Reisverhaal «Wat als....»

reis rond de wereld in ca. 365 dagen | Vietnam | 0 Reacties 13 November 2011 - Laatste Aanpassing 13 November 2011

 Wat als “Mijn Restaurant” zou verlopen volgens de Vietnamese spelregels? Zo zou het gebeuren:

Vanessa en Diederik willen een restaurantje openen in Brugge. Ze huren een pand in de Langestraat. Wat opzoekwerk in de Guide Michelin leert hen dat “de Karmeliet” beste wel goede commentaren krijgt. Ze hebben alvast een goede naam gevonden voor hun nieuwe zaak! Nu nog het logo boven de deur zonder enige schaamte kopiëren en hun nieuwe sterrenzaak kan starten. Kleine zelfstandigen als ze zijn, besluiten Diederik en Vanessa om zoveel mogelijk zelf te doen. Vanessa, wijd en zijd gekend voor haar kookkunsten (“in het kookboek stond echt dat die asperges 20 minuten moesten koken”) besluit om in de potten te roeren in de nieuwe Karmeliet. Diederik, wijd en zijd gekend voor zijn legendarische vriendelijkheid (je zou die glimlach moeten zien als hij voor de tiende keer in 10 meter een taxichauffeur bedankt voor de niet bewezen diensten) wordt de nieuwe maître.

Vanessa en Diederik staan er uiteraard niet alleen voor met hun nieuwe uitdaging. De hele (extended) familie wordt ingeschakeld om aan de markt in Brugge met hun brommertjes argeloze toeristen op te pikken om hen massaal in “De Karmeliet” te laten eten. Aangezien Diederik en Vanessa niet gierig zijn, krijgt elkeen die rijke Japanse toeristen kan lokken, een paar dollar cadeau, die worden dan op de rekening gezet als “tax and service charge”. Het enige waarin “De Karmeliet” op “De Karmeliet” lijkt, is uiteraard de rekening: kwaliteit moet betaald worden!

Aangezien Diederik en Vanessa net terug zijn van een reis in Azië, zou er een Aziatische touch in het menu zitten, zodat het dessert uit doerian bestaat. Doerian is Aziës meest gegeerde vrucht, helaas verboden op het vliegtuig wegens de niet te harden geur. Vanessa en Diederik hadden zelf veel plezier beleefd aan het stukje fruit, toen ze er eentje (= 1,5kg) hadden gekocht in Hanoi. Na drie maanden wennen aan de geur dachten ze dat de tijd rijp was om het eens te proeven. Gewapend met latex handschoentjes namen ze een eerste hap. De textuurloze, stinkende doeriantroep deed hen echter kokhalzen. Een tweede hap konden ze alleen nemen als ze hun neus dicht hielden. En derde hap kwam er niet meer… Die avond hebben ze een Vietnamese dakloze ongetwijfeld een doerianfestijn bezorgd.

Deze “wat als” enkel om jullie te vertellen hoe moeilijk het bleek om in Hanoi een hotel te vinden. Telkens je een hotel (of een restaurant, of een winkel, of een reisbureau…) zocht, werd je in dezelfde straat geconfronteerd met talrijke copycats, die vaak een groter uithangbord hadden dan het origineel. Zonder het straatnummer vooraf op te zoeken,wist je nooit waar je uitkwam.

De grootste “attractie” van Hanoi konden we echter niet bezoeken, omdat het echt gesloten was. Elke dag bezoeken normaalgezien duizenden mensen het gebalsemde lichaam van de grote Vietnamese roerganger Ho Chi Minh. Hoewel “Oom Ho” zelf liever wou gecremeerd worden, ligt hij al bijna 40 jaar niet bepaald rustig in zijn mausoleum. In oktober en november gaat hij er wel jaarlijks even tussen uit: tijdens zijn reisje naar Rusland wordt hij opnieuw in de was gezet om daarna terug in volle glorie (Vietnamese) toeristen te begroeten.

Na vier weken “Good Morning, Vietnam”, werd het de hoogste tijd voor “Goodbye Vietnam”. Andere oorden lonkten!

 

 

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking