Reisverhaal «de laatste loodjes?»

Tanzania | Tanzania | 1 Reacties 22 Februari 2014 - Laatste Aanpassing 22 Februari 2014

Ik had het wat moeilijk in Zambia doordat mijn darmen niet echt meewerkten en het idee om naar huis te komen groeide meer en meer. Een moeilijke beslissing, want Toon begon er nog maar net goed in te komen! Malawi wilden we echt nog zien, dus planden we om naar het zuiden van het meer te fietsen, daar de ferry te nemen naar het noorden en onderweg wat te bekijken. Maar nog in Lilongwe hoorden we dat de boot niet meer naar de zuidelijke helft van Malawi ging. Nieuwe planning: naar het meer fietsen, en langs het meer naar het noorden tot Nkhata Bay waar er hopelijk wel een boot zou varen...

En weg waren we. De streek rond de hoofdstad van Malawi was redelijk heuvelend. Na een eerste kort maar stevig dagje fietsen, vonden we onderdak bij het hospitaal van de Mvera Mission. We mochten onze tent onder een afdak opzetten en Toon leerde van de security hoe je bao, het spel van  Oost-Afrika, moet spelen.

We reden verder richting meer en trakteerden onszelf meteen op een boottochtje naar lizard island voor de kust van Senga Bay. Gesnorkeld en heel het eiland rondgewandeld/geklommen op zoek naar een grote lizard, maar helaas...

Dan maar nieuwe oorden opzoeken. Na Salima, een rustdag in Nkhotakhota Pottery Lodge, een veel te dure nacht in Bua River Lodge (de camping was 4000 kwacha per persoon én we moesten 4000 kwacha per persoon toegangsgeld voor het nationaal park betalen waarbinnen de lodge lag. Ter vergelijking: in Salima hadden we een kamer voor 4000, en in Senga Bay betaalden we 1500 per persoon.) kwamen we aan bij Ngala Beach Lodge. Ook redelijk prijzig, maar een mooi zwembad maakt veel goed. Nog twee fietsdagen en we kwamen aan in Nkhata Bay, wel een 3-tal kilometer bergaf voor we daar aankwamen... Indien we geen boot zouden vinden, moesten we die ook terug naar boven fietsen (met nadien nog 40 km vollenbak opwaarts...). De zoektocht naar een boot was begonnen!

Er gingen meerdere boten naar Likoma Island, maar we misten de eerste omdat de geldautomaten in Nkhata Bay het vertikten geld aan ons te geven. Na 3 dagen kwamen we er achter dat ondanks er met grote letters VISA staat aangegeven, je niet met visa kan afhalen. Of toch wel, als je een visa-debitkaart hebt. Een creditkaart zou enkel in Mzuzu werken. Mzuzu, 40 km klimmen verder... Dan maar de taxibus op om voor de komende week geld af te halen.

Met een hele hoop briefjes geld (1000 kwacha is het grootste briefje, ongeveer 2 euro), boekten we een reisje eerste klas. Het bovenste dek is dat. We  hadden gelezen en gehoord dat dat het aangenaamst zou zijn. Frisse lucht, bagage veilig en niet al te veel mensen. Het was zelfs redelijk frisjes daar toen het begon te regenen en waaien. Wat een belevenis. Telkens wanneer de boot draaide, kwam de wind van de andere kant en verhuisden wij naar de andere kant van het dek om niet al te nat te worden. Na het uitstappen waren we doorweekt. Uitstappen is ook niet zomaar een kade oplopen met een loopplank, maar af de ferry klimmen in een sloep voor maximum 20 personen, bagage aan elkaar doorgeven, varen naar het strand en de laatste meters door het water ploeteren naar het strand. Gelukkig hadden we de fiets op het vasteland achtergelaten... Met een open pick-up naar de andere kant van het eiland, dus tegen dan helemaal verzopen waterkiekens. De volgende dagen bleef het regenen. Zelfs zo erg dat stukken strandzand wegspoelden en er nu beekjes door het strand liepen. Stukken velden van de plaatselijke bevolking waren ook weggespoeld... Geen zonovergoten stranden voor ons...

Twee dagen later namen we de ferry terug, pikten de fiets op (die ook op de sloep geladen moest, aangezien de aanlegsteiger niet veek waard was), en sliepen op het dek zodat we de volgende ochtend meteen daar waren om naar het noorden te varen. Fantastische berglandschappen, blij dat ik daar niet moest fietsen. 

's Avonds fietsten we van de haven (met aanlegsteiger!!) richting Livingstonia en het plateau, maar het werd al snel donker en we stopten bij een lodge. Het begon weer te regenen  en kregen een kamer aan de helft van de prijs. Aan het ontbijt beslisten we om toch niet naar het plateau te gaan. De bijna consrante bewolking zou de mooie zichten helemaal bederven, " and it's all about the views". 

Naar het noorden dan maar! Nog een rustdag in Karonga waar we een schattig museum bezochten en de Malawisaurus zagen, of toch een model ervan. De volgende dag fietsten we naar de grens. Eindelijk een land waar we geen lift hadden genomen! Enkel een boottrip...

Maar Tanzania, daar zou niet veel gefietst worden. Een busje op naar Mbeya, 100 km van de grens, van 500m hoogte naar 2000 hoogtemeters, dat konden mijn beentjes niet meer aan. En doordat we dezelfde dagnog in Mbeya waren, konden we een dag later treintickets gaan bestellen om nog een dagje later naar Dar-Es-Salaam te vertrekken. Na 28 uur treinen kwamen we rond middernacht aan. We lieten de fiets weer staan en namen een taxi naar het plaatsje waar Johan en Ben zaten, de broers die ons in Namibië hadden meegenomen met de auto en al anderhalf jaar (meestal met de motor) aan het reizen zijn. Een huis voor ons alleen, een keuken die wij konden gebruiken, Alemap House was aangenaam. De volgende dag pikten we de fiets op aan het treinstation en fietsten wat door Dar. Wat een stad! Spijtig dat onze toeter het een week eerder begeven had, hier hadden we hem goed kunnen gebruiken!

Met z'n vieren gingen we op zoek naar een huurauto om de Kilimanjaro en de Serengeti te bekijken, maar dat was ons een beetje te kostelijk! Dan maar gewoon op Zanzibar gaan relaxen. Samen rondhossen in Stone Town, fijn om iets cultureels te doen. De volgende dag verloren we onze Nederlandse vrienden uit het oog. Zij hadden een taxi genomen, wij gaven het fietsen na 35 km op en belandden in een andere lodge. De Zweedse eigenares had ons uitgenodigd om naar Menai Bay Beach Bungalows te komen, en dat lag toevallig op onze weg! Dus stopten we daar. Heerlijk rustig... .(Impressies: http://www.visitzanzibar.se/english/)

De volgende dagen gaan we op zoek naar vervoer voor onze fiets. Ik kijk al uit naar België,  den anderen kijkt uit naar nieuwe oorden!

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

ellen en bjorn Dag reizigers, Ik heb af en toe eens een kijkje genomen op jullie blog. Altijd leuk om te zien welke zotte toeren anderen uithalen. Goed dat je je gevoel gevolgd hebt wanneer het nodig was in het kopke of in het hart om naar huis te gaan. Zie het niet als een falen, maar opnieuw een stukje van jezelf dat je leren kennen hebt. Jullie hebben je dromen nageleefd en het zinnetje 'had ik maar' hoeven jullie nu niet uit te spreken wanneer je 80 jaar oud bent en verrimpeld. Het leven is er om onze dromen te proberen verwezenlijken. Geplaatst op 12 Maart 2014

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking