Reisverhaal «Van Kazachstan tot in... Kazachstan»

bestemming Mongolië | Kazachstan | 0 Reacties 09 Augustus 2011 - Laatste Aanpassing 09 Augustus 2011

 

Hallo allemaal!

Het is weer even geleden dat we nog iets op de site gezet hebben... wat wil zeggen dat we volle 100% bezig waren met genieten.

Na ons papierwerk in Almaty vertrokken we met volle goesting richting Kirgizië, een land dat grotendeels uit bergen bestaat. We hadden ervoor gekozen om de grensovergang in het Oosten te nemen: prachtige vallei die uitkomt in Karakol, de plek waar we wilden gaan wandelen. De weg bleek inderdaad schitterend te zijn. Wat minder interessant was, was dat de grensovergang voor minstens anderhalf jaar gesloten is... Stonden wij daar mooi, Kirgizië binnen handbereik, en toch mochten we niet. We hebben nog gedacht om ons als hoge officieren te verkleden, want die mochten wel de grens over. Vervelend, want dat betekende dat we een omweg van meer dan 1000km (2 dagen rijden voor ons) moesten maken om toch nog in Karakol te geraken (dat op nog geen 60km van de grens lag).

Dus, terug richting Almaty om daar de grote grensovergang richting Bishkek te nemen. Goed doorgereden en zoals gepland twee dagen later in Karakol aangekomen. In Karakol is er zelfs een “Tourist Information Centre”, dus als doorwinterde toeristen zijn wij ons daar gaan informeren. Ze legden ons uit dat er een toffe wandeling was naar een meertje ten zuiden van Karakol. Er zou echter wel één klein steil stukje tussenzitten... Wat zij uitlegden als de “standaardwandeling”, bleek echter een stevig iets te zijn.
De eerste dag was rustig, pas tegen de middag begonnen met wandelen, en 's avonds een mooie kampeerplek gevonden. De volgende dag begon het klimmen, 1100m op een zo'n 3km. Met veel gehijg en gepuf tot boven aan het meer geraakt, waar we getrakteerd werden op prachtige uitzichten. Dag drie ook nog serieus klimmen. De pas die we over moesten lag op bijna 4000m. En ook daar weer: wat een uitzicht! Mijlenver besneeuwde bergtoppen. Maar wat achter de pas kwam, deed ons wel even slikken.

En nu is het enkel en alleen even voor mezelf (Lynn) dat ik spreek:
Shocktherapie helpt niet tegen hoogtevrees. Wat voor ons lag was één van die hellingen die je in de verte kan zien liggen en denkt: “Blij dat ik daar niet naar beneden moet”. Probleem was dat we nu dus wel naar beneden moesten. Het was óf naar beneden óf de hele weg terugwandelen. Er waren twee manieren: via de sneeuw of via de losliggende steentjes. Geen van beide leek optimaal, maar boven was er ondertussen ook een Kirgizische gids aangekomen en die zei dat de sneeuw absoluut geen probleem was. Dus wij via de sneeuw. Gilles eerst, gezicht naar de sneeuw en gaten sjottend om onze voeten in te steken. Ik als tweede, met een bang hartje en dichtgeknepen billen. Helemaal verkrampt hing ik daar aan den berg. Ik begreep ook al snel waarom de gids die we boven waren tegengekomen het een makkie vond: die deed twee stappen, schoof dan twee meter naar beneden, nog wat stappen, weer schuiven, en beneden de sneeuw van zich afkloppen, “no problem”. Een Russische groep die we beneden aan de helling zagen, vroeg dan weer waarom we geen helmen en ijsbijlen bijhadden... Tja. Ook al heb ik er heel lang over gedaan (Gilles heeft lang moeten wachten), ik ben beneden geraakt. 1-0 voor mij, ook al ben ik mijn hoogtevrees nog niet kwijt!

De vierde dag werden we getrakteerd op regen. En omdat het pad opeens verdween, werd het een interessante route over bergflanken, kleine boomstammetjes die over de rivier lagen, koeiensporen, ... Beneden in de vallei aangekomen, hebben we onszelf verwend met een duik in de warmwaterbronnen. En daarna nog een stevige wandeling tot aan het eerstvolgend dorp van waar we een bus zouden nemen terug naar Karakol. Net voor het dorp stopte er een klein Russisch busje dat ons een lift wou geven. Perfecte timing. Moe maar voldaan aangekomen in Karakol. En we moeten het toegeven, het was één van de mooiste wandelingen die we ooit al gemaakt hebben.

Terug in Karakol merkten we dat de band die we hadden laten plakken, terug fit was. Op zich niet erg, maar tijdens het vervangen van de band (rechts vooraan), zagen we voor het eerst dat de veer gebroken was. Misschien was dit al veel langer, maar we hadden er nog geen last van gehad. In een garage in Karakol viel echter het verdict: voor een nieuwe veer moesten we naar Bishkek (de hoofdstad). Niet zoals gepland: we wilden kleinere wegen nemen tot aan de grens met Uzbekistan. Maar, wat moet dat moet, dus wij naar Bishkek. Na een lange dag zoeken in Bishkek (met de hulp van iemand van de guesthouse die voor ons vertaalde) bij een afdeling van ARB (een tuningsmerk) terecht gekomen. Daar hadden ze de veren ook niet op voorraad, maar daar liep toevallig iemand rond die wel een oplossing wist. Jeff, een Amerikaanse man die al 10 jaar in Kirgizië woont en werkt, heeft ons naar een garagist gebracht die hij kende en die degelijk werk levert. Uiteindelijk werd er nog iemand bijgehaald, Sergei, om het vertaalwerk te doen. Jeff sprak namelijk Kirgizisch en Engels, maar de garagist sprak Russisch, dus er was nog een tussenpersoon nodig. Het bleek een toffe bende te zijn en onzen Bob zijn voorste veren zouden vervangen worden. Toen we de auto konden ophalen zei de garagist echter dat we een “big problem” hadden. De bushes die we in Litouwen hadden laten vervangen waren al weer om zeep... Dus, we zouden nog enkele dagen langer in Bishkek blijven. Toen we enkele dagen later kwamen informeren bleek dat ook de schokbrekers alle vier aan het lekken waren. Balen, nog wat extra dagen in Bishkek om ook de schokbrekers weer in orde te laten brengen. Het geluk was wel dat we met een gezellige bende in de guesthouse zaten, vooral fietsers. Zij zaten bijna allemaal op visums te wachten, dus we waren niet alleen.

Door zo lang in Bishkek te hebben gezeten (een week) schoot er minder tijd over om de rest van het land te zien. Na Bishkek hebben we nog een mooi stuk weg gereden tot aan de grens met Uzbekistan. Deze grens was wel open, zelfs op zaterdag. Het was boeiend om te zien dat zeker niet alle “stannekes” hetzelfde zijn. Uzbekistan was op heel wat vlakken anders dan Kyrgystan: ze gebruiken er geen cyrillisch schrift, mensen zien er meer Turks uit dan Aziatisch, het was er heel wat vlakker, ... Eén van de knapste dingen aan Uzbekistan zijn de steden: die zijn bezaaid met prachtige bouwwerken die dan vaak nog eens bezet zijn met tegeltjes in alle soorten blauw. Wij hebben Samarkand, Bukhara en Khiva bezocht en je zou er haast niet van opkijken mocht Alladin op zijn vliegend tapijt in die steden voorbij komen vliegen. Het was er niet alleen mooi, maar ook snikheet. De temperaturen in de auto gingen van 45°C in de schaduw tot 58°C in het zonneke... Baken en braden dus. Maar, niet alle steden in Uzbekistan doen u terugdenken aan langvervlogen Zijderoute-tijden. Mojnaq kent een andere soort attractie: het ontbreken van het Aralmeer. In de jaren 60 was Mojnaq een bloeiende havenstad. In de jaren 70 begon daar echter verandering in te komen: de kustlijn trok elke keer iets verder weg. Vandaag de dag ligt de kustlijn op zo'n 180km van Mojnaq, wat er voor zorgt dat er enkel wat roestige schepen in het zand overblijven. Het was behoorlijk confronterend om te zien hoe het ontbreken van water de volledige economie van de stad vernietigd heeft en armoede met zich heeft meegebracht.

Na Mojnaq volgde een lange weg door de woestijn tot aan de grens met Kazachstan. Ook die was open, zelfs op zondag. En vanaf de grens was het een lange, stoffige en slechte weg tot in Aktau, een grote havenstad aan de Kaspische Zee. En hier zitten we nu, te wachten op de ferry om de oversteek te maken naar Baku, Azerbeidzjan. En aangezien hij er nog niet is, maken we gebruik van de tijd om jullie op de hoogte te houden! Dus, de wachttijd wordt nuttig besteed, iedereen blij!

Tot hoors



 

 

 

 

 

Fotoalbums van Kazachstan

Van Kazachstan tot in... Kazachstan (21)

09 Augustus 2011 | bestemming Mongolië | Kazachstan | Laatste Aanpassing 09 Augustus 2011

  • Uzbekistan: Samarkand
  • Kirgizie
  • Uzbekistan: de schepen in Mojnaq
  • Uzbekistan: Samarkand

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking