Reisverhaal «Don't drive faster than your guardianangel can fly»

Centraal - Turkije | Turkije | 0 Reacties 02 Februari 2008 - Laatste Aanpassing 09 November 2012

Hoogst onaangename ontmoeting om 04h28…

Na de berichtgeving over de onwaarschijnlijke gastvrijheid die we in Turkije mochten ervaren willen we jullie op de hoogte brengen van een incident die eveneens indruk maakt op ons, zij het dan eerder in negatieve zin.

Aangezien ik altijd al op alle vlak volledigheid heb nagestreefd, zal ik jullie de ruimere context niet onthouden.

De aandachtige reisblog-opvolger weet dat wij ingesneeuwd zaten in Göreme, een dorp in hartje Capadocië. Dit vond ik letterlijk fantastisch. Altijd al heb ik het romantische idee gekoesterd dat het maatschappelijk en economisch leven in de soep zou draaien door winters noodweer. In zo’n situatie worden een hele boel geschreven en ongeschreven regels onbruikbaar of moeten ze noodgedwongen met de voeten worden getreden…
In Kemal’s guesthouse leerde de TV ons dat vele Turkse wegen potdicht zaten en dat over het hele land bestuurders ergens tussen punt A en B gestrand waren. We bleven nog een dagje extra.

Woensdag informeerden we ons bij verschillende mensen en schatten onze kansen in. “I would not recommend you my friend. Stay in Göreme. One day, two day, maybe week…” We wisten dat het op bepaalde plekken moeilijk zou kunnen worden maar de Göremezen leken ons ook niet de meest objectieve raadgevers. Iedereen kent wel iemand die ons graag in zijn guesthouse zou willen.

We besloten het te proberen…
We deden 3 sneeuwketting-verkooppunten aan maar we kregen overal te horen dat onze bandenmaat niet erg courant is in Turkije en dat we bijgevolg het passende schoentje niet gauw zouden vinden. Geen nood, de 4X4 functie in combinatie met de terreinbanden zouden de kettingen ruimschoots compenseren.

Hoewel de sneeuwruimers ons waren voor geweest lag er nog een harde laag sneeuw op de weg.  Desalniettemin konden we vlot doorrijden en kruisten sporadisch een andere automobilist. Hier en daar zagen we een achtergelaten auto of vrachtwagen in de graskant en middenberm. Die stonden er van gisteren toen de sneeuwruimactie nog niet op volle toeren draaide. Na 50km waren de wegen normaal berijdbaar. We reden tussen twee hoge sneeuwmuren maar geen vlokje op het asfalt te bespeuren.. Ik was nog niet verzadigd en hoopte dat me nog wat sneeuwplezier zou worden gegund.

En ja hoor… Even later worstelden we ons door dikke pakken wit poeder. Constant schakelend tussen 2 en 3 kropen we door het wisselende winterse landschap. Na 7 uur ploeteren vond zelfs ik het niet erg dat we ons een 700 tal meter lager bevonden en we de sneeuw achter ons lieten. Het urenlang concentreren begon door te wegen en we zouden het einddoel Antakya niet meer halen.

Om 22h verlieten we de snelweg en parkeerden voor een restaurant. Er stonden nog een 30 tal vrachtwagens en enkele personenwagens. Zoals gewoonlijk slapen we niet als roosjes in onze wagen. Deels door de kou, deels door de krappe slaapkamer en deels omdat we op ons hoede zijn. Na enkele uren dommelen worden we wakker en loopt er iemand rond de auto. Geen probleem. Weer enkele uren later maakt Delphine me wakker. Ik hoor stemmen. Drie mannen lopen rond de auto. Ze proberen de deur open te maken en schijnen met een zaklamp in de wagen. Ik trek het gordijntje weg en sla hard op het raam. De mannen schrikken zich een bult en lopen weg naar hun auto die schuin achter ons staat.
Ik klauter van ons slaapplateau op de voorzetel en doe vlug wat kleren en mijn schoenen aan. Ondertussen zijn ze teruggekomen en roepen/ zeggen vanalles die ik niet begrijp. Ze wijzen constant naar mijn achterwielen. Ongelofelijk hoe snel hersenen werken op zo’n moment. Ik begreep dat ze het op de auto hadden gemunt maar verstond niet hoe ze te werk wilden gaan. Ik open de deur minimaal en kijk vlug naar achter… Ik wou de deur weer dichtslaan en wegrijden.

De rest gebeurde in enkele seconden tijd. Een van hen had mijn deur al vast. Ze stonden alle 3 net naast me. De linkse probeerde me aan mijn arm uit de auto te sleuren. Ik gaf hem een stamp tegen zijn borst en begon onwaarschijnlijk hard te brullen. De middelste haalde een revolver uit zijn jas en richtte die op mij.

In een fractie maak je een afweging. Ik bleef stampen naar de ene die me vast had, brullen en claxoneren. Uit de auto stappen waar Delphine in zat was zeker geen optie. Ondertussen hadden zij haar ook gezien. Plots wisten ze ook niet meer hoe ze het voor elkaar zouden krijgen en liepen ze weg, hun auto in en met gedoofde lichten stoven ze weg. Het was een Volkswagen Passat nieuw model en ik had een deel van de nummerplaat kunnen zien.

Nog niet beseffend wat er precies gebeurd was moesten keuzes worden gemaakt. Blijven of rijden. Al rijdend voelden we ons relatief veilig. De autosnelweg lag er verlaten bij. De enkele wagens die we zagen (zeker die ene op de pechstrook) zorgden voor spanning. Na 2 uur rijden reden we net voor Antakya in een politiecontrole. Delphine was zo bang geweest dat ze de politiemannen niet vertrouwde.

Ze spraken geen Engels en ze raadden ons aan om in het centrum naar het politiebureau te gaan.

Het deed ons goed om in het politiebureau te zijn. Met handen en voeten legden we uit wat er was gebeurd. De communicatie liep moeilijk maar ze gaven ons te kennen dat ze met de info iets konden aanvangen en dat ze de daders wel zouden pakken. Na lang wachten, moest ik mijn verhaal telefonisch overdoen aan een juffrouw die het Engels min of meer machtig was. Uiteindelijk vroeg ze waarom we eigenlijk naar de politie waren gestapt? Er was toch niets gestolen en er was niemand gewond? En wilden we een klacht indienen?

Ik dacht dat we daar al 3 uur mee bezig waren… Ik vroeg haar wat het verschil maakt tussen een ja en een neen op haar laatste vraag. “In het eerste geval schrijven we een verslag in het tweede geval niet en mag u direct vertrekken… Wij vinden dit geval niet zo belangrijk.”

Buiten het louterend effect en een goed ontbijt had de visite aan de politie een veilige parkeerplek opgeleverd. Maar daarmee is het hoofdstuk voor hen dan ook afgesloten.


De laatste dagen hadden we al gedacht dat we onze reisroute zouden moeten aanpassen. De politieke situatie in Oost-Afrika en Kenia in het bijzonder, de vermoorde Belgen in Jemen, de spanningen tussen Israël en Egypte, het aflassen van Paris-Dakar…

Wij willen geen onverantwoorde risico’s nemen. We vinden ook dat we een verantwoordelijkheid hebben naar de thuisblijvers toe. Het kan niet de bedoeling zijn dat onze ouders, broer en zussen zich acht maanden zorgen moeten maken.

Jullie begrijpen wel dat wat ons deze nacht overkwam niet echt bevorderlijk is voor het vertrouwen.

Wij zijn blij dat we - op enkele kleine schaafwonden na - ongedeerd zijn en dat ze er niet vandoor zijn kunnen gaan met ons hele hebben en houden.

Toch laat deze gebeurtenis een wrange nasmaak achter. Delphine die zag hoe die mannen me uit de auto probeerden te sleuren. Ze is erg onder de indruk., is bang en heeft er geen zin meer in. Boven alles primeert nu het veiligheidsgevoel.

Ik zelf zit eerder met een soort kwaadheid. Hun stomme actie heeft een grote invloed op Delphine en op onze verdere plannen. Het is voor ons beiden frustrerend dat die drie mannen op 5 min tijd kunnen overhoop halen waar we zolang voor gewerkt en naar uitgekeken hebben.

We willen nu even ergens terplekke blijven, alles rustig laten bezinken en beslissingen nemen.
 
Tot slot nog dit. Ooit hoorde ik op de radio een documentaire over een Mount Everest beklimster. De klimster had heel erg afgezien en door lichamelijke klachten af en toe een stuk op haar stappen moeten terugkeren. Ze zei: “ Het vraagt meer moed om rechtsomkeer te maken net voor je top bereikt dan op dat moment door te zetten en de top te bereiken met alle gevolgen van dien.”
Ik vraag me af als dat ook geldt als je nog maar aan de voet van de berg staat…

Hou je haaks en zorg voor elkaar! Dat doen wij ook…