Reisverhaal «de red centre»

Down Under | Australië | 0 Reacties 17 Februari 2014 - Laatste Aanpassing 17 Februari 2014

G'day mates

Dit is waarschijnlijk de voorlaatste of misschien zelfs laatste blogtekst die jullie zullen lezen want mijn tijd hier zit er bijna op...snif snif!

Na een goeie 3 weken in de outback ben ik terug in de beschaving terecht gekomen. Ik mis de outback wel.. de open rode vlaktes, de verschroeiende hitte, de momenten in de swags en de toppunten van 'insanity' die je bereikt door de duizenden vliegen die rond je zwermen, op je kruipen, in je mond, oren en neus komen zoemen...het had allemaal zijn charme!

Vanuit Alice springs ben ik naar Adelaide gereisd met Groovy Grapes. Toen we aan het hostel stonden te wachten om 6u 's morgens hoorde ik alleen maar (alweer) Duits rond me dus ik begon al lichtjes te 'panikeren'  dat de kans er misschien in zat dat ik de enigste niet-Duitser zou kunnen zijn.. was dat immers het geval geweest dan was ik nog zotter geworden dan ik al ben..Gelukkig zaten er op de bus al andere mensen van in andere hostels en op basis van de klankkleur van hun Engels kon je horen dat ze van elders waren...wat een chance!Al snel geraakte ik in interessante gesprekken met Sunny van Canada, Helena van Londen en Silvan en Pascal van Zwitserland. The 'fab 5' werd gevormd zonder dat we goed en wel al beseften...nog niet wetende dat we de komende dagen een ongelooflijke tijd zouden beleven samen!

De eerste dag was vooral rijden, rijden en nog eens rijden.. de afstanden in de outback om van punt A tot punt B te geraken zijn zo lang dat je echt wel ettelijke uren op de bus doorbrengt. Nu goed, zo heb je wel de tijd om elkaar al goed te leren kennen.

Normaal gezien zouden we dag 1 al een wandeling in Kings Canyon doen maar omwille van de hitte (temperaturen die schommelen tussen 42 en 50 graden) was deze in de namiddag al niet meer toegankelijk. De ingangen van alle nationale parken en bezienswaardigheden worden immers afgesloten vanaf 11u omdat er al mensen, eigenlijk echte dommerikken geweest zijn die nl wandelingen starten met slechts een halve liter water... Ze denken dan dat ze het wel zullen overleven tot wanneer de zon echt begint te branden, hun lichaam uitgedroogd raakt, het water op is en ze dan beseffen dat er nergens in de buurt water te vinden is. Uiteindelijk vallen ze dan flauw, drogen ze compleet uit en krijgen ze een hartstilstand. Het kan zo snel gebeuren in de outback dat ze dus nu initiatieven ondernemen om de ondoordachte, naieve toerist ervan te weerhouden serieuze risico's te nemen.

Dus ja, geen Kings Canyon de eerste dag maar wel relaxen in het zwembad, lekker eten en nadien genieten van een fris drankje in de swags..zalig! De eerste nacht in de swags heb ik niet echt goed geslapen maar ik heb me wel geamuseerd met Silvan. Wat begon met het per ongeluk gooien van een of ander insekt op hem, eindigde in het observeren van andere mensen, het ontwikkelen van lachbuien en het kijken naar de sterrenhemel. Een eerste vonk was ontstaan.

Doodmoe de dag erna moesten we om 4u30 opstaan. Vroeg beginnen om de hitte voor te zijn was de boodschap want ze voorspelden tot 48 graden. Rond 6u begonnen we aan de wandeling in Kings Canyon. Een 2-3u durende luswandeling  terwijl we genoten van prachtige uitzichten en ongelooflijk veel lol hadden onderweg.Sunny, de Canadees die ongelooflijk graag, luid en veel praat. Helena die absoluut niet op haar mondje gevallen is en een zeer uitgebreide woordenschat bezit aan vloeken en felle uitspraken. Derek, onze aboriginal gids die een voorliefde heeft voor het jonge, zotte volk. Pascal die ongelooflijk grappig en expressief is in zijn uitingen en lichaamstaal. En tot slot Silvan met zijn magische blauwe ogen en zijn schattige, Zwitserse onschuld.Geweldig!

Na de wandeling reden we verder richting de campsite waar we de komende 2 nachten zouden verblijven en dit vlakbij Uluru en Kata Tjuta. We installeerden ons, genoten van een lekkere lunch en rond 16u vertrokken we richting Uluru. De waarschijnlijk meest bekende en gigantische rots van gans Australië. Ongelooflijk impressionant van ver en zelfs nog meer van dichtbij. Deze rots die de 'womens dreaming' symboliseert voor de Aboriginals. Het ongeboren kind in de baarmoeder dat nog steeds groeit en onder de grond verbonden is met Kata Tjuta, de 'mens dreaming'. Beiden heilige plaatsen waar er nog steeds zeer regelmatig bepaalde ceremonies worden uitgevoerd. De vrouwen altijd nabij Uluru en de mannen nabij Kata Tjuta. We hebben een kort stuk van de base walk kunnen doen. Helaas niet alles omdat ook hier een groot deel was afgesloten door de hitte. Dan maar terug naar de campsite en genieten van een verfrissende plons in het zwembad en een zonsondergang.Ook die avond en nacht was het gezellig vertoeven in de swags. Zwoele temperaturen, wat jazz muziek en en een verfrissende sarong om onder af te koelen. Vonk 2...

Geen idee wat de anderen, met name Sunny, Pascal en Helena dachten gezien te hebben maar de volgende ochtend kregen Silvan en ik de bijnaam 'hubby and wifey'. Dus dan maar met de kersverse hubby en de rest opnieuw vroeg opgestaan om deze keer de zonsopgang te bewonderen alvorens door te rijden naar Kata Tjuta. Persoonlijk vind ik Kata Tjuta, a.k.a. the Olgas  veel meer de moeite dan Uluru. Verschillende, gigantische rotsen te midden van een roodbruin landschap. Ook de 9km durende wandeling was echt wel de moeite! Hadden er echter minder rotvliegen geweest dan hadden we er 100x meer van kunnen genieten dan nu want in de hitte op en neer wandelen met een vliegennet over je hoofd creëert toch een serieus sauna effect!En jaja, ook vandaag zijn we opnieuw gaan zwemmen. Deze keer in een iets groter zwembad en om het helemaal gezellig te maken met een drankje en een muziekje erbij. This is life! 

Dag 4 lieten we de red centre achter ons en reden we richting het zuiden naar Coober Pedy, the opal mine city. Een klein stadje dat gegroeid is doordat men er opalen vond onder de grond. Doordat de temperaturen hier echter ook serieus hoog kunnen liggen, is men heel veel onder de grond beginnen bouwen. Hierdoor is het in de zomer koel genoeg en in de winter warm genoeg in huis. Onze swags hebben we die nacht, na het uitgebreide feestje, dan ook ingeruild voor een dormbed in een grotwoning.

Alweer een korte nacht later was het tijd voor een bezoekje aan de ondergrondse opaalwinkel. We kregen uitleg over hoe men naar opalen zocht, hoe men ze bewerkte en wat de geschiedenis van de opaalsector was. Ook bezochten we een kangoeroe orphenage. Baby kangoeroes waarvan de moeder gestorven is, worden hier opgevoed en grootgebracht. Ongelooflijk cute die kleine kangoeroetjes!!! Smelt..smelt! 

Rond de middag reden we richting Stoney Creek station. We keken uit naar een allerlaatste nacht in de swags. Helaas is het keihard beginnen regenen waardoor het swag-plan al snel in het water viel en we binnen zouden slapen. Die avond hebben we ook ons afscheidsfeestje gehouden omdat het onze laatste nacht samen was. Onze overnachtingsplek werd omgetoverd tot een ware discotheek! Een echte 'la rocca' in the outback Liesbeth! 

De laatste dag was vooral weer rijden, rijden richting ons eindpunt Adelaide. Onderweg zijn we gestopt in een wijnproeverij in Clare Valley. Leuke plek om valentijnsdag te vieren met de hubby. Hihi

Eenmaal aangekomen in Adelaide namen we afscheid van Sunny en Derek. Pascal, Silvan, Helena en ik bleven nl slapen in hetzelfde hostel.In tegenstelling tot wat iedereen zei was Adelaide op het moment van aankomst allesbehalve saai! Er was net een cultuurfestival begonnen dus de stad was vol leven en er was vanalles te doen. Dit feit en ook wetende dat de rest 4 dagen in Adelaide bleef, maakte dat ik mijn beslissing om de volgende trip niet uit te stellen enorm betreurde. Had ik het maar gedaan, dan kon ik nog enkele dagen langer bij hen blijven en kon ik samen met Helena de volgende trip doen. Dit is echt de enigste beslissing die ik me beklaag.. Maar goed, het zij zo. De dag erna zou ik vertrekken en ook al zou ik Helena terug zien in Melbourne, van Pascal en mijn hubby moest ik afscheid nemen. Nooit gedacht dat ik het hier zo lastig mee zou hebben. Gek toch hoe sommige mensen zo een indruk nalaten.. 

De dag erna was het zover. Ik vertrok op trip richting de Grampians en de Great Ocean Road. Drie dagen van Adelaide naar Melbourne. Van alle trips die ik gedaan heb, was deze toch die met de meest serieuze gids en mensen op. Gelukkig zaten er wel 2 zotte, hollandse meiden en een mega grappige zwitserse kerel, Damien, op die ook wat sfeer brachten. Het was dan ook niet moeilijk om te kiezen met wie ik de meeste tijd zou doorbrengen. 

Drie dagen lang cruisden we tussen heuvels, bergen en langs de kust. We bewonderden de 12 (of beter 7 want er zijn er maar 7 te zien) apostelen in volle glorie en we verfijnden onze zang -en dierengeluidtalenten tot genoegen van enkele serieuzere medepassagiers. Haha!

Uiteindelijk kwamen we dan aan in Melbourne, de stad waar iedereen met zoveel lof over spreekt! De verwachtingen liggen hoog...laten we ze maar beginnen invullen!