Reisverhaal «In het spoor van de Inca's»

reis rond de wereld in ca. 365 dagen | Peru | 0 Reacties 19 Juni 2012 - Laatste Aanpassing 19 Juni 2012

Machu Picchu is de verloren Incastad in het midden van de jungle. Toen de Spanjaarden in de 16e eeuw geheel Zuid-Amerika kolonialiseerden hebben ze gelukkig Machu Picchu nooit gevonden, waarschijnlijk door zijn verborgen ligging. De enige mogelijkheid om er vandaag de dag te geraken is met de trein. Een dure aangelegenheid voor de toeristen, voor de Peruvianen wordt aan de toeristentrein een aparte coupé gehangen. Toeristen betalen in dollars, de Peruvianen in soles…  Hetzelfde nominaal bedrag, maar een wereld van verschil. Ondanks het feit dat Machu Picchu big business is, is het een must, zeker als men toevallig eens in de buurt is.

’s Morgens in alle vroegte (u dacht dat wij altijd lekker uitsliepen) betraden we de ruïnes. Zoals bij alle wereldberoemde sites, overstijgt je het gevoel van herkenning. Je kent het beeld van de ruïnes, en als je er staat, moet je toegeven dat het beeld blijkt te kloppen. Hetzelfde bijvoorbeeld als bij de Eiffeltoren, of het operahuis van Sydney, of het concertgebouw van Brugge. Toch blijft het imposant. We blijven ons nog steeds verbazen over de prachtige zaken die we te zien krijgen.

We hadden een speciaal ticket gekocht waarmee we de berg bij de Machu Picchu mochten bestijgen. Mochten, want het aantal bezoekers is gelimiteerd. Die dekselse toeristen die van thuis uit maanden op voorhand alles vastleggen en reserveren, kopen alle kaarten op.  Wij weten nog niet waar we volgende week precies gaan zijn. Maar soit, we hadden ons ticket toch nog beet en gingen de berg beklimmen.

Twee uur trappen doen, twee uur zonder een stuk vlak, enkel trappen. Geen mooie trappen, men kan er gerust nog enkele klinkers kopen om het pad te plaveien. Steeds hoger, uitzonderlijk wat lager. Laat ze maar komen, Grietje, die trappen. Na twee uur strompelden we boven en konden we eindelijk genieten van het ultieme uitzicht en van onze Inca-kola. Een knalgele frisdrank, ziet eruit als vergif, maar smaakt naar kauwgom en is razend populair in Peru.

Na een goed uur dalen, konden we de vele huisjes op de site verkennen. Een precieze betekenis voor de stad is er nog steeds niet, het mysterie blijft. Vanop een uitzichtpunt lieten we de Machu Picchu op het eind van de dag helemaal in ons opgaan. Een hemelse stukje aarde.

De Machu Picchu werd ’s avonds bekroond met de Machu Pizza. Bij de rekening probeerde men ons er op te leggen met een taks die we nog zouden moeten betalen. De meeste  toeristen betalen ze zonder argwaan, maar wij wisten beter. Toen we van ons oren maakten, bleek dat de taks “niet verplicht te betalen was”. Interessant gegeven, een taks die niet verplicht is. Twee avonden op rij probeerden ze het in verschillende restaurants, niet verwonderlijk in zo’n toeristennest. Tweemaal zonder geluk, en zonder lang aandringen. De Peruvianen hebben van hun doorzettende Aziatische collega’s nog veel te leren.  


 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Aguas calientes»

In het spoor van de Inca's (16)

19 Juni 2012 | reis rond de wereld in ca. 365 dagen | Peru | Laatste Aanpassing 19 Juni 2012

  • Hier mochten we eigenlijk niet binnen

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking