Reisverhaal «El ritmo de la siesta»

Argentinië | 1 Reacties 07 Februari 2010 - Laatste Aanpassing 16 Juni 2010

Als in een droom, zo zit ik in de schaduw van een boom op een pleintje in San Telmo, een arbeiderswijk in hartje Buenos Aires. Het besef in een totaal andere wereld te zijn komt nu pas. Hoe die wereld precies in elkaar steekt zal ik nog wel ondervinden maar de eerste indruk, het buikgevoel, zit goed. Het voelt ook aan of ik hier al eerder was. In de bus van de luchthaven naar de stad dacht ik gisteren spontaan aan Brussel, vandaag heb ik zin in de tapas van Barcelona. Ik kan precies op elk moment bekenden tegen het lijf lopen. Maar  ik ken hier niemand en in het hete Buenos Aires is ook de strenge Europese winter ver weg.

Het is even wennen. Aan de vochtige hitte maar ook aan de Zuid-Amerikaanse sfeer en dan vooral aan het ritme van de dag. Niet alleen moet de biologische klok vijf uur terug, we moeten ook leren leven met de siësta en de nachtbrakerij van de Argentijnen. Als we om 21u in Zuid-Afrika in ons bed lagen maakt iedereen zich hier stilaan klaar om te gaan eten.
Maar we voelen ons goed bij de ambiance in de straten en op de plazas van Buenos Aires. Na de Spaanse les van Valery nemen we de tijd om lekker uit te eten, heerlijke koffie te drinken, een siësta te doen en beetje bij beetje deze schitterende stad te verkennen. Het is in feite nog zo erg niet om je hier te moeten aanpassen.

Voor ons eerste tango-optreden wagen we ons aan Ocho, 'una compañia de danza aérea'. In de lange rij wachtenden vragen we ons af wat we ons daarbij moeten voorstellen, 'luchttango' begot! Maar het zevenkoppige orkest speelt veel meer dan luchtgitaar of luchtaccordeon. Op hun zinderende tonen danst het gezelschap als acrobaten, al dan niet aan elastieken bevestigd, op het podium, in de lucht of zelfs hoog tegen de achterwand. Waardoor het lijkt alsof je vanop een balkon stiekem naar het passioneel dansende koppel gluurt. Het met een kleine 2.000 man, vooral Argentijnen, volgepakte amfitheater in het Parque Centenario weet na elke dans geen raad met haar enthousiasme. De muziek, de dansers, de hele sfeer van het spektakel, het speelt een constant spel met al je gevoelens. Net zoals de hele stad daar in slaagt. Ook zonder tango ademt Buenos Aires vurig passie uit. Zoveel charme, zoveel sfeer, de klok rond.

El capital is even bekoorlijk als de bevallige Argentijnse dames die er flaneren. Maar bij momenten toont de stad ook een zelfde arrogantie als die meiden. De sukkelaars die op de trappen liggen te slapen zijn de schaduwkant van de metro die als een oldtimer onder de stad bolt. De bedelaars roepen je tot  de orde als je op een terrasje durft weg te dromen. Je struikelt over hele gezinnen die zich met hun bescheiden hebben en houden in een van de vele monumentale gaanderijen van een koloniaal gebouw hebben geïnstalleerd. Na het vallen van elke avond schuimen de 'cartoñeros' de vele vuilniszakken af op zoek naar voor hen nog welkome kost. En ook op de metro en aan het station ben ik de pikkedieven die het op mijn rug- en buikzakje gemunt hebben te snel af. Het zijn keerzijden van de medaille Buenos Aires die aan de ene kant blinkt in je ogen. Aan de andere kant is het ook in deze grootstad ieder voor zich.

"Mogen we zonder shirt, vlag of tattoo van River Plate wel binnen?", vragen we ons op weg naar het stadion af. Zonder probleem en een kleine twee uur voor de openingsmatch van de Argentijnse eindronde tegen Banfield nemen we plaats in het al redelijk gevulde 'Monumental'. Als de tegenstander het terrein even komt inspecteren worden ze op gefluit en het weinig verwelkomende "putos!" (hoeren) onthaald. River Plate, 'una passión para la vida', voor jong en oud, mannen en vrouwen. Met zijn allen gaan ze uit hun dak als de helden als elf gladiatoren uit de spelerstunnel het veld komen opgerend. De kleine 50.000 Riverfans zijn door het dolle heen. Ook als de vedetten er niks van bakken kunnen ze op begrip van de fans blijven rekenen. Het niveau is allesbehalve en door een late tegengoal blijft River zelfs met lege handen achter.  En nog blijven ze de spelers door dik en dun steunen. Voor ons onbegrijpelijk maar in feite een mooie vorm van verdraagzaamheid. Een Argentijnse manier van omgaan met elkaar die we ook al buiten het stadion mochten ervaren. Hier, binnen de poorten van 'El Monumental', noemt dat onvoorwaardelijke clubliefde voor River Plate, 'el más grande'.

 

 

 

 

Fotoalbums van Argentinië

General (14)

20 April 2010 | Argentinië | Laatste Aanpassing 03 December 2010

  • Wijngaarden Cafayate
  • Erren
  • Ruta 40
  • Sunset Bajo Caracoles

 

Plaats een Reactie

karlos

yupse Wimpyyyyyy!

Hier is het opnieuw vrieskou geblazen 's nachts.

Btw, Blomme heeft tot 4 maal toe de slechte pinte gehad op weekend.. 't leven is lastig.

Bluven schrieven, kerel, 't verwarmt ons hier een beetje.

x

 

 

Geplaatst op 08 Maart 2010

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking