Reisverhaal «Gili Air»
De wereldreis
|
Indonesië
|
0 Reacties
10 Januari 2017
-
Laatste Aanpassing 16 Januari 2017
Gedurende 50 dagen streken we neer op Gili Air. Hoewel de hoofdreden was dat Koen er zijn PADI Divemaster cursus zou volgen, konden we allebei een kleine reispauze gebruiken. Al snel vonden we een perfecte verblijfplaats op het eiland: een kamer in een nieuwe guesthouse met westerse badkamer, koelkast, internet, redelijk ver verwijderd van de moskee (die elke morgen om 4 uur oproept tot het ochtendgebed) en dicht bij het strand. Jamal, onze verhuurder, heeft daarbij 13 jaar voor Oceans 5 gewerkt.
In totaal duurde Koen zijn Divemaster opleiding 7 weken en hij had als instructeur/mentor een ... Chinees. De meeste Chinezen zijn in de duikwereld niet echt gekend als wateracrobaten. Gelukkig had een bekend spreekwoord deze keer gelijk: met alle Chinezen, maar niet met de deze. De opleiding in Oceans 5 was behoorlijk intens, maar eens te meer leerrijk en professioneel. Koen leerde alles over knopen leggen, duiksites in kaart brengen en voorbereiden, begeleiden bij cursussen, het gidsen van duiken, en zo veel meer. Het was fijn om mee te mogen draaien in een duikshop en deel mogen zijn van een duikteam. Wat een ervaring. Aan het einde van de cursus volgde natuurlijk de befaamde snorkeltest. We gaan de details besparen.
Voor een tiental dagen streek één van Koen zijn goede vrienden neer op het eiland, en hij maakte een serieuze entree. Eens in het hotel opende Geert zijn koffer en toverde er zowaar het volgende uit: 1 kilo Leonidas pralines, borrelnootjes, 5 Duvels en een Westvleteren. Het hoeft gezegd te worden: zo een Duveltje na 1 jaar reizen kan behoorlijk smaken. Geert maakte tijdens zijn verblijf een aantal duiken met Koen en verkende het eiland een beetje. Het was fijn om hem terug te zien, zeker ook omdat Geert zelf op wereldreis zal zijn als we terug in België aankomen.
Het hoogtepunt van deze reispauze was toch wel onze verloving. Koen had er tijdens een strandwandeling voor gezorgd dat er op een leuk plekje champagne, glazen en een dekentje voorzien waren ... En toen volgde de vraag der vragen. Gelukkige antwoordde Jolijn met een volmondige ja. Om onze verloving te vieren aten we 's avonds nog in een restaurantje, waarvan de eigenaar voor ons speciaal een aangepaste menu had voorbereid. Het was een geslaagde dag.
Ook Kerstmis, Nieuwjaar en Koen zijn verjaardag brachten we door op het eiland. Een echt kerstgevoel ontbrak bij ons, maar gezellig was het wel. Waarschijnlijk hadden de warme temperaturen er mee te maken. Op kerstavond had een lokale medewerker van de duikschool een avondmaaltijd voorbereid. We kunnen jullie verzekeren: het waren de beste satés die we ooit gegeten hebben. Kerstmis zelf gingen we met een aantal duikcollega's iets eten en Nieuwjaar brachten we door op het strand, omringd door een hoop mensen en vergezeld van enorm veel vuurwerk. Deze hele kerstperiode werd het eiland overspoeld met toeristen. Voor eetzaken moesten we bijna reserveren om een plaats te vinden en de stranden lagen behoorlijk vol. Het was voor ons even wennen, aangezien onze eerste weken op dit kleine, autovrije eiland rustig waren. Voor Koen zijn verjaardag had Jolijn ook een dagprogramma uitgewerkt. Het was een zeer fijne dag met brunch, massages en diner in de beste pizzeria van het eiland.
Enkele dagen voor ons vertrek maakten we nog een daguitstap naar Gili Meno (één van de 3 eilandjes voor de kust van Lombok). Daar Gili Trawangan gekend is als het party eiland en Gili Air als de rustige strandvakantiebestemming, is Gili Meno het eiland voor de huwelijksreizen en voor de toerist die van rust houdt. Wij hielden er in elk geval van. Het eiland was zo rustig en vredig en de stranden waren parelwit. We besloten om een rondwandeling te maken, langs het zoute meer te passeren en uiteindelijk een plaatsje uit te zoeken waar we de rest van de dag zouden kunnen doorbrengen. En dat plaatsje vonden we. Een beetje van het hoofddorp afgelegen was er een hotel met restaurant en zwembad, waar we volledig konden ontspannen. Gili Meno is nog niet zo volgebouwd als Gili Air en geeft daardoor nog meer een sfeer van privacy en rust. Om 16 uur was het echter tijd om naar ons eiland weer te keren.
11 januari was de dag van ons vertrek. Het was een beetje vreemd om het eiland weer te verlaten, maar anderzijds kriebelde het evenzeer om opnieuw op ontdekking te kunnen gaan. Na afscheid te nemen van onze verhuurder en medewerkers van de duikshop, trokken we per boot naar Bali. Van daar uit zouden we via Kuala Lumpur naar de Filipijnen vliegen. We zijn in elk geval klaar voor een nieuw land.
Fotoalbums van locatie «Gili Air»
