Reisverhaal «Body shut down»

Zuid Amerika | Bolivië | 2 Reacties 27 December 2015 - Laatste Aanpassing 27 December 2015

Hóla!

Enkele blogs geleden schreef ik dat plannen als geen ander konden wijzigen.

Wel, na Sajama trok ik nr Cochabamba, een stad dat ik normaal ging skippen maar waar ik dus uiteindelijk toch naartoe ben gegaan. Ik ontmoette er al snel nieuwe, toffe reisgenootjes. We verkenden la Cancha, één van de grootste markten van Bolivia. Deed me denken aan de souks in Marokko. Ongelooflijk veel kraampjes met allemaal hetzelfde en een heus doolhof om in verloren te lopen. We gingen er ook naar een Michael jackson optreden van, wat uiteindelijk de lokale dansschool bleek te zijn. Een beetje verkeerd ingeschat... hahaha... maar zo hebben we toch maar de lokale bevolking gesteund.

Cochabamba is op zich een toffe stad om op`t gemak wat rond te slenteren maar ongelooflijk veel is er niet te doen dus enkele dagen was meer dan genoeg. En dus beslisten we om samen naar Torotoro NP te gaan. Dit is op enkele uurtjes rijden van Cochabamba en het is gekend om zijn dinosaurusafdrukken, de grotten en de canyon met de waterval.

Wie had ooit gedacht dat Jurassic Parc in Bolivia zou bestaan? Wel, ik niet maar het is dus wel zo en als je het landschap rondom bekijkt, dan zeggen ze dat het zelfs gelegen is in de onderkaak van de dino omdat de bergen rondom het dorp de tanden voorstellen.

Samen met dus 3 toffe Amerikanen, Tom, Teal & Keith, Zwitser Luc, Fransman Ben en Ijslandse Sonna heb ik 3 leuke dagen doorgebracht in het nationaal park. De busrit naar daar was, uiteraard, alweer heel hobbelig! Onze chauffeur was waarschijnlijk iemand die zijn roeping had gemist want hij waande zich op de smalle, kronkelende baantje eerder in Franquorchamps dan in Bolivia! Maar goed, we waren er toch wel weer veilig geraakt, al ware het niet volledig door elkaar geschud. Torotoro dorp is klein dus alles was gemakkelijk te vinden. De eerste dag deden we niet veel meer dan kaartspelen gezien de tijd die we nog hadden te kort was om een halve dagwandeling te doen. De 2de dag vertrokken we op dagtocht en bezochten we unieke rotsformaties, kropen we in een 400m diepe grot en bezochten we een `kerkhof` met fossielen van eeuwenoude schildpadden. En de 3de dag speurden we naar dinosaurusafdrukken, maakten we een wandeling richting de canyon en naar de waterval, 800 trappen lager. Een gevuld programma!

Nadien keerden we terug naar Cochabamba. Dit keer ging de terugrit vlotter. Normaal is het zo dat als je ergens een microbus neemt, iedereen moet wachten tot wanneer de bus vol is. Afhankelijk van hoeveel `geluk` je hebt, kan dit snel of traag gaan. Bij het heengaan moesten we anderhalf uur wachten. Bij het terugkeren hadden we geluk dat het busje net gepast op maat was en dus voor 7 personen. We konden dus direct vertrekken. Iedereen zat comfortabel en dan gebeurde er terug iets wat je opnieuw alleen maar hier ziet, nl er kwam nog een cholita bij. Je zag iedereen naar elkaar kijken, afvragend waar ze die vrouw in godsnaam gingen zetten vermits er geen plaats meer was... Boliviaanse oplossing: ruggesteun van de stoel van de chauffeur in het midden vooraan plaatsen en hupla, de cholita had plaats.

Opgelost! :-)

We brachten een laatste nacht door in Cochabamba, gingen lekker eten en keken de ogen uit op de lichte overdosis aan kerstverlichting in het park.

De volgende dag splitsten onze wegen. De Amerikaanse helft richting La Paz en de Europese helft richting Sucre, hoewel gesplitst in verschillende nachtbussen wegens miscommunicatie omtrent de aankoop van de bustickets.

Samen met Luc ben ik de eerste nachtbus opgesprongen naar Sucre en wat een normale busrit moest worden, werd voor mij de hel.

Even terzijde vooraleer ik de rest van het verhaal vervolg... Sinds Bolivia heb ik al weken aan en af buikkrampen en ben ik al een paar keer vrij mottig geweest. Ook de dag van vertrek, voelde ik me terug rotslecht en misselijk voor we vertrokken. Alle vorige keren ging het wel en het passeerde het telkens. Ik stak het op het eten, al was ik elke keer heel voorzichtig op wat ik in mijn mond stak. Maar deze keer was anders en ik had beter naar mijn lichaam moeten luisteren maar ja, de bustickets waren al gekocht dus ik dacht dat het wel ging gaan. Niet echt dus... Ik ben heel ziek geworden op de bus. Ik heb een rit moeten doorstaan van 10u op hobbelige, onverharde wegen en dat zonder enig comfort van een toilet. Ik voelde me slechter worden maar ik had niet veel opties.. dus ik moest het doen met een zakje en een schuifraam. Zonder de gore details uit te leggen, kan ik jullie verzekeren dat het de langste, verschrikkelijkste rit was uit heel mijn leven. Nooit ofte nimmer kruip ik ooit nog een lange bus op zonder toilet.

Eenmaal aangekomen in Sucre ben ik vrijwel direct naar het ziekenhuis gegaan met het idee dat ik medicatie ging krijgen en terug mijn gangetje kon gaan. Opnieuw dikke misser!

Een consult bij de dokter, verschillende testen, een echografie en een consult bij een specialist later bleek dat ik met een serieuze urineweginfectie zat die alle symptomen kon verklaren. Mijn infectie was in die mate dat ik 2,5 dagen in het ziekenhuis ben moeten blijven. Niet fijn maar wat nodig is, moet. Ik kreeg zware antibiotica, de ene baxter na de andere en beperkte maaltijden.

Ik ben niet gemaakt om tijd te spenderen in een ziekenhuis.. Ik voelde me half gevangen, met enkel veeeeel tijd om te doden. Af en toe kwamen mijn Europese reisvriendjes op bezoek en gaven ze me heerlijke chocolade, die ik de eerste 5 dagen niet mocht eten.

Kerstavond heb ik alleen doorgebracht in mijn ziekenhuiskamertje. Gelukkig mocht ik op Kerstdag wel eindelijk terug naar het hostel. Weliswaar met een dosis aan medicatie en een strict dieetplan maar wel terug in de buitenlucht onder de levenden :-)

De dagen nadien, en nu nog steeds, in Sucre waren wisselend. Betere momenten, afgewisseld met momenten van opnieuw heel misselijk en ziek zijn.

Voorlopig is het plan om overmorgen verder te reizen, al zal mijn lichaam de bovenhand krijgen in de beslissing. Ik hoop ten zeerste dat mijn maag- en darmstelsel stabiliseert want hoe zeer ik Bolivia ook apprecieer, ik kan ergens ook niet wachten om uit het land te zijn. Ik ben de voedingsproblemen echt beu dus ik verlang naar Chili waar ik hopelijk fruit en groenten kan eten zonder ziek te worden!

Ik heb op zich een sterk immuunsysteem maar hier wordt dit gevloerd en ik heb er genoeg van... Het gezegde dat onder reizigers rond gaat ”U don`t leave Bolivia without stomach problems” is een te grote waarheid gebleken.

Mijn lichaam en geest zeggen STOP!!!

Chao

Een even energieloze en neerslachtige Kristel..

 

 

 

 

Fotoalbums van Bolivië

Bolivia (241)

30 November 2015 | Zuid Amerika | Bolivië | Laatste Aanpassing 30 November 2015

  • kaaiman
  • Potosi

 

Plaats een Reactie

Leen & Ruben Hey Kriste! Wat zijn je verhalen over maffe buschauffeurs en de gevolgen voor je lichaam herkenbaar zich. We leven direct helemaal mee. Toen wij destijds in Sucré zaten, hebben we ook niet echt zin om nog verder de bus te nemen. Maar dit was vooral omdat we de toeristische route niet wilden volgen. Uiteindelijk zijn we toch naar Potosi gereisd, maar via een alternatieve manier: de bustrein. Misschien is dit ook wel iets voor jou? Wij vonden het alvast een fantastische ervaring. Je leest er alles over op onze blog: www.tangatanga.com/tropentrip/bolivie/reisverhalen/potosi-rijkdom-met-twee-gezichten Nog een boeiende reis verder! Geplaatst op 28 December 2015
vera robberecht Je hebt al heel veel mooie en avontuurlijke dingen meegemaakt! Wat jammer nu van jouw medische problemen, maar die gaan over hé! Op kerstavond daar zo alleen in ziekenhuisbedje moeten liggen, erg! Maar, er zijn ergere dingen in het leven hé. Als het maar dat is: er zijn mensen die in een ziekenhuis belanden en er niet meer uit komen. Ook kunnen de doorsnee- mensen zo geen reizen maken! Ik wens je een spoedig herstel; luister naar je " lijfje" en verzorg je goed! Fijn eindejaar( voorzichtig met wat je eet), en goed begin! Knuffel, Vera Geplaatst op 28 December 2015

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking