Reisverhaal «De zotte medina»
Marokko
|
0 Reacties
22 September 2009
-
Laatste Aanpassing 22 September 2009
Na Chefchaouen verlaten we in Ouezzane het Rif gebergte en rijden door de vlakte van de Oued Sebou naar Fes, de keizerlijke stad aan de voet van de Midden-Atlas. We gaan kamperen en vijf kilometer ten zuiden van de stad slaan we voor de eerste keer onze tent op. Au camping le Diamant Vert.
Op de bus naar het centrum domineren de hippe, in Fes studerende jongeren die ons liever in het Engels dan in het Frans verder helpen. De nouvelle ville is al even hip en modern als de jongeren op de bus: brede, van palmbomen voorziene lanen, fonteinen als ronde punten, recent opgetrokken gebouwen en mannen in maatpak. Het imposante plein met de poorten naar het koninklijk paleis is een stilte voor de storm van de medina.
De medina van Fes, een thuis voor 150.000 Fassis, de grootste stedelijke autovrije zone ter wereld. Een eindeloze prikkeling van alle zintuigen. Olijfboeren, bakkers, slagers, groentenwinkeltjes... Eén en al commercie. Allemaal shops van maximum 4m² waarbij het aantrekkelijk presenteren van de koopwaren tot een kunst wordt verheven. De uitbater zit in het midden van de winkel tussen zijn producten als een kers op de taart. Men houdt er ook eeuwenoude ambachten in stand: tapijten weven, glas branden, leer looien... In elk steegje en achter iedere hoek word je telkens opnieuw verrast. In de Talaa Kebira schrik ik op van een krijsende kip die ze de keel aan het oversnijden zijn. Tientallen andere kippen zitten een meter verder braafjes hetzelfde lot af te wachten. We weten niet waar eerst gekeken. "Balak, balak!", moet de drijver van een ezel ons telkens weer opnieuw toeschreeuwen als hij met zijn volgeladen lastdier wil passeren. Er zijn ook meer rustige woonwijken, die evenzeer schitteren met prachtige publieke fonteinen of riyads met tuinen van meer dan 2 hectare. De medina van Fes is als een zaal vol met projectieschermen waarop in sneltempo de ene spectaculaire dia na de andere geprojecteerd wordt.
De banale oplichterij schuilt hier in de kleinste hoekjes. Voor een grand taxi betaal je minimum het dubbele van het gangbare tarief. In het restaurant geven ze tien dirham te weinig terug of is de 'service' plots 12% in plaats van 10%. Dadels verkopen ze alleen per halve kilogram en niet per honderd gram zoals wij vragen. Uiteindelijk verkoopt hij toch tweehonderd gram. Twee bananen worden niet gewogen en vragen ze zes dirham voor. We wijzen op de weegschaal en krijgen voor die zes dirham drie bananen, een halve kilogram. Na een kwartier aanschuiven voor een heerlijk gebakken, pikante deegkoek met olijven, ui en ander lekkers wil de verkoper mij de zonet aangebakken koek geven. "Pas trop noir", lach ik waarop hij het ingepakte exemplaar weggooit en een andere meegeeft. Of een koffie kan op nog geen minuut tijd een dirham opslaan. Het is een alledaagse strijd tussen de Marokkanen en de dirhams van de toeristen.
Fotoalbums van Marokko
17 Oktober 2009
|
Marokko
|
Laatste Aanpassing 03 December 2010
