Reisverhaal «La costumbre (de gewoonte)»

The last roadtrip to Santiago | Paraguay | 0 Reacties 31 Juli 2013 - Laatste Aanpassing 04 Augustus 2013

Voor een Vlaamse Belg is een azerty-klavier een vanzelfsprekendheid, maar een Nederlander zal het kanker en tyfus hebben verwenst voordat hij het punt heeft gevonden. Hij houdt liever vast aan zijn qwerty. Na vijf jaar papers en thesis te hebben getypt in Nederland maakt het klavier me persoonlijk geen drol meer uit. Het is dan een kwestie van gewoonte geloof ik. En toch zou het gemakkelijker kunnen volgens experten in de ergonomie of werkvereenvoudiging. Als de letters anders zouden gerangschikt staan zouden we sneller kunnen typen of dan wel in een betere positie. Vlamingen zouden zich alleszins in minder bochten moeten wringen voor dat verdomde punt dat toch maar al te vaak wordt gebruikt. “Waarom staan die letters dan eigenlijk zo op dat klavier?”, vraagt een onderzoeker zich al gauw af. Het zou nog stammen uit de tijd van de typmachine. Toen typfouten nog onder de mantel der typex werden verborgen en de typsnelheid nog afhankelijk was van het onderhoud aan het scharnier van de metalen letterarmen die als hamers op het papier inramden. Vraag het een nerdige hacker en hij zal je misschien weten te vertellen dat de letters zo stonden dat in die bepaalde taalzone de hamers minst met elkaar interfereerden. Als kind was er toch nooit niets leuker dan lukraak op die knoppen te rammen tot alle hamers in een opgestapeld mikado kluwen bleven steken. Voor kinderbrabbeltaal was die letterordening duidelijk niet genoeg gesofisticeerd. Vlamingen gebruiken nu nog steeds het Franse toetsenbord terwijl Nederlanders het Angelsaksische model aanhouden. Omdat iedereen op die manier leerde typen, zijn we die toetsenborden gewoon blijven gebruiken. Vragen we het echter aan eender wie die niet twintig tafels in de canvascrack afwerkte, hij zal je antwoorden met een veelzeggend schouderophalen. Hieronder staan zo nog een paar meer exotische gewoontes, waarvan we ook het fijne niet weten. Alleen, het is nu eenmaal zo en voor een legal alien erg opvallend, verrassend, kleurrijk of zelfs een beetje gevaarlijk.

Vaak zien we langs de weg auto’s staan met een plastic fles op het dak. Blijkbaar is het niet de aperitiefcocktail maar een teken dat de auto te koop is. Tijd dat wij een fles op onze auto zetten, maar ik verwed er mijn hoofd op dat we die er overal vergeten af te nemen als we the beast in gang trappen.

In Brasil hebben we heel vaak auto’s gezien die geen kofferruimte meer hadden. Die was dan ingenomen door een opzichtelijke boombox . In België gaat ons hart en maag al keren van die Johny die ons straat door knalt, maar eigenlijk, met ietwat leukere muziek en wat verdraagzaamheid begint het feest overal waar de boombox toekomt. De koffer open, de flessen cachaca eruit en heupwiegende party time aan het tankstation, op het strand, voor de deur, …

Als we het dan toch over Brasil hebben: de strandgewoontes! Oh wat is Rio toch heerlijk met badkostuums die het straatbeeld vullen, surfplanken op de bus en de massale late afternoon-trek van het Ipanema-strand naar de laatste zonnestralen die op de rotsen van hetzelfde strand vallen. Het meest uitgesproken stukje strandcultuur komt echter niet van de vrouwen met hun strings en minibikinietjes. Dat vind je aan ‘posto 9’ van Ipanema. Het kluitje gay-zand van de stad. Het is een opeengedramde hoop zongebruinde, ingeoliede lijven in strakke Brasilian style zwemshortjes die net iets te veel informatie vrijgeven. Er wordt rondgekeken. Er worden ‘subtiel’ spieren gespannen. Er worden sociale relaties gelegd en keihard genegeerd. Eigenlijk was het best te vergelijken met een pinguïnstrand tijdens paartijd, dat soort waar alle pinguïnmannetjes in concurrentie gaan met elkaar op een veel te klein strandje. En daartussen stonden wij dan plots met ons biologenoutfit en verrekijker, of in het geval van Brasil; knieshorts, schoenen in de hand, camera rond de nek en toeristenrugzakjes … We hadden nog net geen drinkbrikje cecemel in de hand en een ‘verlorengelopen bandje’ van de strandbal rond ons pols.

In Paraguay dan weer, als je van Encarnacion naar Assuncion rijdt, kom je op één van de enkele geasfalteerde wegen die het land arm is, een reeks kleurrijke dorpjes tegen. Ze zijn kleurrijk niet zozeer door de bouwstijl van de huizen of de klederdracht van de bewoners maar door de waar die ze verkopen. Elk dorp heeft er namelijk zo zijn eigen van de pot gerukte specialiteit in de stalletjes en huizen langs de weg. Zo passeerden we opeenvolgend in richting naar Assuncion het verkoopdorp van: hangmatten en dekens, houten snijplanken, voetbals, empanadas, benzine (enkel in dat dorp benzinepompen en dan ook direct alle merken in dat ene dorp!), appelsienen, tuinkabouters en -zwanen, brochetjes, en ten slotte honing en honingbrood. Als je in Assuncion woont en je wilt een rijke keuze aan pakweg hangmatten, suckt dat natuurlijk meer dan wanneer je honing wil kopen …

Voor de mensen die in Paraguay van plan zijn in de auto te gaan rijden, zijn er nog twee belangrijke gewoontes die een verschil kunnen maken. Ten eerste wordt de voorrang in Paraguay niet bepaald door de signalisatie of de richting waaruit je komt zoals in Europa, noch door de grootte van je wagen zoals in Bolivia. Hier heeft die weg voorrang die het eerst werd geasfalteerd. Al staan er dus borden of witte lijnen, de gewoonte leert dat je toch gewoon kunt doorsjeezen als je op de oudst geasfalteerde weg bent. Onmogelijk te weten natuurlijk, dus stoppen wij maar op elke hoek. Ook de verkeerslichten noodzaken een kleine handleiding. Als het licht net op rood springt, is het eigenlijk nog oranje voor een Paraguayaan. Oranje is dan natuurlijk een bullshitkleur, want gewoon groen! Dat betekent dat wanneer het licht op groen springt, iedereen nog enkele seconden wacht voor het oranje van de andere kant!

Nog in Paraguay kun je in de betere materniteit je versbakken dochtertje gewassen en gepoederd ook terug verwachten met gepiercete oorlelletjes. Alsof het kind er zo is uitgefloept. Als je dit niet wilt, kun je dat toch beter even aangeven.

Nog in Paraguay hebben ze lak aan alle stoere surf dude latino handjegeklap bij kennismaken, weerzien, grapjes maken en dissen. Daar hebben ze ‘mongaru’. Als je iets cool, tof, grappig, lief, … wat dan ook dat als positief kan worden beschouwd in groep hebt gedaan, dan geef je daar via ‘mongaru’ een beetje van aan je compagnie. Je doet je hand dan zo alsof je zout in het eten strooit en geeft een beetje aan de andere die hetzelfde gebaar maakt naar boven toe en de gestes elkaar aanraken.

In Brasil dan weer waren we op een bepaald moment in een verzekeringskantoor om de afgelopen autoverzekering te verlengen. De assistente van Diego de verzekeraar was al de gehele tijd een beetje ongemakkelijk aan het schuifelen en friemelen. Tot Diego het zelf niet meer aankon en vroeg of ik mijn leren tas aub van de grond wilde halen en op zijn bureau wilde zetten, want je tas op de grond zetten is hetzelfde als ongeluk willen aantrekken. Dat pratte wel wat ongemakkelijk, vond ik, zo over die schoudertas heen…

Ten slotte, vooral ritselaars moeten natuurlijk constant hun gewoontes aanpassen. In Salvador in Brasil was er zo iemand die ons kost wat kost wilde helpen signaliseren bij het parkeren van de auto. Ok, die gasten geef je dan een real of zo, maar hij niet. Hij vroeg een doos melkpoeder voor zijn kindjes thuis. Wat een lieve papa! Hij wil geen geld voor bier? Tijdens de feesten van Salvador? Hij stond er zelfs op dat wij met hem mee zouden gaan naar de winkel om daadwerkelijk die babymelk te kopen. Dat hebben wij niet gedaan, we vertrouwden het zaakje niet en zo blijkt, horen we achteraf. Die gasten verkopen die babymelk voor een goedkopere prijs door aan moedertjes (of misschien zelfs hun eigen vrouw?) die het wel echt nodig hebben.

Grappig: Wij hebben geen GPS, maar ik had er graag eentje gehad toen we de Gran Chaco doorreden. Ik vraag me af of de gps ons zou hebben geleid als: “over vijftig meter links afslaan en houd 800 km aan”. Dat had ik die Hollandse GPS madam met haar speekselstem graag eens horen zeggen!

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking