele maanden zal duren.  Precies hetzelfde gebeurde jaren geleden in Chaitén zelf : door een vulkaanuitbarsting werd het dorp toen bijna geheel bedolven onder een gigantische modderstroom. De overheid verplichtte de bevolking om Chaitén te verlaten omwille van de veiligheid, maar enkelen hielden halsstarrig vol en weigerden te vertrekken.  De huizen in de modder staan er nog altijd, nieuwe huizen werden ernaast opgebouwd.  Als we er rondwandelen is de breekbaarheid van deze plek voelbaar…

 

Maar chapeau voor de Chilenen als blijkt dat ze ’s nachts een noodferry voorzien die ons vanuit Chaitén via de baai van Corcovado naar Puerto Raul Marin zal brengen, 130 km verderop.  4 dagen wachttijd om mee te kunnen, tenzij je geluk hebt en er nog ‘een extra-niet-reserveerbaar-plekje‘ over is.  We moeten dan wel in de wachtrij gaan staan, zonder te weten wat er komt, de boot vertrekt om 23.00u ’s avonds.  We kiezen hiervoor, maar de eerste avond hebben we pech.  We staan tiende in de wachtrij en de rij wordt niet helemaal gerespecteerd door andere wachtenden en de medewerkers van de boot. Gefrustreerd staan we met enkele andere gedupeerden om middernacht dus nog steeds aan waal. Maar we geven het niet op ! De dag erna is een druilerige regendag dus besluiten we heel vroeg in de wachtrij te gaan staan. Om 15.00u staan we er als eerste, achter ons komen ‘de bekenden die er gisteren ook waren’ aangedruppeld en het wordt een grappige babbelnamiddag met een toenemende spanning naarmate het vertrekuur nadert.  Er staan achter ons weeral heel veel wagens in de wachtrij en de rij van auto’s die wel een ticketje hebben lijkt vandaag veel langer als gisteren….Om 22.00u starten ze met het laden van alle wagens, ze worden op de ferry bumper aan bumper geparkeerd.  Er ontstaan wat discussies, mensen zonder ticket willen erop en weigeren opzij te gaan, mensen liegen over hun verloren ticket en anderen schuiven geld naar de medewerkers van de boot om erop te geraken.  Maar wij staan samen met de anderen die er de dag ervoor ook waren, als havikken te waken. De medewerkers zijn vandaag wel heel eerlijk en nemen hun taak gewetensvol op ! De laatste wagens worden erop gezet, we zien de vrije meters op de boot krimpen, ons stressniveau staat toch op hoog, onze hoop krimpt ! Maar als alle auto’s erop staan blijkt er plots toch nog wat ruimte over te zijn : om 23.00u ’s avonds zijn er nog 4 extra plaatsjes voor wagens op de boot getoverd. De mensen met wie we al van gisteren stonden te wachten zijn er net allemaal bij, ‘de twee Hollanders’ moesten hiervoor wel herhaaldelijk smeken om hun kleine wagentje in een onveilig gaatje te wringen, maar ze winnen hun stijd en wij zitten allen met een groot euforiegevoel op het schip.  De vier dagen wachttijd bij deze gereduceerd tot twee!! De ferry zit propvol, er zijn te weinig zitplaatsen en het is slapen op de grond, maar we zijn vooral gewoon blij dat we erop zitten! Als we ’s morgens vroeg aankomen in Puerto Raul Marin breekt de zon door… De Carretera Austral ligt terug voor ons open ! 

   

Uiteindelijk zouden we nog een zestal overzetboten moeten nemen op drie dagen tijd…

Intussen geraken we meer en meer zuidelijker, wordt het frisser, wakkert de wind aan en krijgen we de eerste gletsjers in zicht.  De route is meer en meer spectaculair mooi.  We ontmoeten bijna elke dag andere “overlanders”.  Mensen die net zoals wij willen genieten van de pracht van de natuur en op zoek zijn naar avontuur.  Brazilianen, Canadezen, Fransen, Zwitsers, Israëli, Nederlanders en Duitsers, Australiërs, … het houdt niet op.  Vaak is het beperkt tot wat “small-talk”, maar af en toe is er de click die het de moeite waard maakt om elkaar tegen te komen.  Zo geraken we zeer goed bevriend met Alexandro uit Italië, op de motto onderweg met een eigen levensverhaal ! Hij reist net als ons van noord naar zuid, rijdt over dezelfde weg, met dezelfde snelheid en we kruisen elkaar dus meermaals.  Die gaan we nog tegenkomen in Borsbeek, denken we.  Onderweg staan er vaak lifters langs de kant met de rugzak en af en toe nemen we ze mee : dan verhuist Katya mee naar de achterbank bij de 3 kinderen, de lifter(s) mogen op de passagierszetel vooraan en de rugzak(ken) worden op het dak vastgebonden : het is proppen in onze wagen maar we zijn blij als we weer iemand kunnen helpen.

Zo ook trekken we twee keer een auto uit de berm die is weggeslipt van de baan, rijden we over en weer naar een stadje met een kapot wiel van een moto op de schoot van Katya, staan we ons eten af aan een gestrande motard langs de kant van de weg, enz.  Maar evenzeer helpen anderen ons als onze turbo het begeeft, als onze batterij plat is en de wagen niet start of als we hoog in de bergen voor de eerste maal lek rijden na 19000 km… You never know what you’re gonna get op de Carretera Austral !

 

Genieten doen we door het avontuur op zich.  Elke dag is verrassend.  Als we stoppen aan het Parque National Queulat trekken we de bergen in voor een prachtig zicht op de gletsjer van Ventiquero Colgante. Verderop zien de vanop de Carretera twee bergen tegen elkaar botsen en denken : “daar moet een canyon liggen !” Dwars door het kreupelhout, over en door rivieren ploeteren we tot aan wat het begin is van een spectaculaire kloof ! Het staat op geen enkele kaart, het geeft ons het gevoel dat hier niemand ooit geweest is.We klauteren door de rivier en duiken naakt in enkele poelen.  Berenkoud maar o zo puur ! Aan Valle Exploradores rijden we 80km een zijweg in om een glimp op te vangen van de Grosse gletsjer, maar het is te slecht weer om het deftig te zien.  De weg er naartoe was fijner dan het zicht ! We stoppen in Coyhaique en eten een “parillada” : een onwaarschijnlijk lekkere BBQ-vleesschotel die voor je neus op tafel wordt gedropt.  Het sappige Argentijnse steak smelt in onze mond ! Wat een verschil met het koken op ons Coleman-vuurtje in de wind ! En we gaan fietsen : een middagje een paar MTB’s gehuurd en we voelen dat we al lang in onze auto zitten… De benen willen niet meer mee, beuuuu ! Maar wel fijn om nog eens op de fiets te zweten en te ploegen !

 

De Carretera Austral helemaal uitrijden tot de laatste kilometer in Villa O’Higgins lukt ons niet : daar geraken we de grens niet over.  We kiezen ervoor om via Chile Cito terug naar Argentinië te rijden omheen het grootste meer in het zuiden, het Lago General Carrera.  En daar rijst een probleem : Katya is verliefd ! “Concurrentie in het spel !”, denken we met zijn allen, maar het gaat over het meer: ze wil er niet weg.  Hunkerend met een zwoele blik kan ze uren apegapen naar de schoonheid van dit stukje wereld.  Fonkelblauwgroen water laat de omliggende bergen schitteren, de gletsjers loeren achter elke bergwand, telkens worden we opnieuw omvergeblazen, letterlijk en figuurlijk !

En toch : wetende dat er nog zoveel andere mooie plekken op ons wachten duwen we terug de gaspedaal in.  En we worden inderdaad beloond.  We trekken nog te voet de bergen in aan Chile Cito, passeren de grens met Argentinië aan de Paso Rio Jeinimeni, slapen moederziel alleen op een verlaten weg in een prachtige canyon, hernemen sinds lang de “Routa 40” in Argentinië, maken hotdogs op houtvuur, ontdekken 8000 jaar oude handtekeningen in de grotten van de Rio Pinturas en beseffen welke dikke gelukzakken we weer zijn omdat we dit alles met ons gezinnetje te mogen meemaken.

   

En nu naar het Parque National Los Glaciares !

Wordt vervolgd !

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking