Reisverhaal «Las minas @ Potosi»

Zuid-Amerika | Bolivië | 0 Reacties 19 Januari 2014 - Laatste Aanpassing 19 Januari 2014

Potosi (UNESCO), de hoogste stad van de wereld en dat op 4090m. Vooral bekend om de (zilver)mijnen in de berg Cerro Rico. Vroeger was het de grootste en de rijkste stad van Zuid-Amerika. Er zijn vele kerken en mooie oude gebouwen maar de meeste rijkdom lijkt verdwenen.

In de jaren 1980 werden alle staatsmijnen gesloten en gingen de mijnwerkers over op een systeem van coöperaties, waarbij de mijnwerkers onder zelfbestuur werken. Het erts wordt gewonnen en verwerkt tot een poeder van zink, lood en zilver, het merendeel wordt geëxporteerd. Ondertussen zijn de mijnen bijna uitgeput en leeft de stad deels door het toerisme: oa. door reizigers in de mijnen rond te leiden.

Ik deed dan ook een tour door de mijnen. Ik koos bewust een agentschap (Big Deal tours) dat uit ex-mijnwerkers bestaat, ook al was dit het duurste (15€). Voor het vertrek moest iedereen 'op eigen verantwoordelijkheid' ondertekenen... . We passeerden langs een marktje en wie wilde, kon wat spullen voor de mijnwerkers kopen. Ik kocht frisdrank en coca-blaadjes. We kregen een sexy outfit: een helm, vest, broek, botten en een rugzakje. We bezochten eerst een fabriek waar de mineralen bewerkt worden, wat een geur!! Wetende dat er mensen 10 tot 12u per dag én kinderen werken... . Hierna gingen we naar de mijn 'Rosario' (op 4500m hoogte), gezien het regenseizoen staat deze deels onder water. Niet simpel: kijken waar je loopt én zorgen dat je je hoofd niet stoot (écht iets voor mij, ging dan ook enkele keren in de mist...), gebukt lopen, soms bijna kruipen, regelmatig wat ademnood door het vele stof en/of hoogte en dat voor zo'n 3u. Soms was het best eng, vooral als we via verschillende 'ladders' naar steil boven moesten klimmen. Gezien het zaterdag was, waren er niet zo veel mijnwerkers aan het werk maar dat vond ik niet zo erg, voelde mij zo al genoeg 'toerist'. Degene die aan't werken waren, waren tussen 2 en 3u 's nachts begonnen en ze werken gemiddeld zo'n 8u per dag. Zonen werken vanaf 10 jaar mee, ze starten als loopjongen. De mijnwerkers zijn wel oprecht blij met de cadeaus die ze krijgen en nuttigen ze meestal meteen. Iedere vrijdag offeren ze alcohol, sigaretten en coca-blaadjes bij Tio, een schoon figuur :-) Iedere mijnwerker heeft zijn eigen werkplaats en deze wordt door de anderen gerespecteerd. Degene die waardevol mineraal weet te vinden heeft geluk en kan best rijk worden. De meeste halen gemiddeld een ton per dag uit de mijn, deze moet dan natuurlijk nog wel bewerkt worden. Een ton bevat, na bewerking, zo'n 20 à 60 kilo zilver. Een bezoek aan de mijn is geen fijne maar wel een boeiende ervaring!

Ik heb in Potosi gelukkig bijna geen last van de hoogte, ik merk wel dat er minder zuurstof is maar ik heb geen hoofdpijn of andere kwaaltjes. Iedereen lijkt hier wel meer te slapen, gemakkelijk een 10u per nacht :-)

Buiten de mijnen en de stad verkennen is er hier niet zo veel te beleven, ik reis dus vanavond (18u) al verder naar Sucre, zo'n 4u noordelijker. Mijn busticket was de helft goedkoper dan het vorige, Ik betaalde nu de volle 2€ :-) ik ben dan ook benieuwd wat mij deze keer te wachten staat :-) Ik probeer iets te laten weten als ik er ben maar no worries als jullie niets horen want het internet is in Bolivia erg wisselvallig.

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Potosi»

Potosi (51)

19 Januari 2014 | Zuid-Amerika | Bolivië | Laatste Aanpassing 19 Januari 2014

  • Las minas - onderweg
  • Potosi
  • Potosi
  • La mina de Rosario - el tio de mineros

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking