Reisverhaal «Phnom Penh»
De wereldreis
|
Cambodja
|
1 Reacties
22 Maart 2017
-
Laatste Aanpassing 22 April 2017
De geschiedenis van Cambodja kent niet alleen een grote kant in de vorm van het Khmer rijk, maar ook een donkere kant in de belichaming van de Khmer Rouge. Voor de gevoelige lezers, het verhaal dat volgt is hard maar de realiteit. Ten tijde van de Vietnamoorlog vochten deze communistische strijders tegen de Amerikanen en de koninklijke strijdkrachten, waarover ze in zekere zin zegevierden. Van 1975 tot 1979 kregen ze de macht over het land in handen en hun leider Pol Pot regeerde. Het werden jammer genoeg 3 bloedige en angstige jaren waarbij 3 miljoen Cambodjanen (1/4de van de totale bevolking) het leven lieten.
Pol Pot wilde een communistische en door de staat gecontroleerde samenleving invoeren waarin iedereen gelijk was en alle bezittingen gelijk zouden worden verdeeld. Hiervoor moest het land terug naar het jaar 0 en opnieuw starten als een landbouwsamenleving. Aanvankelijk waren hierdoor de landbouwers in zijn ogen de helden van de samenleving. De stedelingen daarentegen waren profiteurs die gestraft mochten en moesten worden. Om deze visie te verwezenlijken nam hij enkele drastische maatregelen. Eén dagen na de inname van Phnom Penh beval hij alle mensen de stad te verlaten. Hij schuilde zich achter het mom van veiligheid, want de Amerikanen zouden waarschijnlijk spoedig de stad bombarderen. Binnen 3 dagen tijd was de klus geklaard en werd Phnom Penh een spookstad waarin enkel nog partijleiders en bewakers woonden. Mensen werden trouwens willekeurig over het platteland verdeeld en de stedelingen werden naar landbouw werkkampen gestuurd, waar ze elke dag van de week 12 uur moesten werken en in ruil slechts 2 maaltijden kregen.
Daarnaast bouwde hij in het hele land vele politieke gevangenissen, waarin oud strijders van de koninklijke garde en politieke tegenstanders werden opgesloten. Door middel van marteling werd gezocht naar een reden om deze mensen te vermoorden en probeerden men informatie te verkrijgen over het netwerk van de gevangen. Wanneer alle informatie was verkregen werd de gevangen vermoord. De volgende stap was natuurlijk het inrekenen van het vermelde netwerk, want ook deze mensen waren een gevaar voor het systeem. Als zij een politieke tegenstander hadden geholpen, dan moesten ze aan zijn kant staan. Het probleem was echter dat de gevangen op de duur zomaar willekeurige namen gaven om van de marteling af te zijn. Familieleden, buren, vrienden, oude werkgevers en leden van eenzelfde sportclub kwamen op deze manier onschuldig in de martelgevangenissen terecht. Ook de voorheen door Pol Pot opgehemelde boeren bleven niet gespaard. Iedereen kende immers wel een boer in de familie.
In Phnom Penh bezochten we de befaamde S21 gevangenis. Deze was gelegen in een oud scholencomplex en huisde in de 3 jaren van het Pol Pot regime rond de 20.000 gevangen. Slechts 7 van hen zouden het regime overleven. Na aankomst in de gevangenis moesten de gevangen zich uitkleden, werden ze geblinddoekt, werden hun handen op de rug gebonden en kregen ze een touw rond de nek. Op deze manier werden ze naar een gezamenlijke cel in een klaslokaal gebracht. In de cel werden vervolgens met grote baren de voeten vastgemaakt. Ze zouden in deze gemeenschappelijke cel blijven tot dat het moment van de ondervraging startte. Om het martelproces te versnellen, werden ze immers naar een zeer kleine individuele cel overgebracht. De gevangenis is nu één groot museum en in onze ogen een bezienswaardigheid die men niet mag overslaan wanneer men Phnom Penh bezoekt. Het beeldmateriaal dat er ten toon wordt gesteld is gruwelijk, maar geeft een inkijk waartoe de mens in staat is en de audiogids kadert op zeer goede wijze het hele gebeuren.
Zoals eerder al vermeld werden de gevangen vermoord na het afleveren van een bekentenis. Ook hier had de Khmer Rouge specifieke plekken voor. De zogenaamde Killing Fields deden dienst als slachthuis. Na bekentenis werden gevangen in groepen van 10 tot 250 mensen in trucks geladen en naar dergelijke vernietigingsvelden gereden. De bewakers hadden op voorhand diepe kuilen gegraven en de gevangen werden er naar toe gebracht. Terwijl ze daar ’s nachts in een lijn stonden, wachtend op een zekere dood, werd één voor één het hoofd ingeslagen met een knuppel, een machete, de kolf van een geweer, … Communistische propaganda muziek en teksten werden ondertussen door een grote luidspreker afgespeeld. Eén voor één belande de gevangen in het massagraf en naar het schijnt hebben ze zich er nooit tegen verzet. Allemaal waren ze op en gebroken door de wekenlange marteling die ze hadden moeten ondergaan. Het massagraf werd vervolgens bestrooid met chemicaliën en ten slotte bedekt. De chemicaliën kenden een dubbel nut. Moest het gebeuren dat een persoon nog niet direct dood was, dan zouden deze stoffen er wel voor zorgen. Daarnaast onderdrukten ze de rottende geuren die uit de massagraven opstegen. Vrouwen en kinderen werden trouwens niet gespaard. De Khmer Rouge moordde hele gezinnen uit, voor het geval één van de kinderen het in het hoofd kreeg om later wraak te nemen. Wij bezochten zo een Killing Field. 86 massagraven waren er gevonden. De kuilen liggen nog steeds open. Er was er zelfs eentje bij met 250 onthoofde lichamen van Khmer Rouge strijders die hun training in Vietnam hadden gekregen. Volgens Pol Pot waren het Cambodjaanse lichamen met een Vietnamees hoofd. In een ander massagraf trof men de naakte lichamen aan van honderden vrouwen en hun pasgeboren baby’s. De bewakers vonden er niets beter op dan de hoofden van deze kleine wezens te vermorzelen tegen de dikke boomstam naast het massagraf.
Het is verschrikkelijk wat er gedurende 3 jaren gebeurd is in dit land en het ergste is dat slechts 4 mensen voor de misdaden veroordeeld zijn geweest. Pol Pot zelf heeft nooit het proces meegemaakt en stierf wegens ouderdom. De bewakers en beulen van de gevangenissen werden nooit berecht en lopen nu nog steeds rond onder de bevolking. Ze beweren zelf slachtoffer te zijn van het regime en konden kiezen tussen dienen of sterven. Met deze verziekte realiteit moeten de Cambodjanen nu nog elke dag leven. Nooit is er echt gerechtigheid geschied. Het waren trouwens de Vietnamezen die de Khmer Rouge in zekere zin stopten. De Khmer Rouge voerde geregeld aanvallen uit op de Mekong Delta van Vietnam. Volgens hen behoorde het gebied nog steeds toe aan Cambodja en ze wilden het terug. Op een gegeven moment waren de Vietnamezen dit beu en besloten op een paar dagen tijd Cambodja in te nemen. Vietnamese soldaten kwamen uit op de gevangenissen en de massagraven. Hoewel de Khmer Rouge politiek niet meer aan de macht was, voerden ze nog tot 1999 guerrilla aanvallen uit over het hele land. Wij zullen deze plekken in elk geval niet snel vergeten.
Fotoalbums van locatie «Phnom Penh»
