Reisverhaal «West Coast»

Down Under | Australië | 1 Reacties 01 Februari 2014 - Laatste Aanpassing 02 Februari 2014

Dag iedereen

Op dit eigenste moment zit ik op de bus van Broome naar Darwin. Een rit die ettelijke uren, nl een volle nacht en een volle dag lang duurt.

Veel valt er hier niet te beleven behalve dan de uren aftellen en af en toe proberen om mijn lijf in de meest onmogelijke, flexibele posities te draaien zodat ik toch enigszins een beetje kan slapen. Geen beter moment dus om mijn blog al in mijn mail te typen zodat ik deze bij de volgende wifi spot kan doormailen naar mezelf en dan kan plakken op de jullie ondertussen welbekende tangatanga!

Het is nu pikkedonker buiten en waarschijnlijk nog helemaal zo laat niet als het aanvoelt vermits de zon hier al rond 17u met haar mooiste roze en paars afscheid neemt van de dag. Dus...tijd genoeg om het hele verhaal van de afgelopen 13 dagen te doen.

Bereid jullie voor op de langste blog ooit!

Als ik even terugdenk, herinner ik me dat ik in Perth zat met Tony toen ik jullie de laatste keer een teken van leven gaf. Ondertussen is er veel gebeurd, heb ik zalige mensen ontmoet, alweer prachtige dingen gezien en gedaan EN ben ik duizenden km's hoger naar het noordwesten gereisd.

Mijn laatste dag in Perth was 19jan en ik ben toen samen met mijn kamergenootje Sabine richting Fremantle getrokken. Een charmant plekje op slechts een half uurtje sporen van Perth. We hebben daar de geweldige indoor markt bezocht waar je allerlei heerlijke dingen kan kopen en proeven. Vermits die markt zo tof was hebben we daar veel tijd doorgebracht. Geladen met een portie heerlijke vers fruit en tongenstrelende geitenkaas zijn we dan uiteindelijk toch maar naar het 'Arts Center' getrokken waar er een live bandje aan het spelen was en waar alle locals gezellig vertoefden.

Een wandeling langs de kaai en het strandje als afsluiter van de dag en we keerden blij terug naar Perth. Eenmaal terug in Perth kon ik de verleiding niet weerstaan om me, net als vele anderen, neer te ploffen op de Plaza om mee te genieten van Finding Nemo op groot scherm in open lucht alvorens me te buigen over het inpakken van mijn rugzak voor de grote trip morgen.

Op 20 jan om 7u 's morgens ben ik vertrokken op 1 van de geweldigste trips die ik waarschijnlijk ooit zal doen in mijn leven! Mijn allerliefste neef Nicolas had me thuis aangeraden om de west kust te doen en manneke, wat ben ik blij dat ik zijn wijze raad gevolgd heb! (Dus bij deze nogmaals dikke merci Nicolas!)

Het plan was om eerst mensen te zoeken voor een rideshare maar vermits ik zoveel wou doen op korte tijd en er dus geen tijd te verliezen valt, we al alles zelf hadden gepland in NZ en ik deze keer luier wou zijn en last but not least omdat ik ook nieuwe mensen wou leren kennen, had ik al in NZ de beslissing gemaakt om gewoonweg een adventure trip te boeken.

Western Exposure bood '10 days Perth to Broome' en het omvatte alle highlights die ik wou zien en doen. Spannend! Enkel dat ene zinnetje, maar vooral dat ene woord, 'An ADVANCED level of fitness is required' baarde me wat zorgen maar goed, met een gezonde dosis doorzettingsvermogen kom je er ook wel dacht ik (terugdenkende aan de lastige momenten op reeds gedane en overleefde trekkings!)

Gepakt, gezakt en vol nieuwsgierigheid stapte ik die ochtend op de 4x4 bus waar ik de komende 10 dagen mee in zou rond toeren. Omringd door een internationaal gezelschap uit Duitsland (jaja, deze kom je het meeste tegen..precies of 3/4 van Dtsl ofwel in NZ of in Aussie zit) , Zwitserland, Engeland, Japan, Finland, Australië en Nederland voelde ik me klaar om aan dit avontuur te beginnen! Veel jonge mensen en 2 iets oudere heren, waarvan 1 wat tegenviel maar waarvan onze 58 jarige Chris zeer jong van geest bleek, vormden mee dit gezelschap.

En ja, raar maar waar heb ik ook op deze trip een gelijkaardig zot geval als mezelf ontmoet maar dan de Nederlandse versie, nl mjn nieuwste, kersverse vriendin, Ann. Het wordt later op de foto's wel duidelijk wie ze is hoor...hihi. Ons hoog 'krankenkopf' gehalte, zoals onze Duitse vriendjes het noemden, druipt er van af..haha!

Op dag 1 zijn we gestopt aan Pinnacles Desert. Jullie hebben zeker al allemaal die foto's gezien van die raar gevormde stenen in het midden van een grote zandvlakte...wel dat is het. Ik vind het wel mooi om te zien maar zeker geen hoogtepunt. Later die dag zijn we gaan sandboarden op witte duinen en hebben we een verfrissende, duik genomen in Jurien Bay. Prachtig wit zand en helderblauw water...hemels mooi..en het ging alleen nog maar beter worden! Die avond overnachtten we in een gezellig hostel in Horrocks. Korte nacht want de dag erna moesten we om 5u vertrekken en zoals Luke, onze gids zei "This means bags in the car and bums on seats, ready to go guys"!

Die volgende ochtend en dus op dag 2 zijn we richting Kalbarri national park gereden. Na de eerste korte wandeling tot aan 'natures window' kon je al goed voelen dat de temperatuur al ferm gestegen was... De tweede wandeling leidde ons langzaam in een prachtige 'gorge' (ik zou het vertalen als een soort canyon) waar we ook even stopten voor enkelen die wilden abseilen. Nadien gingen we verder tot beneden en eenmaal we voldoende genoten hadden van het prachtige zicht, begon de klim terug naar boven. Qua stijgingsgraad goed te doen maar hels vermits het ondertussen om 8u 's morgens al 43 graden was.. En dat voel je echt hoor. Ook al blijf je zuigen aan die teerbeminde camelbag die 3l water bevat, dan nog blijf je oververhit, lijkt het alsof het bloed in je aderen begint te koken en net wanneer je denkt dat je van je sus gaat draaien, zie je gelukkig de carpark in de verte maar wordt je weg dan toch wel niet even onderbroken door een gigantische lizard zeker...

Iedereen was zo blij om terug in de auto te zijn, al kon de airco slechts verkoeling brengen tot 36 graden.

We hadden nog een lange rit te gaan tot aan de Stromatolites, een soort rotsachtige bacteriën die al sinds het ontstaan van de aarde voor zoveel zuurstofproductie zorgen dat ze wereld erfgoed zijn geworden, en nadien tot aan het prachtige Shell Beach (de naam zegt het zelf)

Dag 3 startten we in Monkey Mia waar dolfijnen tot aan het strand komen om hun ontbijt te krijgen. We kregen veel uitleg en enkele gelukkige toeristen mochten ze een visje voeren.

Alweer ferm oververhit hadden we vandaag gelukkig de tijd om te lunchen in een nabijgelegen hostel met zwembad! De verfrissende middagduik was meer dan welkom!

Helaas konden we niet zo lang blijven want we moesten nog ver rijden (en dan bedoel ik niet de afstand van Gent tot Limburg maar enkele 100'en km's) tot aan Coral bay om op tijd te zijn voor de mooie zonsondergang.

Dag 4 was voor mij 1 van de hoogtepunten en ik heb hier lang naar uitgekeken!! We gingen snorkelen in het zeer bekende Ningaloo Reef. Een volle dag snorkelplezier waarbij ik prachtige koraalriffen, ontelbare tropische vissen, zeeschildpadden en een barrier reef shark gespot heb... En alsof dat nog niet genoeg is, hebben we ook 2x gezwommen boven de rondtollende, 4m brede manta rays. Echt ferm!!! Die dag mocht voor mij zoveel langer duren!

Als afsluiter heb ik die avond aan stargazing gedaan met Alex, Patrick en Lisa en ook dat was genieten want ik heb nog nooit zo'n heldere hemel met zoveel sterren gezien als daar, al komt de Colca Canyon in Peru wel zeer dicht in de buurt! Een heldere Milky Way, orion's belt, southern cross en talrijke vallende sterren. Zoveel nachtelijk moois dat het zelfs voor ons vrouwen met ons breed zicht moeilijk was om alles op te nemen!

En dan zitten we al aan de helft van de trip, dag 5. Ook vandaag zijn we terug gaan snorkelen, maar deze keer in Exmouth, Turqoise Bay. Opnieuw een zalig strand met helderblauw water. Het snorkelen ging deze keer iets minder vlot omdat het materiaal op niet veel trok...elke minuut kwam er super veel water naar binnen waardoor ik regelmatig boven water moest komen en tegen dat ik terug onder water was, was de prachtige vis die ik aan het volgen was, al lang weg natuurlijk... Desondanks heb ik toch ook hier genoten van het mooie onderwaterleven. Na de lunch zijn we doorgereden naar een uitzichtpunt en de rest van de middag hebben we al zonnend en al zwemmend doorgebracht aan het zwembad op de campsite.

Uiteindelijk, na lang wachten en aftellen was het dan zo ver...dag 6..eindelijk op weg naar Karijini national park. De rit duurde van 6u30 tem 16u30 tot wanneer we er eindelijk arriveerden. Onderweg zijn we enkel gestopt om te eten en om inkopen te doen voor in het park zodat we voldoende party stuff hadden om er Australia day te vieren!

Eenmaal in het park kregen we even een safety briefing ivm de gorges, de wandelingen en de slangen die er overal op de loer liggen...

Nadien was het genieten van:

- een prachtige zonsondergang met in de verte bliksem en regen, dus mooi en onheilspellend tegelijkertijd

- een lekker avondmaal van vispapillotte met couscous

- een grappig afwasritueel omdat je elke 5 sec besprongen werd door kevers, springhanen, motten, vliegen en nog allerlei rare, vieze insekten met dus meerdere schreeuw/lachbuien en gekke 'ik-krijg-ze-niet-van-mijn-lijf-dansjes tot gevolg

- een open, heldere sterrenhemel boven ons en onze swags. Jammer genoeg kon ons plan om buiten in de swag onder blote hemel te slapen, hopende dat er 's nachts geen slangen over ons zouden kruipen, niet lang doorgaan want toen het om 3u voor de zoveelste keer opnieuw begon te miezeren, zijn we toch maar binnen in de tent gaan liggen. Enneh, gelukkig maar want anderhalf uur nadien begon het keihard te gieten...dit in tegenstelling tot Luke zijn voorspelling 'There'll be no rain tonight guys'.

Het was al snel terug ochtend op deze 7de dag, 26 jan, en ik was nog moe..echt moe... ik had totaal niet goed geslapen. Te veel insekten, 's nachts constant wakker geworden van jeukaanvallen, motregen, stortregen, enz.. En toch, hoe moe ik ook was, ik had er zin in want het was Australia Day vandaag!

In de voormiddag hebben we een eerste wandeling gedaan naar Dales gorge. De 'langste' wandeling, nl 6km (peanutssss...) en eveneens de gemakkelijkste die we gingen doen. We wandelden doorheen een mooie gorge, langs Fortesque Falls en gingen zwemmen in circular pool en fern pool, een heilige plek voor de aboriginals. Prachtige, idyllische plekjes en welgekome verfrissingen want vermits de watervoorraad in Karijini beperkt is, gingen we voor de Karijini challenge: 4 dagen geen douche, enkel zwemmen in de gorges. Trouwens, een douche nemen zou toch geen zin hebben...je zweet, je plakt en je bent toch direct terug vuil door het rode zand.

Na de lunch was het party time! We haalden het opblaasbaar zwembad boven, het cricket gerief, de stickers, de tatoeages, de shmink, de vlaggen, de opblaasbare handen en uiteraard ook de versnaperingen en drankjes. Australia Day ging officieel in!!!

Al snel smeten Ann en ik ons op het decoreren van elkaar met tattoos en shmink. We gingen voor een complete Ozzie-style! De hele namiddag en avond was gek, tof, onozel, chill, hilarisch en ja, het was fijn om met zen allen tipsy te worden op deze dag. Ik zal dit moment NOOIT vergeten want het was een absolute topper van deze reis! Effenaf 'bloody ripper' (= very very awesome)!!!

Dag 8..onze laatste dag in Karijini. Ontbijt was om 7u maar vermits het keihard aan het regenen was, konden we toch niet vertrekken en mochten we nog een dik uur extra slapen, wat welkom was. Misschien denken velen onder jullie dat je veel kan rusten als je zo lang reist... Wel, sorry to burst that bubble maar het is wel degelijk vermoeiend! Drukke dagen, inpakken en uitpakken, anticiperen, altijd 'on the move' en constant vanalles te beleven en te doen en uiteraard wil je niks missen dus ja, soms weegt dit... Maar goed, we hebben het er zeker en vast voor over!

Na het effectieve ontbijt moesten we eerst langs de receptie om te checken of onze plannen konden doorgaan. Bleek dat er 1 floodway was op weg naar 1 van de kortere wandelingen dus die zou niet lukken. De andere 2, moeilijker toegankelijke gorges waren wel bereikbaar dus dan hebben we Weano en Hancock gorge gedaan. Obstakels waren gladde, zijdelingse klimmuren, handrails en een spiderwall maar het is iedereen gelukt om er veilig te geraken zodat we opnieuw konden genieten van een frisse plons in handrail pool en kermit pool. Beiden nog charmanter dan de pools van gisteren!

Tevreden keerden we terug naar ons kamp en brachten we onze laatste avond in Karijini door. Een dubbel gevoel ging door me heen..ik wou hier langer blijven en meer ontdekken maar langs de andere kant verlangde ik ook zo naar een douche zodat ik me terug proper zou voelen ipv stinky, sweaty, sticky and dirty..hihihi! Leve de outback!

Dag 9 lieten we Karijini achter ons en reden we naar een outback station nabij Port Hedland. Opnieuw een volle dag rijden. Die avond begon het dan ook opnieuw keihard te regenen waardoor we het gezellig moesten maken in de mini kamertjes! Het natte, tropische seizoen doet zichzelf volle eer aan!

Tot slot dag 10, alsook de laatste dag van de tour, vetrokken we om 7u richting Broome. Onderweg zijn we, jammer genoeg, slechts kort gestopt aan 80 mile beach. Prachtig strand alweer met zeer mooie schelpen! Ook al waren we maar 30min uit de bus, het zweet stroomde letterlijk naar beneden. We waren wel degelijk hoger naar het noorden toe dus geen droge hitte meer maar zeer vochtige hitte.

Eenmaal ingecheckt in het hostel zijn we dan op de locale bus gesprongen richting Cable beach. Een hele reeks kamelen stond ons daar op te wachten om een camel sunset ride te doen. Ann en ik reden op Coco en sloten daarmee de rij af. Coco was echter niet zo goed in langzaam volgen. Ze wou altijd wat voorbijsteken en eigenzinnig doen waardoor ze dan ook al de bijnaam had '2nd biggest b*tch of the whole bunch'..en daar reden Ann en ik dan op...zalig!

Ondanks het feit dat we de helft van de rit regen hadden en dat we nadien effenaf levend opgegeten werden door de muggen, was het 1 van de prachtigste zonsondergangen ooit! De horizon kleurde alle tinten van de regenboog...prachtig! Ware het niet dat we gek werden van de jeuk van 50 verse muggebeten, dan waren we wat langer gebleven om te genieten.

We sloten de avond af met een laatste avondmaal want morgen zou de groep effectief opsplitsen vermits er enkelen reeds een vlucht hadden.

Na de trip ben ik nog 2 volle dagen in Broome gebleven. Elke ochtend zijn we telkens kort het stadje ingetrokken om dan rond de middag kletsnat terug te keren naar het hostel voor een verfrissende duik in het zwembad, gezellige babbels en ja hoor, reeds voorbereidend werk voor de West USA trip! Bijna alle overnachtingen zijn geboekt dus check, check, checkerdecheck!

Zo, dat was het. Wij zijn ondertussen enkele uren verwijderd van Darwin en ik voel me al veiliger op de bus vermits er al redelijk wat aboriginals afgestapt zijn. Ze hebben al een slechte reputatie en ze doen deze enkel maar eer aan.. De meesten zijn zat, zelfs ladderzat, ze zijn luidruchtig en zoeken ruzie met elkaar of met anderen. Sommigen stinken ook verschrikkelijk...erg om te zeggen maar het is zo.. Blijkbaar haten ze water waardoor de hygiëne serieus te wensen over laat! Echt zielig die aboriginals, toch alleszins deze in Broome..

De buschauffeurs omschrijven ze als beesten omdat ze blijkbaar minstens 1x per maand de ruiten van de bus ingooien en zelfs de chauffeurs langs achteren in de rug aanvallen.. Misschien is het daarom dat Haruna en ik pruimen, frietjes en andere lekkernijen zomaar getrakteerd krijgen..omdat ze blij zijn dat er ook eens normale mensen op zitten?!

Nu hoe dan ook, vooraleer jullie schrik krijgen. Er is vannacht niets gebeurd en we zijn veilig aangekomen in Darwin.

Het is nu laat dus wij gaan slapen...in een dormbed @ chillis backpackers.

Good night!

Liefs

Kristel