Reisverhaal «Een dagje reizen»

Marokko | 0 Reacties 10 Oktober 2009 - Laatste Aanpassing 09 Januari 2010

Na het ontbijt breken we de tent op en versieren nagenoeg onmiddellijk een grand taxi naar Tinerhir van waar de bus ons verder naar het westen, naar Skoura, moet brengen. "Revenez à midi moins quart, le bus départ à midi", krijgen we te horen als we ons ticket kopen. We drinken nog een koffie en gaan kwart voor twaalf netjes op onze bus wachten. Na een uur nog geen bus. "Inondations", overstromingen, is de uitleg. Iets na 13u komt de bus aangereden. De meute wachtenden stormt naar en op de bus en na de gebruikelijke, voor ons onverstaanbare discussie vult die zich op een normale manier en rijdt ze Tinerhir uit. Een 20-tal kilometer voor Boumalne houdt een file ons op: door de hevige onweders in de Hoge Atlas is er deze morgen een massa water langs de vele oueds (rivieren) tot in de vallei gestroomd en is de weg even verder weggespoeld. Iedereen staat er momenteel nog bij en kijkt er een beetje naar.

Aan de overkant begint een eerste waaghals met een camion door de stroming te rijden. Na dertig meter hobbelen rijdt hij bijna van de weg de verder stromende rivier in en geraakt vast. Twee jeeps hebben even later meer succes. Tot onze grote verbazing slaagt ook een bus er in om tot bij ons te rijden. Hét signaal voor onze chauffeur om iedereen de bus op te claxonneren en ook aan de overtocht te beginnen. We manoeuvreren ons tussen de file wachtenden en rijden het sop in. De bus wankelt traag verder. We schatten onze slaagkansen steeds hoger in. Tot onze chauffeur het nodig acht om goeiedag te zeggen tegen de inzittenden van de vastgelopen vrachtwagen. Met als gevolg dat we wegzakken in de modder en de wielen van de bus beginnen door te draaien. De chauffeur blijft het gaspedaal zwaar induwen waardoor de wielen zich nog verder ingraven. De conducteur springt de bus uit, rolt de broek op en begint handmatig de wielen uit te graven. Keer op keer doet de chauffeur zijn werk teniet door gas te geven.

Na nog enkele tot niks leidende pogingen wordt het Valery teveel en loopt ze naar voor in de bus om te zeggen wat er volgens haar moet gebeuren. Voor één keer luisteren de Marrokaanse mannen naar een vrouw. De conducteur vindt Valery's voorstel een fantastisch idee en hij maant iedereen aan om af te stappen. Valery geeft zelf het goede voorbeeld en met mondjesmaat volgen de mannen op de bus. Ook een Oostenrijks koppel stapt af. Drie nette Britten aarzelen eerst maar komen uiteindelijk toch met een pas-op-mijn-schoenen-worden-vuil-houding van de bus. "Iedereen komen helpen", beveelt de beslijkte conducteur en ongecoördineerd wordt er geduwd terwijl de chauffeur non-stop gas geeft. We zakken verder weg. De Marrokanen snappen het niet dat ook Valery meeduwt. Terwijl de drie Britten vrezen voor een gekreukt hemd of vuile schoenen.

Ondertussen is de stroming wat afgenomen en rijden steeds meer auto's voorbij. Ik probeer met handen en voeten en de hulp van een vertaler de chauffeur duidelijk te maken wat er moet gebeuren om meer kans op slagen te hebben. Hij claxonneert drie keer, wij beginnen te duwen, maar pas enkele seconden later geeft de chauffeur gas. Dan hebben wij onze beste krachten al verspeeld. Het nu en dan even lossen van het gaspedaal heeft hij duidelijk ook niet gesnapt. De uitgegraven wielen worden opnieuw met vers slijk omringd en bovendien geraakt de motor oververhit. Een uitzichtloze situatie.

Het is al na drieën en we bevinden ons op 20 kilometer van de volgende stad. Samen met de Oostenrijkers halen we onze bagage van de bus, ik wens de chauffeur een prettige wedstrijd en we stappen door de stroom tot op het droge. Met een van de laatste passanten kunnen we mee tot in Boumalne. Daar drinken we een koffie en als we ons aan het informeren zijn om alsnog tot in Skoura te geraken, komt 'onze' bus de stad ingereden. Kabels en veel geduld hebben de boel op gang gekregen. Met toch een klein beetje schaamrood op de wangen stappen we opnieuw op. "Vous avez un ticket?", grapt een passagier. We kunnen erom lachen en rijden bij valavond verder door de prachtige vallei van de 1000 kasbahs.

Het is in een van die kasbahs, in de palmeraie van Skoura, dat we willen logeren. De Britten, die ook nog op de bus zitten, rijden liever niet verder in het donker tot in Ouarzazate en stappen ook af in Skoura. "If we mind they would stay in the same kasbah?". "Not at all", zeg ik weinig enthousiast.

"Vous avez téléphoner ce matin!", is een jongeman overtuigd als we de bus uitstappen. Dit is de eerste bus die vandaag in Skoura passeert dus is Mohammed zeker van zijn stuk. We drinken thee en wachten op de taxi collectif "die er zo aankomt". We maken kennis met de drie Britse studenten die uiteindelijk best blijken mee te vallen. Uitgehongerd en moe moeten we langer dan een uur wachten op de taxi. Die is in de palmeraie in een overstroomde oued gesukkeld. We zijn nog niet thuis.

Door de wateroverlast moeten we een omweg maken van drie kwartier naar de kasbah. We zijn volledig op maar vinden het geweldig.Het wordt nog geweldiger als we de prachtige kasbah bereiken en verwend worden met een heerlijke tajine.

 

 

 

 

Fotoalbums van Marokko

General (18)

17 Oktober 2009 | Marokko | Laatste Aanpassing 03 December 2010

  • Abdel Kader
  • Fort Europa
  • Een dagje reizen
  • Vallée du Drâa

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking