Reisverhaal «(Dag 3: Dehli) lastige telling: Dehli 16 oktober»

INDIATOER 2018 van Zuid tot Noord | Indië | 2 Reacties 17 Oktober 2018 - Laatste Aanpassing 18 Oktober 2018

In de coulissen van de samenleving.   Delhi, 16 oktober

Met twee schrijvers lopen we in de dagtelling al meteen vast. Dus noemen we maar de kalenderdag(en) waarover we schrijven....

Een wekker geeft geen garantie op een ontbijt. Want bij aankomst in het restaurantgedeelte vonden ze 12.30 u meer passen bij een lunch. Die vervolgens volledig werd aangerekend. Terecht, ook al lijkt een Indiër geen dagdelen te onderscheiden. De stad leeft 24 uur. En je slaapt ter plekke als er een ander op je toko past. Of op straat onder een viaduct of in een plantsoen of portiek. Of misschien in een kamer of appartement of huis, waarvan ik me hier nog geen voorstelling kan maken.

Uitgeslapen waren we geenszins, maar we wilden kijken en sjouwen en de geur en smaak van de stad proeven. En we doken in het geluid en de drukte van alledag. De straat van ons hotel, vannacht één grote kleurrijke neonshow vanaf de gevels aan beide kanten, de lokroep knipperend en bewegend; nu bij daglicht was er de kleurenrijkdom op straat, zoals ik nergens anders ter wereld heb gezien. Vrouwen in frisgewassen felgekleurde wijde sari’s en contrasterende shawls, een deel van het blote lijf zon en lucht gunnend maar uiterst decent, de Sikh’s met hun kunstig gedraaide kleurige tulband, of Hindoestani Indiërs in hun smetteloos witte pakken. Kinderen met bloemenkransen en mannen in keurig overhemd allemaal tussen de honderden riksja’s in de kleuren van de onderneming en opgesmukt met eigen parafernalia. Daarbij de vele handkarren met de kleurige gestapelde vruchten op de felgroene bladeren. Zo kleurrijk is het straatleven dat het stof daardoor verdreven lijkt, je de rotzooi op straat, de ongezonde loslopende honden niet meer ziet. En je van de minder fortuinlijke mensen in armoediger kleding wordt afgeleid.

We lopen van ons Hotel Ajanta*** door Arakashan Road, en verkennen de buurt Pahar Ganj. Als voetganger is het verkeer een stuk minder aangenaam dan ik gisteren beschreef. Om aan de overkant van een straat te geraken is een permanente gok: telkens schat je de kans in of iemand voor je zal stoppen of uitwijken. Want wachten helpt niet en zebrapaden of stoplichten zijn er maar weinig. En ook dan nog betekent dat geen vrije doorgang maar een verstopping in een andere richting. We lopen naar het centrum van New Delhi, naar het Connaught Place, meest gebouwd na 1947 waar enorme gelijkvormige winkel en woonblokken in een drietal concentrische cirkels zijn gerangschikt. Overal vallen de slechte kwaliteit van beton en metselwerk en de slechte staat van onderhoud op. Tel daarbij het in- en uitbreiden naar elke vierkante meter naast, tussen de gebouwen en op de daken van de oorspronkelijke architectuur, dan is er weinig van de vroegere grandeur meer over. Als eerste kopen we een SIM kaart voor het Indische telefoonnet, waardoor we nagenoeg overal een bereik hebben als WIFI niet beschikbaar is. In steden als hier, in elk hotel en restaurant is dat geen probleem, maar we kunnen de eigen telefoon dus uitzetten en riskeren geen torenhoge rekeningen vanwege datagebruik buiten de bundel. Maar voor ze alles hebben uitgelegd en ingevuld, pasfoto hebben gemaakt en het paspoort hebben gekopieerd, snappen we er helemaal niks meer van maar weten we dat we na 24 uur een bepaald nummer moeten bellen en ze het nieuwe nummer aan de naam zullen koppelen. Op hoop van zegen met de belofte dat we terugkomen als het niet lukt verlaten we de vriendelijke verkopers.

We moeten weer wat eten en pakken een chique dure Chinees op het plein. Heel lekker maar met heel veel personeel en maar enkele tafels bezet was het weinig Indisch.

Teruglopen vinden we te ver, dus wordt dit mijn eerste ervaring met een gemotoriseerde riksja (Tuk-tuk is hier volgens Klair geen gebezigde term). Heel leuk. Klair onderhandelt als een routinier in het Indische zakenleven en verdient weer een fractie terug van de te dure Chinees.

In het hotel plof ik op bed, snurk al een eind weg als Klair haar plas doet, maar om half negen liggen we allebei te ronken om 13 uur later pas weer wakker te worden.  

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

Lieveen Dirk Bij Lieve slaat de verbeelding al op hol. Ik kan er me toch iets bijvoorstellen. De typische geur van India, de verkeerschaos en aan deandere kant de kleurrijke verschijningen en het avontuur dat achter iedere hoek klaar ligt. Geniet er van. Geplaatst op 19 Oktober 2018
Edithe en Lieven Geniet verder van die totaal andere kleur- en geurrijke stad . Geplaatst op 19 Oktober 2018

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking