Reisverhaal «Vientiane»
De wereldreis
|
Laos
|
0 Reacties
26 Februari 2017
-
Laatste Aanpassing 17 Maart 2017
Horrorverhalen hadden we gelezen om vanuit Hanoi naar Vientiane in Laos te reizen; de bus, de wegen, de grensovergang,.... Met een bang hartje namen we dus een nachtslaapbus. Wij vonden het uiteindelijk best meevallen. We hebben geslapen, al stond de muziek soms wat luid (maar we hadden al erger gehad) en werd er door de Vietnamezen nogal gebabbeld en gesnurkt. Aan de grens konden we na 2u van papierwerk en wachten de grens in de gietende regen overwandelen. Na 24u reizen kwamen we uiteindelijk aan in de hoofdstad van Laos, Vientiane. Alsof we die dag nog niet genoeg ervaren hadden, moesten we nog een halfuur wachten voor onze tuktuk vol was om naar het centrum te rijden.
We hadden een airbnb overnachtingsplaats geboekt en wandelden naar het doorgestuurde adres. We belanden bij een veel te goedkoop hostel waar de schimmel echt overal op de muren hing, je bijna niets kon zien door de muggenwolk en de badkamer er niet uit zag. Duidelijk niet hetgeen wat wij op voorhand geboekt hadden (een kamer in een lokaal huis dat super proper en rustig zou zijn). Koen is niet snel boos te krijgen, maar het verontwaardigingsniveau ging behoorlijk omhoog. Na een niet zo aangenaam telefoontje voor de andere persoon aan de lijn en 30 minuten wachten, werden we naar een guesthouse vlakbij gebracht waar we ons iets meer in konden vinden. We trakteerden ons op een Indische maaltijd en vielen nadien als een blok in slaap.
We hadden twee volledige dagen in Vientiane en dat was voor ons meer dan genoeg. We bezochten onder andere een aantal tempels en de ‘’arc de triomphe’’. Op ongeveer 25 km van Vientiane ligt een boeddhapark dat we met de lokale bus bezochten. Het park bestaat uit heel wat boeddhistische en hindoeïstische beelden waarvan je eentje kon betreden. De binnenkant van deze structuur stond opnieuw vol met een beeldentuin. Iets buiten het centrum van Vientiane ligt ook nog het nationale monument van de stad – Pha That Luang. Deze gouden stupa zou de moeite moeten zijn maar doordat het in de stellingen stond vonden wij er niets aan. Sisaket was dan wel weer de moeite. Deze oudste overblijvende tempel uit de 19de eeuw is omgeven door een kloostergang die vol met boeddha beelden staat en is nog zo goed als intact.
Wat echt de moeite was, was het COPE (The Cooperative Orthotic and Prosthetic Enterprise) bezoekerscentrum. Tussen 1964 en 1973 heeft Amerika meer dan 2 miljoen ton aan wapens (clusterbommen, bombies,…) gedropt boven Laos, waardoor het het meest gebombardeerde land per capita in de geschiedenis is. Van de meer dan 270 miljoen sub munitie is 80 miljoen nog niet ontploft. De nachtmerrie blijft hierdoor verder gaan in Laos. Per dag sterft er 1 persoon of geraakt die zwaargewond door deze onontplofte wapens. In het bezoekerscentrum kan je de vreselijke gevolgen zien van de oorlog, het UXO probleem, de impact hiervan en de strijd die overlevenden leveren. Het simpelweg oprapen van een ronde metalen bal, het ploegen van het land, een kookvuur aansteken of gewoon door het bos wandelen kan een aanleiding zijn tot het ontploffen van een bom. Sinds het einde van de oorlog in 1973 zijn er al meer dan 20 000 slachtoffers gevallen waarvan de helft kinderen. Slachtoffers worden getroffen met beperkingen zoals verloren ledematen of zijn blind en krijgen amper hulp doordat er geen ondersteuningssysteem is of middelen. Zelfs als ze in een ziekenhuis geraken is het nog niet zeker of er een bloedvoorraad is,…. COPE runt een rehabilitatie centrum om zorg en ondersteuning te bieden aan UXO overlevenden. Een geweldig initiatief, als je hier meer over wil weten, ga dan zeker eens kijken op hun website.
Fotoalbums van locatie «Vientiane»
