Reisverhaal «Leon»
De wereldreis
|
Nicaragua
|
0 Reacties
24 Februari 2016
-
Laatste Aanpassing 08 Maart 2016
Vanuit Mexico vlogen we via Miami naar Nicaragua. Na een reis van ongeveer 8 uur en de nodige paperassen in Miami kwamen we aan in Managua. Er valt in deze stad niet veel te beleven en de veiligheid is er schijnbaar niet optimaal, waardoor we besloten om rechtstreeks door te reizen naar Leon. In eerste instantie zouden we met de bus gaan. Tijdens onze zoektocht naar goedkoop vervoer richting het UCA-busstation, kwamen we echter in contact met een familie met een pick-up truck. Toen ze onze eindbestemming hoorden, bleek dat ze zelf afkomstig zijn van een naburige stad. Ze namen ons met plezier mee tot in Leon. Comfortabel was het niet, maar wel een geweldige ervaring. De grootvader (die pastoor was), zijn twee zonen, schoondochter, kleindochter en een vriend (diaken) deelden onderweg niet alleen eten, maar ook een heleboel verhalen over Nicaragua. Na een 3-tal uurtjes arriveerden we in onze hostel in Leon. Uitgeput na een lange dag reizen zijn we om de hoek iets klein gaan eten, maar veel meer hebben we die avond niet gedaan.
Leon is een van de warmste plaatsen die we tot nu toe bezocht hebben en dat hebben we geweten. Doorheen de dag was het 35 graden Celsius (en meer). Dat het dorstig weer was en dat we onze wandelsnelheid serieus aanpasten, is niet te verwonderen. Het stadje kent een rijke koloniale geschiedenis en ligt bezaaid met heel veel kerken. Wel leuk voor een tweetal dagen, maar we waren niet helemaal onder de indruk. Het museum van de revolutie bestond uit 1 lokaal vol met foto’s en was op nog geen 20 minuten bezocht. Het wordt uitgebaat door oud-revolutionairen en het eerste wat ze ons vroegen was of we Amerikanen waren. Erna volgden een heel pleidooi tegen het imperialisme van de Verenigde Staten. Best grappig, maar ook een beetje bevreemdend. Het museum van de kunst was wel de moeite, vooral de gebouwen met de vele binnenpleintjes zelf waren zeer mooi.
Om toch wat verkoeling te zoeken, zijn we de tweede dag met een Australisch koppel richting het strand getrokken. Het water was verfrissend, maar je moest wel oppassen met de hevige golven. Het strand zelf bestond uit vulkanisch, zwart zand en het was dus zeer warm aan de voetjes.
De avonden brachten we buiten op de straat door met een frisse Toña in de hand om toch het gevoel te hebben dat het iets frisser werd.
Fotoalbums van locatie «Leon»
