Reisverhaal «Hardap Dam»

Back to Namibië, land van rust, zon en beestjes | Namibië | 0 Reacties 05 December 2019 - Laatste Aanpassing 05 December 2019

Laatste etappe in de reis voor Windhoek, eindbestemming.

We kozen deze bestemming omdat er tussen Luderitz en Windhoek geen enkele mogelijkheid meer is om nog wildlife te spotten, tenzij je omrijdt via de Namib Naukluftdesert (Solitaire, Maltatöhe, Sesriem). Maar dat hadden we vorige keer al gedaan. En dit keer wou Marc zo snel mogelijk van het verre zuiden, Luderitz, terug in de hoofdstad aankomen.Dus via tar road gas geven...en onderweg heel wat mottige natuur zien - grijze vlaktes en duinhopen -, gelukkig met af en toe een aangename speciale verrassing van heuvels en wat meer bestruikt gebied.

Net voorbij Mariental heb je de Hardap Dam. Van daar en gans het gebied rond Rehoboth is het zeer pitoresk qua natuur. Veel heuvels, groene begroeing en af en toe afgeplatte rotsen zoals de tafelberg, met hier en daar ook een sarcofaag op de top of een extra verdiepje er op alsof het door de mens is aangelegd. Toch is het gewoon puur massieve natuur.

Hardap Dam is NWR nationaal park vooral geliefd bij vissers blijkbaar. Het gebied is uitgestrekt en huist heel wat dieren in het game park : van oryx over springbok, steenbok, de 2 soorten neushoorns,...en op het water van de dam vind je een ganse kolonie pelikanen en african darters of slangenhalsvogels (familie van de aalschovers). Deze vogels lijken witte en bruine stippen op het wateroppervlak. Je schat hen in als grootte van een ekster van op de rand van de dam. Dit komt doordat het waterniveau van normaal 70% is gezakt tot nu amper 9% door de grote en extreme droogte. Op de besproeide gazons en rotsmuurtjes rond de dam aan de zijde van de vakantiewoningen grazen dassies volop. Je kan er vlakbij komen zolang je in je auto zit, maar eens je uitstapt spurten ze vliegensvlug als een haas alle kanten uit, haasten zich door de grote afvoerbuizen in de muur en vluchten pijlsnel en kaarsrecht langs de steile rotsblokken de diepte in. De pluchen schatjes knuffelen zit er dus niet in...Ik had dit nochtans gehoopt als afscheidsgroet aan de afrikaanse dieren. ;-)

Een verblijf in de NWR chalets is geen aanrader. De huisjes zijn aftands, lelijk en oud. Gelukkig was het terrein omzeggens verlaten wegens low season (enkel wij en een koppel chinezen verbleven er) want anders had het hier kermis geweest. Overal stenen braaikes naast de huisjes en de campingsite natuurlijk ook voorzien voor vuurkestook... Ook het eten laat er te wensen over. Bovendien word je aan de gate niet geïnformeerd dat het game park al sluit om 16u. Je betaalt je parkfee en als échte safari-driver vertrek je maar na je siësta in je ligzetelke met zicht op de dam, zo rond 15u30 om op het beste uur van de dag de dieren te gaan spotten. Dat was hier dus wel naast de waard gerekend want je kon er niet meer in.

Dan maar de dag er na vroeg uit de veren om voor onze laatste rit naar Windhoek nog effe te gaan gamedriven. Wanneer je vroeger gewoon over de dam mocht rijden en zo in het park kon komen, is dat nu onmogelijk gemaakt door NWR en moet je helemaal rondrijden zonder bewegwijzering.

Zoals het de parkwachters tekent, geven ze geen gepaste uitleg en rijd je dus zo de ingang van de gate voorbij. Dit geeft je wel de gelegenheid om de 'dumpingsite' te aanschouwen en de hele omgeving er rond te bewonderen : bomen en struiken vol weggevlogen plastic zakjes, overal glasscherven en andere garbidge, die de natuur ferm vervuilen. En de bavianen, die zoeken hun weg in de nieuwe wildernis...

Uiteindelijk na een heel stuk om gereden te hebben, komen we bij de gate.  En dan wacht je nieuwe verrassing : de weg is zo moeilijk berijdbaar met scherpe bochten op gravelroad vol potholes en stijle heuvelwanden dat we na amper een kilometer onze biezen pakten. Jammer dus geen wildlife meer.... Op naar de jungle van de mensen in Windhoek.

Bovendien had ik er intussen ook al niet veel zin meer in...  Tot eergisteren zegden we nog tegen elkaar, OK dat is dan voor binnen 9maand, dan zijn we hier terug en kunnen we weer dieren spotten, misschien lukt het dan... Maar sinds een paar dagen kwam de bittere pil dichterbij : zoals ik al zei eerder in mijn blogverhaal voelde het aan als een apotheose van Afrika toen we uiteindelijk na 6 safarireizen een luipaard van dichtbij mochten zien.

Mijn angst is intussen waarheid geworden. Door omstandigheden (boeking met onze touroperator, die niet in orde kwam) en het feit dat ik ook al weer deze reis zoveel problemen had met mijn chemische allergie zijn we genoodzaakt geweest om de reeds geboekte reis naar ZuidAfrika voor 2020 te annuleren. Ik heb er veel traantjes om gelaten, maar het is vermoedelijk de beste beslissing. Inmiddels heb ik immers een nieuwe allergie ontwikkeld : ik krijg nu ook ademhalingsmoeilijkheden van airfreshners en dettol-schoonmaakproducten. Hier in Namibie en waarschijnlijk ook in ZuidAfrika gebruikt men veel pinegel. Dit is een bijtend ontsmettend kuisproduct en dat geeft me veel problemen. Dus misschien is het zo moeten zijn dat ik de kans niet heb gekregen, door boekingsproblemen, om Kgaladali-overnachtingen in de unfenced kampen te bemachtigen volgend jaar om mij te doen inzien dat ik -spijts mijn passie voor  wildlife en dierenfotografie- beter niet meer kom naar het continent waar ik ook erg belast word met allergieproblemen.

Het is een beetje contradictorisch, want zowel Namibie als Zuid-Afrika staan op de wereldranglijst in de top 10 van landen met de gezondste lucht en dat ondervind ik hier ook. Ik kan hier nog steeds vrijuit ademen bij 40gr terwijl ik in Belgie bij 30gr al genoodzaakt ben om binnen te blijven wegens zuurstofnood. En toch geeft rook, teer en chemische producten bij de accommodaties zoveel problemen dat het niet aangewezen is om terug naar één van de landen van rust, zon en beestjes te komen.

Met pijn in het hart nemen wij morgenochtend 8u afscheid van al wat mij lief is...Onze vlucht van Airnamibia was geannuleerd voor deze nacht, dus kregen we - na indienen van een claim - nog een extra overnachting in Safari Court Hotel mét diner en ontbijt. Zo kon ik nog even mijn blog afsluiten om dan morgenavond thuis weer in het werk te vliegen...