Reisverhaal «Kanchanaburi»

De wereldreis | Thailand | 0 Reacties 23 April 2017 - Laatste Aanpassing 20 Mei 2017

Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog veroverde het Japanse Keizerrijk grote delen van China, De Filipijnen, Indonesië en Zuidoost Azië, maar hun honger naar grondgebied was nog niet gestild. Rond 1942 maakten ze zich klaar voor grootschalige aanvallen op de Britse kolonie India. Ze hadden echter een groot probleem. Doordat Geallieerde schepen de golf van Thailand bezet hadden, konden ze de nodige voorraden voor het leger niet meer via schepen versturen en dus werkten ze een alternatief uit. Het plan was om twee bestaande spoorlijnen in Thailand en het toenmalige Birma met elkaar te verbinden door een nieuw traject van 415 km lang, dwars door oerwouden en berggebied. Een oude Britse studie had het plan indertijd als onmogelijk bestempeld, maar de Japanners wilden het proberen. Het grote verschil was natuurlijk dat de Japanse strijdkrachten, in tegenstelling tot de Britten, over enorm veel krijgsgevangen beschikten.

En dus begonnen ze op 16 september 1942 aan de bouw van de spoorlijn. Aanvankelijk was de duur van het bouwproces geschat op 5 jaar, maar door de ontwikkelingen in de oorlog voerden de Japanners het werktempo op waardoor 1,5 jaar later de hele onderneming voltooid werd. Van de 100.000 krijgsgevangen stierven er ongeveer 20.000 aan ondervoeding, ziektes en gebrekkige slaap. Daarbij werden ook nog eens 200.000 dwangarbeiders uit Zuidoost Azië ingeschakeld toen bleek dat de hoeveelheid krijgsgevangen ontoereikend was. Van deze groep lieten zelfs 80.000 mensen het leven. Iedereen kreeg per dag slechts twee porties rijst en beperkte hoeveelheden water. Er werden ook geen kleren voorzien, waardoor vele dwangarbeiders uiteindelijk in een lendendoek rondliepen, zonder schoenen. Wie niet hard genoeg werkte kon doodgeslagen worden en zelfs tijdens het Moesson seizoen moest het werkritme van hetzelfde niveau blijven.

Het bekendste symbool van deze spoorlijn is ongetwijfeld de brug over de rivier Kwai en het was dan ook onze eerste stop. Het is echt een indrukwekkende brug, waar de bominslagen op de steunpilaren goed zichtbaar zijn. Toch wilden we verder kijken dan de brug alleen. De tweede dag van ons bezoek besloten we om met de trein van Kanchanaburi naar Nam Tok te reizen, van waaruit je naar het einde van de spoorlijn kan wandelen. Het is een enorm mooi traject, maar met een diepe betekenis. Je passeert enorme bruggen die langs bergwanden gebouwd zijn, waardoor je een goed beeld krijgt van de waanzinnigheid van de spoorlijn. Het gebied rond dit eindpunt is best wel mooi. We bezochten er nog een waterval en een tempelgrot.

Onze derde dag brachten we een bezoek aan de befaamde ‘Hellfire Pass’. Aan dit deel van de spoorlijn lieten de meeste mensen het leven. De spoorlijn loopt hier namelijk doorheen enkele heuvelkammen. En deze moesten puur op mankracht uitgehold worden. Pas als je er staat en een idee krijgt van de tonnen steen die verplaatst werden, overvalt je de mensonwaardigheid van het hele traject. We besloten om het volledige 5 kilometer lange traject te wandelen. De reactie van de medewerkers van het daar gelegen museum waren schitterend. Blijkbaar voltooien slechts 5 mensen per dag deze wandeling en volgens de museummedewerkers was het een ontzettend zwaar om deze te wandelen. Voor onze veiligheid werd er dan maar een Walkietalkie meegegeven. Jammer genoeg mochten we er geen koude Cola mee bestellen. We raden echter iedereen aan om dit traject te wandelen, want ondanks alles is het indrukwekkend interessant en de omliggende natuur is prachtig.

De vele doden werden indertijd snel begraven naast de spoorlijn. Veel geld werd gelukkig gespendeerd om de lijken te lokaliseren en een waardige begraafplaats te geven. In totaal zijn er nu drie begraafplaatsen in en rond Kanchanaburi die volledig in handen zijn van de Commonwealth. Wij bezochten een dergelijke begraafplaats na ons bezoek aan het algemeen museum in de stad. We werden er stil van. Om even uit deze oorlogsgeschiedenis te stappen, besloten we ten slotte om de ‘Historische straat’ te bezoeken. Zoals de naam het al doet vermoeden is het een straat vol met prachtige woningen van eind 19de eeuw. Kanchanaburi is echt een plaats bezoekenswaardig.

 

Print Friendly and PDF

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Kanchanaburi»

Kanchanaburi (51)

23 April 2017 | De wereldreis | Thailand | Laatste Aanpassing 20 Mei 2017

  • Kanchanaburi - HellFire Pass - Wagon om krijgsgeva
  • Kanchanaburi - Brug over de rivier Kwai
  • Kanchanaburi - HellFire Pass
  • Kanchanaburi - Treinrit naar Nam Tok
  • Kanchanaburi - Historische straat

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking