Reisverhaal «Emirdag & sprookjesachtig Cappadocië»

Centraal - Turkije | Turkije | 0 Reacties 29 Januari 2008 - Laatste Aanpassing 09 November 2012

Na Emirdag reden we verder richting Cappadocië. We namen de kleine weggetjes doorheen het Turkse binnenland in plaats van de grote autosnelwegen, waar we al gauw droevig van worden. We passeerden heel wat gehuchten die er bijna spookachtig leeg bij lagen. Het is dan wel winter en misschien normaal dat je niemand op de velden aantreft maar wij zagen werkelijk niemand, of toch bijna niemand. We ontmoetten een man die lange tijd in Lyon gewoond en gewerkt heeft maar nu terug in Turkije is. Als we hem vragen waar iedereen is, zegt hij: Ils sont tous en Europe, tous tous tous! Als we hem vertellen dat we uit België komen wijst hij naar dorpen verderaf en vertelt ons dat er een heel dorp verhuist is naar Gent. We bevinden ons op 5 km van Emirdag. Hij vertelt er nog bij dat we zeker in de zomer eens moeten terugkomen want dan kan je hier over de koppen lopen! Iedereen keert dan terug naar zijn geboortedorp voor de vakantie. Ik vertel hem op mijn beurt dat ik tijdens het eerste trimester les gaf aan kinderen die voornamelijk uit Turkije komen en dat er een groot percentage kinderen ook afkomstig is van Emirdag.
Even laten op de trip naar Cappadocië willen we de weg vragen maar een truckchauffeur vertoont wilde gebaren van achter zijn voorruit… even stoppen? We dachten dat we in de weg stonden voor hem maar hij zag ons Belgisch nummerteken en nodigt ons met gebarentaal en enkele mondjes Frans uit om te komen eten. Hij heeft lange tijd een pittazaak gehad in Molenbeek. Ekmek, cay! We krijgen naast brood en thee een heerlijke kippen- en vleespita. We zeggen niet zoveel, de twee mannen kijken naar ons en hebben er plezier in om ons te zien eten. We ervaren weeral een enorme gastvrijheid. Na een klein uurtje gaan we terug de baan op, deze keer rijden we door tot in Gömere, een stadje in het wonderbaarlijke landschap van Cappadocië.

Het landschap is ontstaan doordat miljoenen jaren geleden een aantal vulkanen een laag tufsteen, as en modder uitspuwden over een vlakte. Gedurende de jaren die volgden, deed de erosie haar werk en onstond het machtige landschap van Cappadocië. Valleien vol pilaren en kegels in geweldige kleurschakeringen, veroorzaakt door de aanwezige mineralen, werden geschapen. Het zachte, goed te bewerken tufsteen werd door de plaatselijke bevolking uitgehouwen en zo ontstonden vele ondergrondse steden. Tijdens het begin van het Christendom vluchtten veel bewoners voor de Romeinse vervolgingen naar deze steden en bouwden prachtige, met fresco’s versierde kerkjes. Onze lonely planet vertelt ons dat we hier prachtige wandelingen kunnen maken dus beslissen we om hier enkele dagen te blijven. We vinden een leuk guesthouse ‘Kemal’, gerund door een Koerdische Turk en een Nederlandse vrouw. We voelen ons best wel thuis en dromen zelf al weer volop van een eigen guesthouse. Een ‘open’ huis waar iedereen zich welkom voelt en waar heel veel verschillende nationaliteiten elkaar ontmoeten. Alleen nog een bestemming vinden… misschien wel Gent ;-) Een mens mag al eens dromen.

De volgende dag genieten we van het heerlijke ontbijt en trekken de ‘duivenvallei’ in. Het is koud maar het zonnetje schijnt heerlijk en de omgeving spreekt tot de verbeelding. 

Barbara, de uitbaatster van het guesthouse geeft ons heel wat informatie over wat er te zien is in de buurt en zo rijden we ook naar Rose Valley en sunsetpoint. We maken er nog een kortere wandeling en zien de zon al ondergaan om 17h. Het hele landschap verandert van kleur, het is hier echt prachtig (maar koud).
Terwijl we toch op hotel zitten, besluiten we om ons eens te smijten en we gaan uitgebreid gaan tafelen in ‘De Orient’, een restaurant niet zo ver van ons hotelletje. Een 4-gangenmenu voor 18 YTL, dat is ongeveer 10 euro!
Moe maar meer dan voldaan slapen we in het cave-hotel, onze kamer is uitgehold uit de tufsteen en erg romantisch. In plaats van 1 nacht blijven we er uiteindelijk 3 nachten maar we hebben het hier echt naar onze zin. We ontmoeten ook Canadezen die hier in hetzelfde hotel verblijven en Jeroen vraagt hen honderduit over hun land. Ik weet dat het hoge noorden een passie is voor hem maar ik merk nu dat het veel meer is dan dat. Als er zoiets bestaat als reïncarnatie dan was Jeroen in een vorig leven zeker een jager in de bossen van Canada. Ik zelf zal wel eerder op een kameel gezeten hebben.

De laatste dag in Cappadocië wandelen we nog doorheen ‘Love Valley’. Vanwaar de naam komt bespaar ik jullie, de foto’s spreken voor zich. We worden de hele tijd vergezeld van een hond die ons op tijd en stond de juiste weg toont. Er lopen hier nogal wat van die beestjes en telkens we een puppie zien, willen we die meenemen maar ja, dat zou nu eenmaal niet zo handig zijn. Daarbij krijg je die zonder paspoort ook niet over de grens en we moeten er nog een aantal passeren… 

Overmorgen (woensdag) plannen we om de grens met Syrië over te steken. We kunnen er maar een weekje blijven want per week betaal je 120 dollar dieseltaks en dat is nogal veel. Op het plan staat alvast Aleppo, Damascus en Crac des chevaliers, voor de rest laten we ons wel verrassen.

We hoorden vandaag ook het nieuwe geweld in Kenia… Het is niet altijd even goed voor onze gemoedstoestand en brengt nogal wat zorgen met zich mee. We houden er dan ook rekening mee, dat als het zo blijft of escaleert, dat de plannen zullen moeten worden aangepast.