Reisverhaal «Zaterdag 20 oktober: Theo: Delhi 17 oktober »

INDIATOER 2018 van Zuid tot Noord | Indië | 1 Reacties 20 Oktober 2018 - Laatste Aanpassing 20 Oktober 2018

In de coulissen van de samenleving.

17 oktober Delhi, Theo

Om bijna 12 uur werden we spontaan wakker na voor allebei een uitstekende nacht. De airco had het bij nader inzien wel kunnen doen als er maar stroom op gezet was, maar de fan aan het plafond was voldoende. Als eerste zouden we de India telefoon aan de gang proberen te krijgen. Dat lukte niet. We deden een lunch in een wat chiquer hotel-restaurant in onze straat. Sandwich met ei en kaas en een goede espresso en thee massala. En we maken ons plan. Eerst de telefoonwinkel, dan naar de Tourist Information voor wat algemene inlichtingen en dan nog proberen een trein te boeken van Chennai naar Nagapattinam op 21 oktober. De vlucht van Delhi naar Chennai en twee nachten hotel hadden we in Nederland al geboekt.

We lopen niet weer de hele route, behalve vermoeiend is er ook het stof dat al vrij meteen je ogen fors irriteert.

Klair werpt zich steeds op als de bikkelharde onderhandelaar om de toeristenprijzen van de riksja’s van tafel te vegen en voor haar idee dan nog het dubbele te betalen. Maar goed, India kent sinds enkele jaren niet voor niets een booming economie. Onze man brengt ons naar de winkel en het gepruts begint weer. Na een nieuw ander nummer (+91 8800710551) gaat het lukken en zijn we bereikbaar, kunnen we internetten (zelfs beveiligd) en hier in het land gemakkelijk bellen. Onze telefoons gaan dus uit, behalve voor WiFi. Onze iPads draaien op Wifi of op de personal hotspot van het Indische simkaartje.

Zo’n middag gaat vlug voorbij, maar steeds moeten we goedwillende, behulpzame, alwetende en belangeloos begeleidende mannen afweren, die hun Engels willen oefenen of de zaak weten waar wij niet naar zoeken. Gebedeld wordt er ook maar die, met name vrouwen en kinderen, lopen niet zo ver mee. Een Tourist Information, met het officiële logo, waarvan er opvallend veel zijn, proberen meer hun procenten op excursies en tickets binnen te halen dan de informatie te geven waar we om vragen. Zo konden we overal in India 0treinreizen zonder in de rij voor een ticket te hoeven staan voor maar 405 euro. Het was niet moeilijk om daar gewoon nee op te zeggen. Maar wat we wel deden was in ons hotel voor morgen een auto met chauffeur bestellen om ons een hele dag door de stad te sleuren en te wachten als we dingen bezoeken of wijken verder wilden bekijken.

De beelden: nog nooit was ik in zo’n fotogenieke omgeving, elke meter vraagt om vastgelegd te worden. Expressieve gezichten, de kleurschakeringen en contrasten, de beweging en het stoffige, het verval, de vraag om selfies met ons, de lach met de piercings, oorbellen en miniatuurtaferelen in hennakleuren.

Steeds meer word ik het eens met mijn eerste indruk: ‘in de coulissen van de samenleving’ Alles is hier aanwezig: alle rekwisieten zijn er, al wat gebruikt is wordt aan de kant geschoven of weggegooid, alle spelers komen exact op tijd aanlopen, kennen hun teksten en optreden, de achtergronden en publiek staan erbij en wisselen waar nodig. Maar hier is alles echt. Niets is gekunsteld of fake. Licht en geluid is professioneel geëngageerd. Voor alleen dat kleine toneel dat zich recht voor je ogen afspeelt. Enkele vierkante meters waar het allemaal gebeurt, ons gegund om naar te kijken.

Na voorbij te zijn gegaan aan de vele aanbevolen bazaars en winkels komen we op de Indische markt, een pure basale markt met alles te koop in kraampjes, winkeltjes steegjes en straatjes. Niet toeristisch, maar toch vinden we een cafeetje met een dakterras om wat te drinken en uit te kijken over de drukte en de vallende avond. Totdat een vrachtwagen met geweld en onaangekondigd het hele plein en de straten vol spuit met een dichte nevel. Het ruikt naar Deet en is inderdaad bedoeld voor de bestrijding van de muggen. Een kwartier lang zien we niets alles is wit en stinkt. Mensen houden een omslagdoek of lap voor de neus en mond, sommigen steken wc-papier of een stuk servet in hun neusgaten. Liever dit dan malaria of dengue of dat soort mee-eters.

Terug in het hotel helpt de lokale Tourist deskundige ons met het zoeken van een trein naar Nagapattinam de 21ste, maar alle treinen blijken volzet. Ook de dag- en nachtreinen ervoor en erna. Met de tip om in de rij te gaan staan en hopen op uitvallers lopen we toch nog een paar reisbureautjes af maar voor onze ogen laat het beeldscherm ons steeds hetzelfde zien. Met het laatste advies om naar het centrale station te gaan en bij de hoogste baas uit te komen gaan we morgen de laatste poging wagen. Het station is niet ver van het hotel.

We pakken een eenvoudig Aziatisch eethuis en eten uiteraard kip. Want een koe mag je niet slachten, een varken is onrein, schaap is niet onze favoriet – dus kip.

En op tijd naar bed.

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

hilde potters Oh zo herkenbaar, dat zoeken naar een treinticket van Chenai naar Nagipattinam! Klair, misschien kan je weer naar dat optrekje waar 'Jesus's vriend onze kaartjes beloofde, bemachtigde om dan tenslotte terug te betalen omdat er een spontane treinstaking uitbrak! Good Luck! Geplaatst op 20 Oktober 2018

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking