Reisverhaal «kasane»

3 maanden tour door Zuidelijk Afrika | Botswana | 0 Reacties 11 Augustus 2016 - Laatste Aanpassing 18 Augustus 2016

Kasane, hier wou ik zeker terug komen. Het stadje heeft een vriendelijke en tegelijk wilde look. Het is enerzijds druk door de winkels, levendige handelsaktiviteit van kraampjes op straat, het overvolle van toeristen die hun voorraad hier komen inslaan voor ze de wildernis intrekken, maar anderzijds heeft het toch nog iets wilds... Op straat tussen de lokale bevolking, de bezoekers en het gewoel lopen rustig her en der wrattenzwijnen te flaneren en bavianen te keuvelen alsof mens en dier hier één zijn.

Dat vond ik bij onze vorige reis al zo geweldig en trok me aan om terug te keren.

Het national  park Chobe was toen ook 1 van mijn favorieten door het natuurschoon : bossen en moerassen, riviergebied alles is hier aanwezig van natuurschoon. Alleen vond ik het toen al een ramp om in het nationale park rond te rijden met eigen vervoer. We kwamen toen vast te zitten in het dikke en losse zand. Ik dacht dat Marc de natuur deze keer de baas zou kunnen door zich voor te bereiden op deze zware duinenrit om wild te kunnen spotten door het volgen van de 4x4drive-cursus een paar weken geleden. Dit was echter slechts een illusie, hij heeft nu wel een 4x4drive-attest, maar niet de skills. Er waren trouwens geen oefeningen bij waar hij kon trainen op heuvels met zeer dik zand waar je zo in wegzakt als je iets te traag rijdt.

Dus onze drive in -het by the way ook nog pokkedure park wat parkfees betreft (280pular per dag, wat neerkomt op zo'n 23euro/dag voor selfdrive)-is uitgedraaid op een regelrechte flop gisteren. We zagen wel een roanantilope (zeer zeldzaam), een bende giraffen, wat parelhoenen en een met gele lellen voor de balts gehulde lapwing (vogel) maar misten de grote show. Aan de rivier zaten blijkbaar parende leeuwen, maar wij geraakten niet tot de plek van de actie omwille van de ondoorrijdbare bodem.

Resultaat allebei super teleurgesteld en al vroeg in de namiddag weer uit het park, spijts de hoge inkomprijs. Maar het was het risico niet waard om net als vorige keer vast te rijden. Het was aan het begin van de dag al kantje boord en we voelden ons als in een rollercoaster, een onbedwingbaar en oncontroleerbaar toestel of voertuig. Marc was echt wel goed in het rijden, hij bedwong zijn stuur als de beste, maar we konden geen wild spotten omdat we continu the road - of wat voor een weg moest doorgaan, een sporendiepe zandweg, in het oog moesten houden. 

Dus grote teleurstelling en wanhoop wat we de volgende dagen moeten doen, we zitten hier nog 5dagen en kunnen niet in het park ....wat nu?

Vandaag al wat gekalmeerd en gaan vogelspotten in de tuin van ons verblijf in de voormiddag. Dit in afwachting van onze boatdrive op de choberivier in de namiddag. Ons humeur is weer helemaal omgeslagen, we genoten met volle teugen van de 3u op het water in het nationaal  park.

We zaten op de eerste rij op het speedbootje. Mijn goed fototoestel liet ik thuis, want wilde het niet nat maken en beschadigen, dus foto's die we hopelijk zullen kunnen doorsturen binnnenkort zijn van mindere kwaliteit.

Maar de activiteit was dat zeker niet. We meerden aan op een eilandje op nog geen halve meter van een zeer grote krokodil en een aantal olifanten. Geweldig zo dichtbij deze imposante en angstaanjagende dieren.

Daarna kregen we ook nog zeldzame spektakels te zien van verschillende vogelsoorten. Het meest indrukwekkende was hoe een zwarte reiger zijn prooien vangt. Hij opent zijn vleugels en maakt als het ware een hoedje boven zijn hoofd met zijn vleugels waardoor de vissen in een schaduwruimte terecht komen, ondertussen beweegt hij zijn gele poot waardoor deze voor de vissen op een worm lijkt. De vissen wil bijten en hap de reiger heeft zijn maaltijd. Echt cool om dat van dichtbij te zien.

Verder kwamen we ook zeer dicht bij hippo's wat echt wel uitzonderlijk is.De meeste bootdrivers vermijden dat omwille van het gevaar,maar onze gids-bootsman had blijkbaar genoeg ervaring en inzicht om te weten dat dit mannelijk nijlpaard vanuit het water richting eiland ging en dus niet onder water zou aanvallen. dus we volgden hem op de voet met de boot en zagen hem territoriumafbakening doen door mest te sprayen op de oever terwijl hij uit het water klom. Een deel van de mest viel op  een krokodil, die geen kick verrroerde. Geweldig om zien.

We zagen ook verschillende lepelaars, slangenekvogels, een geelbekooievaar (was ook onze eerste keer), ibissen, schaarbekvogels, openbekooievaars en zeer veel gevlekte ijsvogels die in en uit hun nesten vlogen.

Kortom de rit op de Chobe was zeker de moeite waard.

Voor morgen heb ik al inkom betaald voor het park niet wetende of beseffende dat het zo moeilijjk zou zijn om er zelf te rijden.... We willen ons geld niet weggooien en gaan dus 45km op asfaltweg rijden midden door het park om aan de andere zijde eens te gaan kijken of we daar wel op een normalere manier kunnen rijden. Duimen maar.....

Intussen hebben we ook onze reisweg al verlegd in Zimbabwe. Iedereen raadde ons af om de grensovergang Beitbridge (tussen Zimbabwe en ZuidAfrika) te nemen wegens rellen. Ook op de site van de ambassade staat hierover negatief reisadvies.

Dus we gaan een stuk van onze Zimbabwe reis laten vallen, nl bezoek aan Matopohills en rijden rond via Botswana, grensovergand Plumtree, naar ZuidAfrika. Maar dit is iets voor binnen 3 weken. De herboekingen zijn gebeurd en we hebben een veiliger gevoel en zo kunnen we jullie ook al wat gerust stellen dat we geen Zim-risico's gaan nemen.