Reisverhaal «El fin del mundo»

Zuid Amerika | Argentinië | 1 Reacties 22 Maart 2016 - Laatste Aanpassing 22 Maart 2016

Lang...heel lang heb ik getwijfeld om al dan niet naar `het einde van de wereld` te reizen.

Sommige mensen zeiden `neen, het is niet de moeite`, anderen zeiden net het tegenovergestelde.

Uiteindelijk heb ik dan toch beslist om naar Ushuaia te gaan en wat ben ik er nu blij om! Mijn té korte periode daar was geweldig! Ik heb er fantastische mensen ontmoet, zalige hikes gedaan en Ik heb er genoten van een uiterst ruig en mysterieus landschap.

Na de lange busrit vanuit Puerto Natales kwamen we rond 19u alsmaar dichter bij Ushuaia. Ik was blij want ik had gerekend op een aankomst tussen 21u en 22u dus het ging vroeger zijn dan gepland.

Alleen ging het ineens niet meer zo vlot want...opeens stopte de bus. Niet goed wetende wat er aan de hand was, begonnen verschillende mensen rond te kijken, vragen te stellen, ... Er stond reeds een ellenlange rij auto's voor ons dus we zaten vast. Bleek dat er al lang stakingen aan de hand waren in Ushuaia. De community workers staakten en hadden de toegangsweg tot Ushuaia afgezet. Ze staakten n.a.v. de veranderde wetgeving van de nieuwe president. Sinds de afschaffing van de blue dollar is het leven veel duurder geworden voor de Argentijnen. Lonen blijven hetzelfde, pensioenuitkeringen dalen en ga zo maar door. Dus ja, lange stakingsacties tot gevolg.

Volledig te begrijpen maar niet zo fijn voor ons, vermoeide reizigers, natuurlijk. Ze vertelden ons dat de weg misschien terug open ging rond 20u30 maar dat was geen zekerheid. Uiteindelijk besloot ik dan om met een koppeltje mee te wandelen tot aan de ingang van de stad en een taxi te nemen aan de andere kant. Het was niet al te evident om een taxi te vinden maar het lukte en zo waren we toch nog op een deftig uur in het hostel. Wie weet hoe lang hadden we er anders nog gestaan?

Met dat ik ziek was geweest in Puerto Natales had ik nu 2 dagen in Ushuaia en ik wist perfect wat ik wou doen! Een dagje naar Laguna Esmeralda en een dagje naar het NP.

Maar gezien de wegblokkades viel mijn plan om naar Laguna Esmeralda te gaan ook ineens in het water gezien ik terug die kant zou uit moeten en dat dus een probleem zou zijn. Andere excursies waren vrij duur. Ze klonken mooi in de oren maar het budget besliste er anders over. Een last minute deal naar Antarctica was helemaal buiten de kwestie al hoop ik dit ooit te kunnen doen in de verre toekomst. Hhmmm...what to do?

En dan zag ik een blad uithangen van Lina die mensen zocht om een dagtrek mee te doen richting de Vinciguerra gletsjer. En ik dacht `waarom ook niet?`

Diezelfde avond sprak ik Lina, en Ivan die ook zou meegaan, aan en de plannen voor de volgende dag werden gesmeed.

Rond 8u30 de volgende ochtend namen we een taxi richting de start van de wandeling. Het weer was niet zo denderend maar dit is dan ook het ruige Ushuaia dus je moet voorbereid zijn op alles! De hike leidde ons tot helemaal boven aan de gletsjer. Door het bos, ploeterend en slierend door de modder klommen we gestaag tot boven de boomgrens. Nog een stukje verder de berg over, over een pad dat vol sneeuw en ijs lag, en dat ook ongelooflijk veel koude wind ving, klommen we nog een klein beetje verder. De gletsjer doemde mysterieus op. Wolken en een dikke mist gaven de plek een soort Lord of the Rings uitstraling. :-)

Lang bleven we niet boven. Mijn handen waren ijsklompjes geworden en de tenen werden lichtjes gevoelloos dus we begonnen voorzichtig af te dalen. Eenmaal terug helemaal beneden klaarde de hemel open en konden we toch nog genieten van een mooi, open zicht op de vallei.

Terug in Ushuaia maakte ik `s avonds nog een wandeling langs het Beagle kanaal. De zon scheen door de wolken en het weerkaatsende lichtspel op het water was magnifiek mooi.

De dag nadien sprak ik dan af om terug met Lina, een ouder Duits koppel en 2 Nederlandse kerels naar het nationaal park Tierra del Fuego te gaan. Ivan ging deze keer niet mee. Hij had zijn Braziliaanse zielsverwante ontmoet en wou tijd met haar spenderen...mooi toch, die overzeese kriebels :-)

We maakten een wandeling van 18km, langs de kust, door de bossen, langs beverdammen en eindigden aan het absolute einde van Ruta 3 aan een uitkijkpunt. De zichten waren alweer fantastisch mooi. De herfstkleuren kon je op sommige plaatsen al waarnemen wat mooie kleurcombinaties gaf en vossen kruisten onze paden. Och, wat ga ik Patagonia toch missen!!!

Moe keerden we terug naar het hostel waar we laatste fijne babbels hadden!

Had ik hier niet geweest dan had ik de ruige natuur gemist, geen woodpeckers gezien en de fantastische mensen hier niet ontmoet. Dus ik ben ongelooflijk blij dat ik toch tot el fin del mundo geraakt ben!

Ondertussen zit ik op het vliegtuig richting Buenos Aires. Ik was graag nog langer gebleven maar de vlucht was al geboekt dus helaas...

Straks moet ik de switch maken van stilte, sereniteit en volle natuur naar een bruisende, drukke stad.

In Buenos Aires heb ik nog 4 volle dagen en ik ben van plan om hier nog op en top te genieten!

Tot de volgende!

Kristel